Vrouw/Helen’s dagboek
1468946089
Helen’s dagboek

Helen’s dagboek

Deel 149: ’In de logeerkamer barst ik in huilen uit’

Helen is tekstschrijver, gescheiden en moeder van Max en Nina. Ze woont samen met Boris en heeft een enorme kinderwens. Helemaal nu haar ex Paul en zijn vriendin Marleen net een dochtertje hebben gekregen.

–-

Vanaf volgende week 14 november lees je de allernieuwste aflevering van Helen’s Dagboek premium op de donderdagavond, stipt om 20:00 uur. De oudere afleveringen van Helen’s Dagboek worden niet meer gepubliceerd op onze site. Volg Helen hier.

––

Maandag

Volgens de ’biologische klok-app’ die ik op mijn telefoon heb geïnstalleerd, zou ik nu hartstikke vruchtbaar moeten zijn. Slechte timing, want Boris en ik hebben een flink meningsverschil over de geldlening aan Bob. Ik begrijp zijn laconieke houding niet. Het gaat om een behoorlijk bedrag, dat Bob weliswaar plechtig heeft beloofd terug te betalen, maar het gaat inmiddels om zoveel meer dan hij ons aanvankelijk voorhield.

Eigenlijk gaat het mij niet eens om het geld. Het is het gevoel dat Bob iets voor mij achterhoudt, dat mij dwarszit. En wat ik heb voorspeld, is aan het gebeuren: dit komt tussen ons in te staan. Ik heb al een kleine week niets meer van hem gehoord, maar hij heeft wel contact gezocht met Boris om ’even’ 2500 euro te lenen. Het klopt niet.

Ik heb me heilig voorgenomen om het er deze week eens met Eva over te hebben. Zij kent Bob ook goed, misschien kunnen we eens samen met hem gaan praten. Ondertussen is de sfeer in huis al dagen koel.

„Lekker dan. Nooit hebben wij ruzie en nu al twee keer in korte tijd. En dan duurt het zo lang, dat we er mijn vruchtbare periode door voorbij laten gaan.” Ik probeer het gesprek te openen, maar hoor ook wel dat mijn toon niet echt uitnodigt tot verzoening. Wat verwacht ik nou? Dat we het even snel opzij schuiven en elkaar dan de kleren van het lijf scheuren om een kind te verwekken? Daarvoor moet ik in de stemming zijn en die stemming is ver te zoeken.

„O, dus nu gaan we praten omdat jij vruchtbaar bent?”

Zijn scherpe opmerking kwetst me, ondanks dat het de waarheid is.

„Laat maar.”

Ik pak mijn kussen en stamp de slaapkamer uit. In de koude logeerkamer barst ik in huilen uit. Boos op Boris, boos op Bob en boos op mezelf.

Dinsdag

„Waarom slaap jij hier?” Nina staat in haar nachthemd naast het logeerbed.

„Boris snurkte heel erg”, lieg ik. Het heeft uren geduurd voordat ik de slaap kon vatten en ik heb het gevoel dat ik een fikse kater heb: mijn ogen zijn dik van het huilen, ik ben doodmoe en heb hoofdpijn.

„Kom, ga je snel aankleden, we moeten naar school.”

Vlak voor we de deur uitgaan, komt Boris naar beneden. Hij pakt mijn hand vast.

„Als je straks terug bent, wil ik praten. Dit is niet de manier waarop wij met elkaar omgaan.”

Ik ruk me los en loop zonder iets te zeggen naar buiten. Hij had toch ook gisteravond naar mij toe kunnen komen? Nee, híj viel zonder problemen in slaap!

Helen’s dagboek teruglezen?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.