Nieuws/Vrouw
1444472008
Vrouw

Marloes (52) was verslaafd aan cocaïne 'Veel vrouwen snuiven op kantoor'

Marloes (52) is deze week op de kop af zestien jaar clean. Ze was verslaafd aan cocaïne. “Ik gebruikte vrijwel ieder weekend en maandag kwam ik gewoon weer keurig op kantoor om mijn werk te doen. Ik hield het voor iedereen verborgen en had zelf niet eens door dat ik een probleem had.” Tegenwoordig helpt ze met Cocaine Anonymous Holland andere verslaafden.

“Ik was begin 30 toen ik in aanraking kwam met drugs. Ik dronk niet, rookte niet en had al helemaal nooit verdovende middelen gebruikt. De mensen met wie ik omging, deden dat niet, dus kwam ik er ook niet mee in aanraking.”

“Ik was niet echt gelukkig. Mijn relaties verliepen moeizaam en ik kon vreselijk piekeren over van alles en nog wat. Ik stond nogal negatief in het leven. Toen ik een relatie kreeg met een man die regelmatig blowde, leek mij dat ook wel eens leuk. Het geluksgevoel dat mij overviel als ik high was, vond ik fantastisch.”

Dwangmatig

Marloes ziet geen gevaar in het blowen. “Het is legaal in Nederland, ik zag het een beetje als kinderdrugs. Als koffie met melk en suiker. Ik deed het niet vaak hoor, af en toe en dan alleen in de weekenden. Maar ik merkte wel dat ik er heel erg naar uitkeek. Het had al iets dwangmatigs.”

Als de relatie na zes jaar op de klippen loopt, krijgt Marloes het gevoel dat ze haar puberteit moet inhalen. “Ik was als tiener nooit echt uit de band gesprongen, dat moest ik nu maar eens doen, vond ik. Ik sloeg aan het daten en zat tot diep in de nacht met mannen te chatten. En zo kwam ik in contact met een man die cocaïne gebruikte.”

Nieuwsgierig

“Ik zat bij hem in de auto toen hij het mij gaf. Ik vond het spannend, maar ik was ontzettend nieuwsgierig. Ik zag ook hier weinig gevaar in. Mijn date zag er goed uit, hij had een eigen bedrijf en leek in niets op een junk."

“Het spul maakte mij wakker, opgewekt en ik begon er heel veel door te praten. Waar ik normaal gesproken nooit echt enthousiast over mezelf was, was ik dat nu wel. Ik werd er heel positief van.”

Ik deed het toch…

Het contact met de man verwatert en dan komt Marloes iemand tegen die cocaïne rookt. “Ik mocht dat niet van hem proberen, zei hij, dat vond hij te gevaarlijk. Ik vond dat wel aardig en zorgzaam van hem. In plaats daarvan gaf hij mij wat te snuiven.”

“Maar na een tijdje vroeg hij of ik het toch eens wilde proberen. In een split second dacht ik: Dit moet ik niet doen. Dan hang ik… Maar ik deed het toch. Niet veel later was ik volledig van de planeet. Ik tripte en begreep alles in de wereld. Mijn gedachten gingen razendsnel.”

Angstaanjagend

In de dagen na de trip voelt Marloes zich afschuwelijk. “Ik was onwijs depressief, het was angstaanjagend. Dit wilde ik nooit meer. Ik brak met het wereldje en kreeg een relatie met een man die ontzettend braaf was. Hij was mijn veiligheid. Bij hem zou ik niets meer gebruiken. En toch bleef ik aan die trip denken. Het was zo fijn…”

“Ik nam contact op met een alcohol- en drugscentrum, om over die gedachten te praten. Ik moest maar een warme douche nemen als ik weer trek in drugs kreeg, zeiden ze. Ik paste helemaal niet in het plaatje van een verslaafde. Ik begrijp wel dat ze niet veel konden met mij, want ik was geen dagelijkse gebruiker die alles kwijt was en in het plaatje van een junk paste.”

Snel bergafwaarts

De herinnering aan de trip wordt steeds prettiger en het verlangen wordt sterker. Als de relatie met de brave man ook strandt, weet Marloes niet hoe snel ze weer contact moet opnemen met de man die haar cocaïne liet roken.

