Vrouw/Opgebiecht
1442984553
Opgebiecht

'Misschien had ik beter geen kinderen kunnen krijgen'

billenkoek

billenkoek

Als moeder probeer ik alles, maar dan ook echt álles, anders te doen dan mijn ouders. Mijn man vindt dat af en toe maar krampachtig. Omdat ik zo'n softie ben, moet hij tegenover onze kinderen altijd de kwaaie pier spelen, zegt hij. En daar heeft hij genoeg van.

billenkoek

billenkoek

Ik heb niet echt een gezellige jeugd gehad. Als je me vraagt of ik vind of mijn ouders iets goed hebben gedaan, dan ben ik allereerst dankbaar voor het leven an sich. Wat ik ook fijn vind, is dat mijn moeder me al jong meenam naar de bibliotheek en me liefde voor boeken bijbracht. Maar verder heb ik toch echt meer nare herinneringen dan goede.

Op onze tenen

Ik ben opgegroeid in een gezin met veel geweld. Af en toe fysiek, maar vooral heel veel verbaal geweld. Er was altijd strijd en het was nooit ontspannen. Zo mocht er bijvoorbeeld niet gepraat worden als mijn vader televisie keek. Deed je dat per ongeluk toch, of maakte je te veel geluid in de keuken, dan werd hij woedend en begon hij te schreeuwen. En soms erger.

Als kind liepen mijn zusje en ik altijd op onze tenen. Ging er per ongeluk iets verkeerd - een glas melk om, een fietssleuteltje kwijt, kinderverdriet - dan werd dat op z’n best genegeerd. Maar meestal was het huis te klein. Ik heb heel vaak gehoord dat ik het schoppen niet waard was. Mijn moeder kwam niet echt voor ons op, maar zuchtte wel veel. Ik denk dat zij niet echt bestand was tegen het gedrag van mijn vader. Omdat haar jeugd ook niet rooskleurig is geweest.

Huilend thuis

Er was een periode waarin ik op school gepest werd en huilend thuiskwam. Dat liet ik vervolgens al snel uit mijn hoofd na een woedeaanval van mijn vader die genoeg had van dat 'gejank'. Ziek zijn durfde ik ook nauwelijks: mijn ouders kwamen eens heel kwaad mijn slaapkamer binnen omdat ik ze wakker hield met hoesten. Een paar dagen later bleek het een longontsteking …

Eenmaal volwassen heb ik heel lang volgehouden geen kinderen te willen. Je leest zo vaak dat kinderen op hun ouders lijken en dat kinderen gedrag van ouders kopiëren: ze gaan dan hun kinderen mishandelen omdat ze geen andere manier kennen.

Twee schatten van jongens

Dat wilde ik voorkomen. Dan maar geen kinderen. Mijn man dacht daar echter anders over: hij wist zeker dat ik een goede en lieve moeder zou zijn. Dat ik nooit mijn kinderen zou slaan of bedreigen. Met hem durfde ik, en er kwamen twee schatten van jongens.

Inmiddels zijn ze 5 en 3. Ik schiet wel eens uit mijn slof als ze me tegenwerken: niet willen tandenpoetsen of treuzelen met aankleden. Maar ik kan met mijn hand op mijn hart zeggen dat het nooit verdergaat dan dat. Voel ik toch irritatie opborrelen, dan loop ik even weg. Dat gaat dus best goed en daar ben ik trots op.

Overcompenseren

Maar als je aan mijn man zou vragen hoe ik het doe, zou hij zuchtend zeggen dat het wel wat minder mag. In zijn ogen ben ik aan het overcompenseren en creëer ik op die manier verwende jongetjes die overal mee wegkomen. Ik vind het zelf allemaal wel meevallen, hoor. Het zit in kleine dingen.

Bij ons was het eten altijd ongezellig, de sfeer aan tafel beladen. We kregen ook dagelijks hetzelfde toetje: blanke vla. Zelden wat anders. Daar wil ik niet meer aan herinnerd worden. Aan onze tafel wil ik gezelligheid. Daarom heb ik meestal zes soorten vla, yoghurt en kwark in de koelkast. En als het dan nog niet goed is, pas ik mijn boodschappenlijstje aan. Dan kan iedereen kiezen en is iedereen gelukkig, hoop ik dan.

Stomme kleren

Mijn man vindt dat belachelijk, net zoals het feit dat ik spelletjes en knutselspullen voor ze blijf kopen. Maar ik vind dat belangrijk. Mijn ouders hadden geen tijd of aandacht voor ons, ik wil dat anders. Wij mochten ook geen stem hebben in wat we aantrokken, terwijl ik op school gepest werd met mijn stomme kleren. Dus als mijn oudste zoon wat nodig heeft, mag hij zelf kiezen. En dus staan er dino’s, Minions en brandweerauto’s op ál zijn kleren. Nou en?

Op uitstapjes beknibbel ik nooit: mijn kinderen mogen iets lekkers en mogen een cadeautje uitkiezen. Voor mij is dat een manier om mijn liefde te laten zien. Het kwetst me dat mijn man denkt dat ik de liefde van mijn kinderen probeer te 'kopen'. Dat klopt niet, het is meer dat ik ze op alle mogelijke manieren wil koesteren. Ik knuffel ook heel veel en probeer met aandacht naar ze te luisteren. En als er een bij me wil slapen, dan mag dat van mij gewoon.

Steeds vaker ruzie

We maken er steeds vaker ruzie over, vooral op momenten waarop het om hardcore opvoeden gaat. Volgens mijn man 'weiger' ik dat te doen. Ik wil inderdaad niet te vaak mijn stem verheffen en het lukt me gewoon niet een kind op de mat te zetten voor een time out. Of eenzaam te laten huilen in bed. Terwijl hij dat wel doet. Een tik geven? Op sommige momenten snap ik wel dat mijn man in de verleiding komt - wat kunnen peuters en kleuters lastig zijn, zeg! - Maar het breekt mijn hart als ik het zie. Ik kan het niet.

Bom onder je relatie

Mijn man verwijt dat ik hem in een rol duw. Omdat ik zo’n softie ben, is hij de kwaaie pier. Hij wil dat ik beter mijn best doe de regie te houden en strenger te zijn. Zodat ze gewoon hun bord leegeten en meteen komen als we roepen. Exit overlegcultuur.

Ik heb hem geprobeerd uit te leggen dat ik heel bewust doe wat ik doe. Dat ik niet anders kan. Toch merk ik dat mijn manier van moederen hem steeds vaker irriteert en dat we verder van elkaar af komen te staan. Dat maakt me ongerust. Als je allebei een andere opvoedingsstijl hebt, legt dat blijkbaar een bom onder je relatie.

Dat maakt me bang. Wil hij straks niet bij me blijven? Heeft hij misschien een punt en worden de kinderen door mij verwend en lastig? Soms denk ik terug aan de man die hij vroeger was, de man die me stimuleerde en zei dat hij in me geloofde als moeder. Dankzij hem durfde ik het aan, de stap naar het moederschap. En nu dit. Heb ik dan toch een verkeerde beslissing genomen door met mijn achtergrond aan kinderen te beginnen?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.