Vrouw/Praat Mee
1469864523
Praat Mee

'Ik ben moeder van hele gemiddelde kinderen'

Zure reacties vandaag op een column van Ingrid Weel in dagblad Trouw. Weel schrijft over de intelligentietest die onlangs bij haar dochter (2,5) werd afgenomen omdat het kind 'voorloopt en belachelijk veel weet'. VROUW-journalist Nicole Gommers ziet een trend in het afgeven op ouders van kleine Einsteins.

Ik ben moeder van twee gemiddelde kinderen. Zo hè, hè, dat is eruit. Van de twee jongetjes die ik gebaard heb (nu 3 en 5), is er geloof ik niet ééntje een briljant wiskundige of begenadigd pianospeler in de dop. Ik hoop maar dat ze er geen trauma aan overhouden als ze deze woorden ooit nog eens lezen.

Voetballen op straat

Mocht dat wel zo zijn: jongens, ik heb het echt geprobeerd met Kapla, Knex, puzzels en (plastic) piano’s en gitaren. Maar vooralsnog zijn jullie gewoon meer geïnteresseerd in voetballen op straat, elkaar duwen en trekken en om het hardst gillen wie er vandaag van het blauwe bord mag eten. En in de iPad natuurlijk (waarop jullie vervolgens géén Franse programma’s willen kijken).

Tja, ik heb echt mijn best gedaan en een buitengewoon intelligente partner gekozen om kindertjes mee te krijgen. Hij is een succesvolle architect en ondernemer, een kei in rekenen én taal en weet ook écht het antwoord als onze oudste vraagt waar elektriciteit vandaan komt. Maar ja, mijn kinderen komen net zo goed voort uit een moeder met een brein zo klein als een pinda, zoals mijn slimme man gekscherend zegt.

Gemiddeld presteren

Het resultaat van deze kruising: twee geweldige kinderen (met opmerkelijk mooie snuitjes trouwens) die op school en kinderdagverblijf doodgewoon gemiddeld presteren. Dus: de oudste leert al heel behoorlijk koppoters tekenen (maar vermenigvuldigt nog niet 25 met 25). De jongste weet inmiddels dat je na het plassen handen moet wassen. Knap, maar een liedje in het Russisch zingen zit er nog niet in.

Wel vind ik mijn jongens op een andere manier slim. Als ik zeg dat ik 'berenhonger' heb en mijn jongste van 3 antwoordt zelf slechts 'babyberenhonger' te hebben. Of als de oudste beweert dat hij uitvinder wordt van verkeerslichten die altijd op groen staan.

Praat in volzinnen

Maar goed, dat is allemaal niet te vergelijken met de dochter van columnist Ingrid Weel. Het meisje is slechts 2,5 en kent alle kleuren, praat in volzinnen en kan ook al Engels. Alleen een meeuw en een zwaan haalt ze nog wel eens door elkaar (mijn oudste kende op die leeftijd trouwens ook alle dieren: het was een 'koe' of een 'nee-koe').

Volgens Ingrid Weel weet haar dochtertje kortom 'belachelijk veel'. Ook haar twee oudere dochters zijn hoogbegaafd. Daarom heeft ze een intelligentietest bij haar jongste laten afnemen. Die test was een groot succes: anderhalf uur was het kind geboeid door puzzeltjes, tekenopdrachten en blokjes (de uitslag wordt in het stuk niet vermeld).

Buitengewoon kind

Hier zouden de blokjes al na zes minuten door de kamer vliegen, absoluut. Ik denk dus dat moeder Ingrid gelijk heeft met de constatering dat ze een buitengewoon kind heeft - ik gebruik niet alleen mijn eigen kinderen als vergelijkingsmateriaal, maar ook al hun vriendjes.

En die steken echt allemaal een tikje anders in elkaar dan het slimme meisje uit de column. Groot gelijk dus dat moeder wil dat de crèche haar dochter extra uitdaagt, en dat ze haar met 3,5 jaar naar school hoopt te sturen. Ik zou het zelf ook zo doen, vermoed ik, als ik hoogbegaafde kinderen had. Maar ja, helaas.

Zure reacties

De lezers op de Trouw-website denken daar echter anders over. Mij vallen vooral de zure reacties op. 'Oh, wéér zo’n moeder die haar kinderen buitengewoon vindt', schrijft iemand. Anderen vinden het bizar om een jong kind te testen en menen dat ouders van hoogbegaafde kinderen vooral bezig zijn hun eigen ego te strelen of zelfs ‘'lachtoffer van een ambitieuze mama' zijn.

Ik vermoed een trend: afgeven op ouders die zeggen/beweren (de woordkeus ligt gevoelig) dat hun kind hoogbegaafd is, is al een tijdje hartstikke 'in'. Toen journalist Suus Ruis onlangs in Linda schreef over haar hoogbegaafde zoon (Dommer dan mijn kind) plaatste de redactie in het volgende nummer een reactie van een lezer die Ruis maar een zeurpiet vond: 'Eerst schreef ze dat haar man te knap was, nu is haar kind te slim.'

Zelfgenoegzaam

Ook Jan-journalist Ashkaine Hora Adema schreef in juli dat ouders elkaar wat betreft prestaties proberen te overtroeven en vooral zelfgenoegzaam zijn, een competitie waarvan zij ruiterlijk toegeeft er ook aan mee te doen.

In het vermakelijke boek Grote keine leugens van Liane Moriarty (een Nr. 1 New York Times-bestseller) worden ouders van hoogbegaafde kinderen weggezet als mensen die het vooral hoog in hun bol hebben.

Praat mee

Ik vraag mij af wat er aan de hand is. Waarom vinden we het zo irritant als iemand zegt dat zijn kind hoogbegaafd is? Grijpen ouders te snel naar dit etiket Zo ja, waarom? Is het eerzucht, ambitie, opschepperij? Of steken deze kinderen daadwerkelijk ver boven het maaiveld uit, en is een negatieve reactie een vorm van jaloezie? Praat mee!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.