Vrouw/Columns & Opinie
1450089870
Columns & Opinie

Ik word papa

Deel 5: ’Het is tijd voor pre-papa-emancipatie’

Kamran (36) en zijn vrouw (32) verwachten eind juli hun eerste kind. Hij is nieuwschef bij De Telegraaf en zij werkt op het hoofdkantoor van een winkelketen. Voor Kamran gaat als toekomstig vader een wereld open. Wekelijks schrijft hij over hetgeen hem verbaast en verrast. Deel 5: 16 weken.

Laat ik deze week maar meteen met de deur in huis vallen. Er moet mij iets van het hart. Sterker nog, het proces is al een stap verder: de onbekende activist in mij is namelijk ontwaakt. Wie had dat ooit gedacht? Ik voel mij plots verbonden met alle papa’s-to-be. En eenieder die dat ooit was. Toekomstige vaders van Nederland, verenigt u. Het is tijd voor pré-papa-emancipatie!

Tweederangsburger

Voor velen van jullie is dit waarschijnlijk niets nieuws. Voor mij wel. En ik ben er tamelijk door verrast. Na 16 weken kan ik voorzichtig de conclusie trekken dat ik niet besta. Ik ben een spook. Een schim. Een totaal overbodig figuur. De tweederangsburger in het te vormen gezin.

Alles draait om de vrouw. De moeder-to-be. Voorbeelden? Legio. Neem nou onze zoektocht naar een kinderdagverblijf. We vonden er een aantal in onze buurt waar we wel een kijkje wilden nemen. Ik stuurde vanaf mijn e-mailadres een mailtje. Binnen enkele dagen kreeg ik keurig antwoord: we waren overal van harte welkom om langs te komen voor een rondleiding.

Er was alleen nóg een opvallende overeenkomst tussen alle mails die ik terugkreeg: de aanhef. Alle mails waren slechts gericht aan mijn vrouw. Ik dacht dat we anno 2020 zo graag willen dat vaders in de opvoeding van hun kinderen net zo belangrijk zijn als de moeders. Dat we stereotypen van moeder de vrouw die de luiers verschoont tot het verleden willen laten behoren. Het lijkt mij in dat geval verstandig om ook toekomstige vaders serieus te nemen. Niet het extra wiel aan de wagen te laten zijn met een minderwaardigheidscomplex nog voor de geboorte van het eerste kind, maar een volwaardig figuur dat kan uitgroeien tot een zorgzame vader met zelfvertrouwen.

‘Wij zijn zwanger’

En begrijp me niet verkeerd, hè. Ik bagatelliseer de rol van de moeder geenszins. De vader-in-wording heeft het een stuk makkelijker. Het is de moeder die zwanger is. Wat erger ik me – dit gaat me in potentie vriendschappen kosten – aan mannen die zeggen ‘wij zijn zwanger’. Jakkie! Dat je dat over je tong krijgt. ‘Wij zijn zwanger.’ Ik heb het nog even opgezocht in De Dikke Van Dale. De betekenis laat weinig twijfel over. ‘Een ongeboren kind dragend.’ Nou, dat is hoe dan ook niet de man.

Mij zal je die drie woorden, wij zijn zwanger, dan ook niet horen zeggen. Wij verwachten een baby en mijn vrouw is zwanger. Zo simpel is het wat mij betreft.

Spreek je uit

Maar het is wel de hoogste tijd dat toekomstige vaders zich uitspreken wanneer ze weer eens totaal worden genegeerd. Of wanneer ze slechts voor de vorm ook nog iets mogen zeggen. Pre-papa-emancipatie! We moeten ons uitspreken voor de nodige gelijkwaardigheid.

Nu vraag je je wellicht af of ik dat zelf ook heb gedaan. Of ik me heb uitgesproken na het ontvangen van de mails bijvoorbeeld. Nou, uhmmm, dat zit zo. Dat leek me niet zo verstandig. De vrouwelijke managers van kinderdagverblijven terecht wijzen terwijl er wachtlijsten zijn?

Lekker activistisch?! Gewoon een zacht ei. Ook dat is de papa-to-be.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.