Vrouw/VROUW magazine
1447343574
VROUW magazine

VROUW Magazine

’Oma, vertel eens over de oorlog...’

Als grootouders ergens goed in zijn, dan is het wel in het vertellen over vroeger. Sonja was nog jong toen WOII uitbrak. Zij blikt terug en deelt haar verhaal met haar kleindochter.

Sonja (85) werkte als humanistisch raadsvrouw en is getrouwd. Ze was 5 jaar toen WOII uitbak. Kleindochter Sjoera (27) is projectcoördinator bij een educatieve startup en woont samen.

Sonja: „Mijn vader was joods, mijn moeder niet. Op een avond naaide mijn moeder heel zorgvuldig een gele davidsster op de kleding van mijn vader. Omdat ik die zo mooi vond, vroeg ik of ik er ook eentje mocht. Ik vond het raar dat mijn vader ineens niet meer welkom was in de tram en we op zondag lopend naar mijn grootouders moesten. Van de ene op de andere dag was hij weg. Ondergedoken. Niemand wist waar hij was, in het begin ook mijn moeder niet.”

Niet overleefd

„Zij was een sterke vrouw. Ze zorgde waar ze kon voor een positieve sfeer in huis, om mij en mijn twee broertjes zo min mogelijk te belasten met de gruwelijkheden daarbuiten. Als de oorlog voorbij was, zou mijn vader terugkomen. Gelukkig had ze gelijk. Maar mijn opa en oma hebben de oorlog niet overleefd.”

„Mijn jeugd is zeker beïnvloed door de oorlog. Buitenspelen mocht alleen in de buurt en zodra het luchtalarm afging, vloog iedereen naar binnen. Geluiden van gevechtsvliegtuigen en bommen in de verte waren aan de orde van de dag. De schoolklassen werden steeds leger. Op een dag was het huis van het jongetje met wie ik altijd naar school liep, dichtgespijkerd. Ik heb hem nooit meer gezien. Daaraan denken, raakt me nog steeds diep.”

Lief zijn

„Desondanks ben ik nooit ’t vertrouwen in de mens verloren. Dit heb ik van mijn dappere moeder geleerd. Oorlog is van alle tijden, daar wil ik liever niet bang voor zijn. Ik heb mijn kinderen geleerd dat je een ander nooit mag beoordelen op zijn achtergrond, en dat je ervan moet uitgaan dat de ander deugt. Elk jaar op 4 mei herdenk ik de gevolgen van de oorlog en hoop ik met heel mijn hart dat dit nooit weer zal gebeuren. Laten we lief zijn voor elkaar en vooral het vertrouwen niet verliezen.”

Dodenherdenking

Sjoera: „Van het verhaal van mijn oma word ik emotioneel. De Tweede Wereldoorlog komt door haar ervaringen heel dichtbij. Er zijn heel veel boeken en films die het verhaal van de oorlog vertellen, maar het blijft abstract. Juist door zo’n persoonlijk verhaal kan ik mij beter voorstellen wat voor impact de oorlog heeft gehad op getroffen families. Dodenherdenking is een belangrijk moment voor ons. Ik ben altijd 2 minuten stil. Of ik nu thuis voor de tv zit of op een strand in Spanje.”

„Ik kan me nog goed herinneren dat ik tijdens een vakantie op Terschelling met mijn oma en broertje naar huis fietste, om voor 20 uur thuis te zijn. We waren te laat, waardoor we met zijn drietjes in de duinen hebben herdacht. Een heel bijzonder, intiem moment, dat nog steeds veel emotie bij me losmaakt. Mocht ik kinderen krijgen, dan zal ik hen leren respect te hebben voor die 2 minuten stilte.”

Geen grappen

„Van mijn oma heb ik geleerd dat je altijd van het goede in mensen moet uitgaan. Ik kan er niet tegen als iemand een racistische opmerking maakt. Daar zeg ik altijd wat van. Laatst hoorde ik iemand zeggen: ’Kunnen er al grappen worden gemaakt over de Tweede Wereldoorlog?’ Alsof het er nu niet meer toe doet. Dat raakte me. Ik vind dat je daar nooit grappen over mag maken!”

Dit verhaal staat in het nieuwe VROUW Magazine (iedere zaterdag bij De Telegraaf). Als premiumlid kun je dit verhaal (nu al) ook online lezen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.