Vrouw/Columns & Opinie
1456743418
Columns & Opinie

Mariëlle’s eerste uitstrijkje: ’Ik haal diep adem als ze het ruggenkrabbertje naar binnen schuift’

„Het ziet er mooi uit, hoor. Glad en rustig.” Ik onderdruk een grinnik. Ze heeft het vast niet over mijn bikinilijn, want de laatste keer dat ik een scheermes heb aangeraakt, is alweer twee weken geleden. Als er toch niet in de tuin wordt gespeeld, zie ik de noodzaak er niet zo van om ’m tiptop bij te houden.

Vorig jaar heb ik er regelmatig aan gedacht: het bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker. Ik wachtte met smart op mijn uitnodiging en vond het gek dat ik eind december nog steeds niets had ontvangen. Je hoort die brief toch te krijgen in het jaar dat je dertig wordt?

Niet dat ik er nou enorm veel plezier aan beleef om m’n benen te spreiden voor de doktersassistente. Sterker nog: ik zie er na mijn spiraaldrama zelfs behoorlijk tegenop. Maar ik interview te veel vrouwen bij wie het fout is gegaan om een gratis check-up aan me voorbij te laten gaan. Online werd mijn zorg weggenomen: er was wat vertraging in verband met corona, maar de uitnodiging zou niet meer lang op zich laten wachten.

Eendenbekje

Vorige week viel-ie op de mat - met die vertraging viel het dus wel mee. Nog geen uur later had ik een afspraak gemaakt en nu lig ik hier dus, met mijn benen wijd op de onderzoekstafel van assistente Karima. Ik heb het warmer dan ik zou willen, dit is best spannend. Karima stelt me gerust: een uitstrijkje is peanuts in vergelijking met het zetten van een spiraaltje. Ze belooft me er doorheen te praten.

Geen koude ijzeren eendenbek dit keer, maar eentje van plastic. Een eendenbekje, niet eens zo heel groot. Ze houdt ’m voor mijn gezicht: „Kijk, ik heb er veel glijmiddel opgedaan, dus maak je maar geen zorgen.” Als ze het stokje tevoorschijn pakt waarmee ze straks mijn eerste uitstrijkje gaat afnemen, slik ik. Het lijkt op kruising tussen een kleine wc-borstel en een miniatuurversie van de ruggenkrabber die m’n ouders hebben liggen. Dat kan toch onmogelijk fijn zijn?

Geen centje pijn

Terwijl we het over koetjes en kalfjes hebben, gaat ze op zoek naar mijn baarmoedermond, die ze niet zo één-twee-drie in het vizier krijgt. We proberen het met m’n vuisten onder m’n billen. „Ah, daar is ie!” Het wordt me pijnlijk duidelijk hoe weinig ik weet van m’n eigen anatomie als Karima uitlegt dat de baarmoedermond bij geen enkele vrouw op precies dezelfde plek zit en dat het meestal even zoeken is. Weten we dat ook weer, ik ben compleet ’normaal’ down under.

Ik haal diep adem terwijl ze de babyruggenkrabber naar binnen schuift en bereid me voor op het ergste. Maar nog voor ik het weet, is de klus al geklaard. „Zo, dat was het! Viel mee, toch?” Ja, ik voelde dat er ’iets’ gebeurde, maar pijn? Absoluut niet. Wat een opluchting.

Geen diagnose

Terwijl ik mijn broek weer aantrek, vertelt Karima verder. De uitslag krijg ik over een week of vier met de post en kan ’geen HPV’, ’wel HPV, geen afwijkende cellen’ of ’HPV en afwijkende cellen’ zijn. Ze drukt me op het hart dat ook de laatste uitslag geen diagnose is en dat het alleen zou betekenen dat ik word doorgestuurd naar de gynaecoloog voor aanvullend onderzoek.

In mijn omgeving hoor ik regelmatig dat vrouwen het uitstrijkje overslaan. Want stel dat de uitslag ’fout’ is. Dan wil je dat toch júíst weten? En wat betreft de schaamte die sommige dames voelen… iemand die uitstrijkjes afneemt, ziet op een dag zoveel dozen, dat ze die van jou al is vergeten nog voor de dame na jou d’r broek heeft losgeknoopt. Dus hup, in de beugels met die benen!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.