Nieuws/Vrouw
1455098919
Vrouw

Hester nam afscheid van haar hond: Het is stil in huis

Hesters hond Jip

Hesters hond Jip

De Amerikaanse Hilary Duff (30) nam gisteren met een ontroerende brief afscheid van haar hond. Het verlies van een huisdier kan er enorm inhakken, weet VROUW-journalist Hester Zitvast uit ervaring. Afgelopen vrijdag liet zij na vijftien jaar haar trouwe viervoeter inslapen. "Pas nu weet ik hoe Jip in mijn systeem zat."

Hesters hond Jip

Hesters hond Jip

We kwamen terug van wintersport, Jip was die week afwisselend bij mijn ex, mijn ex-schoonmoeder en mijn vader geweest. Als hond van gescheiden baasjes, paste Jip zich makkelijk aan aan zijn logeeradres. Iedereen hield van Jip, liefde te over. Door de Jiploze week zag ik ineens weer helder hoe oud hij was. Hoe krakkemikkig. En hoe weinig kwaliteit van leven er nog was.

TENA Lady

Ja, Jip at nog, en hoe. Iedere keer als ik naar de keuken liep, dribbelde mijn hond er achteraan om iets lekkers te vragen. En hij dronk ook, alleen iets teveel. En dat was een vervelende combinatie met incontinentie.

Overdag droeg Jip een broekje met een TENA Lady. 's Nachts moesten we er meerdere keren uit en dan nog werd ze wakker in een natgeplaste mand. Jip was bijna doof en bijna blind. Het sluipt er allemaal heel geleidelijk in en dan ineens weet en voel je: het is op.

Zijn we niet te vroeg

Het besluit was snel genomen. Ik belde mijn ex in tranen op en samen hakten we de knoop door. Jip had een prachtig leven gehad en het was nu aan ons daar op tijd een einde aan te maken. Online las ik het boekje Zijn we niet te vroeg van dierenarts Hugo van Duijn. Want dat was ook onze grote vraag.

Het boekje werkt bij een beslissing als deze heel verhelderend. 'Stel jezelf de vraag of nog een maand langer leven inhoudt dat je nog een maand langer hebt doorgemodderd of een mooie extra maand met je hond hebt meegepikt', was een van de tips. Wij modderden aan. Het was niet meer en niet minder."

Bezoek

Zondag namen we het besluit, de vrijdag erop zou de dierenarts komen. Bij ons thuis, geen klinisch gebeuren in een kamer waar geen hond zich op z'n gemak voelt. We hebben die laatste dagen uitgebreid afscheid genomen. Er is eindeloos geknuffeld. Er kwam zelfs bezoek. Iedereen wilde nog één keer Jip aaien.

Mijn hart brak iedere keer weer in duizend stukjes als ik dat zag. Nooit meer een koekje van mijn stiefvader. Nooit meer de woorden van mijn vader, die altijd zo emotioneel zei dat het 'een kanjer van een hond' was. Een huis zonder Jip, ik kon me er niets bij voorstellen.

Mandje

Ik maakte mezelf gek met dramatische gedachten. 'Over 24 uur is hij er niet meer.' Of: 'Wie ben ik om dit besluit te nemen? Misschien wil Jip wel bij ons blijven.' Het verdriet was zo heftig en zo messcherp, dat ik nauwelijks nog normaal functioneerde.

De kinderen hielden zich opmerkelijk goed. Ook mijn vriend en ex waren sterk. Nee, dan ik. Dweilend van ellende over mijn oude hond in zijn mandje. Ik schaamde me dood, maar ik hield de emotie niet tegen.

Eigen foto

Eigen foto

Gek, maar mooi

Het gebeurde vrijdag kundig en snel. Jip stierf in mijn armen en we waren er allemaal bij. Onze jongste (4) was op school. We hadden besloten dat een hond dood zien gaan misschien teveel zou zijn, maar ze moest wel op haar manier afscheid nemen en ervaren wat de dood inhoudt.

Enthousiast kwam ze na 12.00 uur binnenhuppelen en meteen ging ze bij het mandje zitten waar Jip bewegingsloos in lag. Ze moest er om lachen. Het was gek dat Jip niet meer trilde, zei ze. Er werd een tennisbal bij hem neergelegd.

Crematorium

En toen pakte ze haar dokterskoffer en haalde er een grote spuit uit. 'Met deze spuit is Jip doodgegaan, hè?' We knikten. Jip kreeg nog een spuit. En een knuffel. Er werd gegeten bij de mand, een grote chocoladedonut, en niemand bedelde. Het was gek, maar ook heel mooi.

Samen hebben we Jip een paar uur later naar het crematorium gebracht. En dan komt het echte, allerlaatste afscheid. Mijn oudste dochter brak. 'Ik ga hem nu nooit meer zien', snikte ze. Ik kon haar alleen maar vasthouden. Nee, nooit meer. Gelukkig hebben we de miljoenen foto's nog.

In mijn systeem

Maar dat haalt het inderdaad niet bij het echte leven. Jip is dood en het is stil in huis. Nu pas besef ik hoezeer deze hond in vijftien jaar in mijn systeem is gaan zitten. Er komt niemand naar de deur als je thuiskomt.

Ik breek mijn nek niet meer tijdens het koken, omdat er een hond op 10 centimeter afstand achter mij staat. We worden 's nachts niet meer wakker gemaakt. Ik voel niet meer de druk om snel naar huis te gaan, omdat er iemand op mij wacht. Het klopt niet.

Afkicken

Rouwen om een huisdier voelt een beetje overdreven. Voor mij althans. We hebben het hier immers om een beest, niet om een mens. Maar je moet het niet willen vergelijken. Als je zo lang zoveel deelt met iemand, dan moet je afkicken.

Je moet je leven opnieuw inrichten en wennen aan de stilte en rust. 'Neem snel een nieuwe hond', adviseerde iemand mij. Een nieuwe hond? Een andere hond misschien, maar niemand vervangt mijn Jip.

Veertien puppy's

Ik kan het nog niet aan. Er is nog geen plek voor iemand anders dan Jip. Tijd heelt alle wonden, daar vertrouw ik op. Ik merk nu al dat die eerste scherpe kantjes eraf zijn. Dat ik iets meer lucht heb.

Ruim vijftien jaar geleden haalden we Jip op, op een boerderij ergens in de buurt van Amersfoort. Er waren wel veertien puppy's, twee nesten bij elkaar. Van die hondjes was er één die mij echt opviel. De allerkleinste. De allerliefste. Dat moest 'm worden.

Trouwste vriend

Die intuïtieve keuze bleek de beste. We hebben aan Jip vijftien jaar de trouwste vriend op aarde gehad. Hij was een volwaardig lid van ons gezin en daar mag je best even verdriet om hebben.

Rouwen om een huisdier is niet niks. En hoewel je weet waar je aan begint, dat die dag van afscheid ooit gaat komen, wegen al onze mooie momenten samen niet tegen het verdriet op. Jip was de beste.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.