Nieuws/Vrouw
1443338134
Vrouw

'Zomer zonder kinderen... Dit jaar heb ik er meer moeite mee'

meisje met koffer

meisje met koffer

Hun koffer staat klaar, die is gisteren gepakt. Drie weken moet ik ze missen. Gaan ze met hun vader op vakantie. Zoals we dat jaren geleden bepaald hebben in het ouderschapsplan. Hij drie weken de kinderen, ik drie weken de kinderen. Drie weken geen 'Mama, mag ik een ijsje?', of 'Mam, weet jij waar mijn tas ligt?'. Drie weken geen kusjes op bolletjes, of een warm kinderlijf tegen me aan.

meisje met koffer

meisje met koffer

Vanochtend ben ik even gaan kijken toen ze nog sliep. Volkomen overgeleverd aan de slaap was ze. Schokbewegingkjes, een smakgeluidje. Wat houd ik van dit kleine blonde kleintje. Ik noem haar altijd Kleintje Pils. Omdat ze zo blond is. Maar tegenwoordig is ze daar verontwaardigd over. "Ik ben al 9 hoor!", roept ze dan. "Een Grootje Pils!".

Baard in zijn keel

In de kamer ernaast is ook haar broer nog in dromenland. Van het kleine mannetje is weinig meer over. Lange armen, sterker wordende benen, grote voeten. Hij is tegenwoordig zelfs langer dan zijn moeder. Op zijn lip steeds meer snor. De baard in zijn keel heeft zijn stem lager gemaakt.

Ook bij hem kijk ik even vertederd hoe hij al slapend de dekens van zich af heeft geschopt, zodat zijn ontroerend grote jongensvoeten zichtbaar zijn. Hij groeit nu zo hard dat hij bijna elke drie maanden nieuwe schoenen nodig heeft. En toch zie ik ook in hem nog steeds dat kleintje dat hij nog niet eens zo lang geleden was.

Gezellige vakantie

Dit jaar heb ik er meer moeite mee. Misschien kwam het door de gezellige vakantie die we samen hadden. Waarin de 14-jarige ontzettend lief met zijn zusje speelde. Waarin we met z'n drieën echt een hecht team vormden. Misschien komt het door het besef dat het allemaal zo tijdelijk is.

Ik ben er eigenlijk gewoon heel verdrietig over. En dus zaten mijn tranen hoog, toen we de koffers pakten. Mijn kinderen zien me niet graag huilen. Dat weet ik. Dus verbeet ik ze. Toch zag mijn dochter mijn waterlanders. "Gaat het mam?" vroeg ze. "Ik zal je elke dag bellen, hoor."

Pekingeend

Toen kon ik ze niet meer tegenhouden en rolden ze over mijn wangen. Broer en zus kwamen bij me staan, troostten me met een onhandige omhelzing. Ik merkte dat ook zij het naderende afscheid moeilijk vonden. Zag dat ook zij hun tranen moesten wegslikken.

Die avond gingen we naar de Chinees. Om onze 'laatste' avond samen te vieren. Ik prikte lusteloos in mijn pekingeend. Wat was er eigenlijk te vieren? Ik zou die twee voornamelijk heel erg gaan missen. Natuurlijk word ik weleens gek van ze. Wil ik ze weleens achter het behang plakken. Maar DRIE WEKEN zonder ze... Dat is wel een beetje lang. Dat zijn wel heel veel nachtjes alleen in een stil huis.

T-shirt met mijn geur

Die avond wil mijn dochter steeds weer een kus voor het slapengaan. Ze vindt het moeilijk om te gaan slapen. Is verdrietig. In haar koffer een foto van ons samen, en ook een T-shirt met mijn geur. Ik weet dat dat kleintje het het moeilijkste vindt.

In de ochtend breng ik ze naar hun vader. Ik zie dat ze zich groothouden, stoer naar me wuiven. Maar als ik wegloop kijken ze al niet meer om. Alweer in beslag genomen door de hond die ze uitgelaten begroet, en hun vader die ze knuffelt omdat hij ze ook drie weken niet heeft gezien.

In goede handen

Ik weet dat ze in goede handen zijn. Dat ze tientallen bommetjes gaan maken in het zwembad. En tientallen ijsjes gaan eten. Ze zullen het heerlijk hebben. En toch zal ik elke dag tientallen keren aan ze denken. Aan Kleintje Pils en haar grote broer. Ik kan alleen maar hopen dat de lange autoreis goed verloopt.

Dat papa niet te hard rijdt en ze heelhuids aan,- en weer thuiskomen. Dat de zomervakantie snel voorbij is en het gewone leven weer begint. Dat ik ze weer kan zien, veilig slapend in hun eigen bedje. En ik vraag me af 'Wie vindt het afscheid eigenlijk moeilijker; de moeder of de kinderen?'

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.