Vrouw/Columns & Opinie
1454039314
Columns & Opinie

Is dit normaal vrijmarktgedrag of mag ik er iets van zeggen?

‘Beetje laat hé, mevrouw?’ Het is mijn buren meteen duidelijk dat dit mijn eerste keer is. De meeste andere vrijmarktverkopers zijn al lang en breed geïnstalleerd. Al weken zeul ik met oude kleding, keukenspullen en schoenen van collega’s vrienden en familie. Gisteren was daar dan eindelijk het moment om overal vanaf te komen.

Als ik om iets over zeven mijn auto voor m’n kraampje parkeer, heb ik er voor m’n gevoel al een hele dag op zitten. Twee uur eerder ging m’n wekker af en om zes uur sjouwde ik met gevaar voor eigen leven een stuk of tien loodzware tassen en dozen van een steile, smalle trap. Het zonnetje waarop ik had gehoopt, laat nog even op zich wachten. Ik trek een trui aan, doe een dikke jas aan, een sjaal om en begin met het uitladen van m’n auto.

Nog voor ik daar klaar mee ben, duikt er een wat ouder echtpaar achter mij op. Met grijpgrage handen gaan al ze door de nog ingepakte tassen die ik zojuist uit de auto heb getild. Een beetje verbouwereerd kijk ik toe hoe ze razendsnel de ene na de andere tas leegtrekken en er zich tussen hen in een stapeltje schoenen vormt. Ik twijfel. Is dit normaal vrijmarktgedrag of mag ik er iets van zeggen dat ze zich als beesten gedragen? Ik sta hier nog de hele dag, er is geen enkele reden om zó hongerig te doen.

De man onderbreekt mijn gedachten: ‘Hoeveel voor deze drie?’ ‘Twintig euro’, hoor ik mezelf zeggen. Ik accepteer het tegenbod van vijftien euro en zo snel als het duo verscheen, is het ook weer verdwenen. Ik blijf stokstijf staan en kijk naar het briefgeld in m’n hand. Vijftien euro. Vijftien euro voor drie paar sneakers van Adidas, K-Swiss en Nike - en echt nog in heel goede staat. Waarschijnlijk had ik alleen voor die Adidasjes al twintig euro kunnen krijgen als ik even had gewacht. Tijd om wakker te worden, Mariël, anders gaat het niets worden vandaag.

De tweede vroege koopjesjager verschijnt voor m’n kraampje net nadat ik alles heb uitgestald. Haar linkerhand speelt met wat muntjes van vijftig cent terwijl de rechter aan al goedgevulde felroze trolley trekt. Als een havik scant ze mijn koopwaar. Dit is overduidelijk niet haar eerste vrijmarkt. Bedachtzaam pakt ze een zwarte Nike sweater beet die ik een jaar geleden kocht, maar nog nooit heb gedragen. Het kaartje zit er nog aan. Tien euro lijkt me meer dan schappelijk. Meer dan drie is de vrouw niet bereid te betalen. Als ik zeg dat tien euro m’n bodemprijs is, haalt ze haar neus op en loopt ze verder. Prima, er komen vast meer geïnteresseerden.

Even later verkoop ik de trui inderdaad voor een tientje. En dan weet ik ook mijn krulset, stijltang en leren jasje te verpatsen. Kassa! De rest van de dag komt er van alles voorbij en raakt m’n kraampje steeds leger. Ik kijk m’n ogen uit en verbaas me vooral over de brutaliteit van veel mensen. Een vriendelijk ‘hallo’ is zeldzaam. Vaker krijg ik een nors ‘wat kost dit?’ Voor de vriendelijke groeters ben ik bereid te zakken in prijs, de norse geïnteresseerden zakken er maar in.

Omdat het zonnetje waar ik zo op had gehoopt zich niet laat zien, sta ik te vernikkelen van de kou en heb ik het om een uur of drie wel gezien. ‘Alles voor een euro!’ Mooi niet dat ik de helft straks weer mee naar huis moet nemen. Het werkt: een halfuur later is mijn kraampje nóg leger. Helaas lukt het me niet de laatste dingen te verkopen - zelfs als ik het gratis weggeef blijven sommige dingen liggen. En dus tel ik aan het einde van de dag, in m’n auto, omringd door de tassen met overgebleven spullen, mijn buit: 250 euro. Helemaal zo slecht nog niet. Maar of ik dit nog een keer zou willen doen, moet ik héél goed nadenken.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.