“Vanaf dat moment ging het snel bergafwaarts. Ik gebruikte vrijwel ieder weekend. Ieder plan dat ik van tevoren bedacht, strandde. Ik zou niet meer dan zoveel gram gebruiken of niet later dan dat tijdstip naar bed gaan; alles vergat ik vanaf de eerste seconde dat ik de cocaïne inhaleerde.”

“Van de buitenkant zag alles er nog redelijk normaal uit. Ik betaalde de huur en ik verscheen iedere maandag weliswaar verrot, maar wel keurig op mijn werk. Wel zei ik steeds vaker afspraken af en zag ik mijn vrienden minder.”

“Het was een vlucht uit het leven waarin ik niet gelukkig was. Ik loog in de vier jaar dat ik gebruikte alles aan elkaar. Als ik op kantoor kwam, vertelde ik dat ik in het weekend met een vriendin een strandwandeling had gemaakt. In werkelijkheid had ik 48 uur lang drugs gebruikt.”

Het was zo lekker…

Doordeweeks houdt Marloes de schijn op door heel gezond te leven. “Ik ging naar de sportschool, kookte voor mezelf en nam handenvol vitaminepillen. Ik maakte het weer goed met mijn lijf. Op maandag wist ik het zeker; dit doe ik nooit meer. Maar op donderdag begon het alweer te kriebelen. Het was zo lekker…”

“Ik dreef steeds verder van de normale wereld af. Niets interesseerde mij meer. Gesprekken op kantoor kon ik niet volgen, want ik had geen idee waar ze het over hadden.”

Voor de dope

Bij toeval stuit Marloes op de Amerikaanse website van Cocaine Anonymous. “Ik herkende zoveel van wat ik daar las. Zo stond er bijvoorbeeld dat ieder wit korreltje dat een verslaafde ziet, op moet. Ik moest meteen denken aan al die keren dat ik in de verfspetters op de vloer cocaïne dacht te zien.”

“Ik deed een zelftest om te bewijzen dat ik niet verslaafd was. Maar uit die test bleek alleen maar dat ik een serieus probleem had. Ik ging bijvoorbeeld niet om met de mensen die ook gebruikten omdat ze zo leuk waren. Ik deed het voor de dope.”

Uitputtingsslag

De test ontmaskert Marloes. "Ik brak door mijn ontkenning heen. Ik moest er vanaf, ik wilde niet verslaafd zijn. In ondernam mijn eerste stoppoging en hield dat acht weken vol. Het was een ramp, ik voelde mij zo ellendig. Ik bleef maar verlangen naar drugs. Alle mindere aspecten uit mijn leven kwamen weer volop in beeld door mijn helderheid en dat wilde ik niet. Het was een uitputtingsslag.”

Positief denken

Door haar terugval, bereikt Marloes de bodem van de put. Ze verliest de hoop en zoekt contact met de mensen achter Cocaïne Anonymous. “Het begrip en de acceptatie die ik van hen kreeg, raakte mij zo diep. Ik heb in tranen mijn verhaal gedaan en ben begonnen met het 12-stappenprogramma.”

“Ik heb mijn verslaving zelf aangepakt, zonder kliniek. Het was heel zwaar, maar het is mij gelukt. Ik moest niet alleen mijn verslaving aanpakken, maar mijn hele leven veranderen. Ik moest leren met mijn emoties om te gaan en meer positief te denken.”

Snuiven op kantoor

Inmiddels is Marloes zestien jaar clean en samen met twee anderen heeft ze een Nederlandse tak van Cocaïne Anonymous opgericht. Er komen wekelijks 88 groepen in Nederland bij elkaar, waaronder enkele speciaal voor vrouwen.

“Er zijn zoveel vrouwen als ik. Moeders die in het weekend snuiven en maandag weer op het schoolplein staan. Vrouwen die hun kater maandag op kantoor op het toilet wegsnuiven. Mensen die voor de buitenwereld verborgen houden dat ze verslaafd zijn.”

“Mijn leven is veel mooier dan het was. Ik kan nu met de ups en downs omgaan. Pas overleed mijn beste vriend na een heftig ziekbed. Al die tijd heb ik niet één keer de behoefte gehad mijn pijn te verdoven met drugs. Door die momenten weet ik dat ik mijn verslaving echt de baas ben.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.