Vrouw/Columns & Opinie
1456959387
Columns & Opinie

Columns & Opinie

Deel 8: ’Volgens mijn vrouw maak ik het allemaal erger’

Kamran (36) en zijn vrouw (32) verwachten eind juli hun eerste kind. Hij is nieuwschef bij De Telegraaf, zij werkt op het hoofdkantoor van een winkelketen. Voor Kamran gaat als toekomstig vader een wereld open. Wekelijks schrijft hij over hetgeen hem verbaast en verrast. Deel 8: 19 weken.

We hebben sinds 10 weken een nieuw ritueel. Het mag met recht een traditie worden genoemd. Steevast op de dinsdagavond. Dat was het de eerste keer, en daar houden we dan ook aan vast. Net voor het slapen gaan. Zodra we beiden in bed liggen, neem ik mijn smartphone in de hand. Ik open de webbrowser. De eerste weken nog in de privémodus, inmiddels blootgesteld aan commerciële doeleinden van de internetzoekmachine en de daarbij behorende cookies.

Mango

Als ik baby en het aantal weken intik, verschijnt de site die ik moet hebben direct in het beeldscherm. Het voorlezen kan beginnen. Want dat is wat ik doe. Elke dinsdagavond lees ik voor hoe de ontwikkeling van de baby die week gaat, wat dat met de zwangere vrouw zou moeten doen, en welke tips er zijn voor de partner.

Het begint altijd met de sectie groente en fruit. De baby groeit van bosbes naar framboos. Afgelopen week hoor ik mezelf voorlezen dat de baby inmiddels van de grootte van een paprika naar die van een mango is gegaan. Wat ik overigens opvallend vind, want meestal zijn bij ons thuis de paprika’s groter dan de mango’s. Maar dat terzijde.

Stokbrood

Ik lees ook voor dat de baby in gewicht toeneemt. Weken terug van de zwaarte van een olijf naar die van een 2 eurocent muntje. En recenter van portemonnee tot stokbrood. Een stokbrood is immers zwaarder dan een gemiddelde portemonnee. Ik word wekelijks wijzer.

De grootte en zwaarte zijn speels omschreven. Maar de teksten die daarna komen en waar ik me wekelijks aan blootstel, zijn van een heftiger kaliber. Ze zijn de ene week nog tuttiger dan de andere. ’Het geheel lijkt nog op een garnaaltje. Ben jij ook zo benieuwd hoe hij of zij er straks uitziet?’ ’Je ruikt alles een stuk sterker, dus openbare ruimtes kunnen een flinke uitdaging zijn.’

Accent

’Niet dan? Vind jij de teksten niet t(r)uttig?’ M’n vrouw was in eerste instantie overtuigd dat dit wel het geval was, maar inmiddels wijt ze het aan mijn manier van voorlezen. Ik zou het allemaal erger maken. Daarom zet ik tegenwoordig maar een dik Amsterdams accent op - ’dat hoef jij niet op te zetten, dat heb jij gewoon’ - bij het voorlezen.

Naast het t(r)uttigheid-gehalte is er nog iets waarover ik mij verbaas. Ik heb namelijk het idee dat de schrijvers van de verhaaltjes vermoeden dat met de groei van haar buik de hersens van de zwangere vrouw krimpen. ’Geen zin of geld om nieuwe kleding te shoppen? Een kleermaker zet voor een klein bedrag elastiek in je ’oude’ kleding.’ Joh...

Verslaafd

’Doe niet zo moeilijk, dan lees je ze toch lekker niet.’ Ik kan me voorstellen dat dat is wat je nu denkt. Helaas. Dat gaat niet. Ik geef het ruiterlijk toe: ik ben verslaafd. Ik kan niet meer zonder deze verhalen. Ik lees stiekem alles. Alle tips. Geen tabblad blijft onaangeroerd. Ik surf naar concurrerende sites met dezelfde teksten maar dan met andere vruchten als voorbeeld. Ik neem alle kennis en info tot me. Nog even en ik kan colleges gaan geven over de embryo, de foetus, de zwangere vrouw én de rol van de partner-in-crime.

Maar tot die tijd vraag ik me af: ’Waarom doe ik dit?’ Waar komt deze oerdrang toch vandaan? Hoort dit er gewoon bij? Bij deze fase? Bij het aanstaande vaderschap? Ik weet het niet. Ik accepteer het maar. Alhoewel. Voor de balans begin ik komende week aan Kluun’s Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt! Die teksten zijn hopelijk minder zoetsappig. En minder verslavend.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.