Vrouw/Opgebiecht
1444134383
Opgebiecht

'Ik heb spijt van mijn tatoeage'

In deze rubriek kun je anoniem jouw geheim delen. Deze keer biecht een lezeres op dat ze spijt heeft van haar tatoeage.

Mijn moeder zei het vroeger al tegen me: "Bezint eer ge begint." Maar ja, moeders waren per definitie braaf en saai, dus luisterde ik niet. Ze had natuurlijk wel gelijk. Ik zou er heel wat voor over hebben als ik die ene stomme beslissing kon terugdraaien.

Lieveheersbeestje

Een tijd geleden dacht ik ook eens stoer te zijn en stapte een tattooshop binnen. Veel van mijn vriendinnen hebben een of meerdere tatoeages en dat zijn echt geen hardrocktypes of zo, gewoon normale vrouwen. De een zit in de verpleging, de ander is boekhouder, weer een ander staat voor de klas.

Het lijkt wel of iedereen tegenwoordig een tattoo heeft. Voor mijn gevoel kon ik niet achterblijven. Ik wilde het wel bescheiden houden, iets liefs en kleins. Een lieveheersbeestje op mijn schouder, dat leek me wel wat.

Pijn

Dus ik daar naar binnen en vertellen wat ik wilde. Ik zag de tatoeëerder denken: 'Daar heb je weer zo’n suf burgertrutje dat stoer denkt te zijn...' "Hoe groot?" zuchtte hij. Ik wees iets van 1 cm aan. Hij zuchtte nog eens. "Weet je het zeker? Dat gaat er raar uitzien hoor."

Ik voelde dat hij me niet serieus nam en ging meteen in de contramine. Ik zei dat ik er écht wel over had nagedacht en dat ik dít wilde of helemaal niks. Dus zette hij een lieveheersbeestje met de gewenste afmeting op mijn schouder. Het deed nog best pijn.

Terugkrabbelen

Eigenlijk dacht ik bij het ontsmetten al: 'Waarom doe ik dit eigenlijk?' en 'Wat heb ik nou helemaal met lieveheersbeestjes?' Want het was echt niet zo dat ik daar een heel mooi verhaal bij had, met een diepere betekenis. Maar ik wilde ook niet terugkrabbelen. Zeker niet bij deze man.

Toen ik de tatoeage ’s avonds aan mijn man liet zien, zei hij: "Het lijkt wel een moedervlek." Ik kon 'm zelf moeilijk zien in de spiegel, dus ik wist niet of hij gelijk had. Totdat mijn dochter erbij kwam staan en me keihard uitlachte: "Mam, het is net een rare wrat met stippen! Daar moet je iets anders van laten maken hoor, anders loop je zwaar voor gek."

Stilte

Op dat moment hoopte ik nog dat ze een klein beetje overdreef. Maar niet dus. Toen ik twee weken later met vriendinnen naar het strand ging, keken ze stuk voor stuk bedenkelijk naar mijn schouder. Maar er iets over zeggen, ho maar. Er viel een pijnlijke stilte.

"Zeg het maar hoor, ik zie jullie wel kijken!" En toen kwamen ze inderdaad met hun commentaar, variërend van: "Het heeft wel iets van een wijnvlek" tot "Ik dacht dat je een ontstoken puist had uitgeknepen." Vanaf dat moment hield ik mijn shirt aan op het strand, zo onzeker werd ik ervan.

Roos

Uiteindelijk besloot ik inderdaad iets anders te laten maken van m’n lieveheersbeestje. Ik dacht aan een roos. De man van de tattooshop lachte me nog net niet uit: "Ik heb je gewaarschuwd, hè." Vreselijk, ik was op slag chagrijnig. Maar goed, hij maakte er wel een mooie roos van.

Toen ik thuiskwam, reageerde mijn man al een stuk positiever: "Hm, beter." Maar mijn dochter was weer keihard: "Leuk mam, zo’n roos. Maar er zit wel een rare wrat met stippen op."

Of ze nou een grapje maakte of niet, ik wou dat ik die tatoeage nooit had laten zetten. Het past eigenlijk helemaal niet bij me. Ik heb 'm laatst toch maar aan mijn moeder laten zien en haar reactie was heerlijk ontnuchterend: "Wie wil er nou roos op d’r schouder...?" Tja...

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook - anoniem - iets op te biechten?

Dan kan dat hier!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.