Vrouw/Columns & Opinie
1474673633
Columns & Opinie

Columns & Opinie

’Paffen naast een tafeltje met twee kids; ik was er goed klaar mee’

De Nederlandse terrassen zijn weer open, met asbakken op tafel.

De Nederlandse terrassen zijn weer open, met asbakken op tafel.

Hester Zitvast schrijft over dat wat haar opvalt in het nieuws. Dit keer over rookvrije terrassen of beter: het gebrek daaraan. ’Hier moet toch een oplossing voor te vinden zijn? Of blijven we het normaal vinden om te zitten eten in de geur van andermans gore verslaving?’

De Nederlandse terrassen zijn weer open, met asbakken op tafel.

De Nederlandse terrassen zijn weer open, met asbakken op tafel.

Alle pleidooien van artsen van het Amsterdams Rookalarm (AR) ten spijt: de Nederlandse terrassen zijn geopend mét asbak op de tafel. En dat snap ik dus niet. Nog nooit was het volk zo hongerig een tafeltje te bemachtigen als nu. Ook al moeten we er op onze blote knieën, kruipend door de hitte die we nu eindelijk hebben naartoe; we zullen er zitten na maanden en maanden van afschuwelijke lockdown. De mensen komen ook wel als ze niet mogen roken, lijkt mij.

Inhaalslag

Ook wij zijn hier thuis, onder het motto ’de horeca steunen’ met een enorme inhaalslag bezig. Feit is natuurlijk vooral dat het heerlijk is, op je luie krent zitten en bediend worden. Geen rotzooi in de keuken, geen vaatwassers vullen. Alleen maar zitten, wat kletsen en innemen. En wat was het extra fijn geweest als dat had gekund zonder de lucht van andermans gore verslaving.

Niet fatsoenlijk

Afgelopen vrijdag meerden we ons bootje aan bij een terras waar we hadden gereserveerd. We werden naar een tafeltje gedirigeerd waar naast ons een stel van een jaar of 65 kwam te zitten. Zij was nogal luidruchtig en niet geheel fatsoenlijk, zo schonk ze haar bijna lege glas rosé weer bij met een flesje wijn uit haar tas. En precies op het moment dat ons eten werd gebracht, kwamen de zoveelste peuken uit het pakje. Lekker samen paffen, naast een tafeltje met twee kinderen. Ik was goed klaar met ze.

Ronduit asociaal

De rook bleef hangen onder de enorme parasols waar we zaten. Ik at mijn eten met de geur van sigaretten in mijn neus. Ik wilde me er niet aan storen, maar deed het toch. Mijn dochter trok een vies gezicht naar me en ik keek al net zo vies terug. We haalden onze schouders op. Ik kon er niets anders van maken; het was smerig en ronduit asociaal. Maar ja, toegestaan hè? En als het mag, dan hoef je geen rekening te houden met wat een ander daar misschien van vindt.

Niets mis

Ik denk dat rokers en niet-rokers en ex-rokers het allemaal over één ding roerend eens zijn: als er iets is wat we niet moeten willen, is het kinderen aan het roken krijgen. Laat de tabaksindustrie maar langzaam versterven en niet ook ons nageslacht mee de verslaving in trekken. Roken staat garant voor 30% van alle kankerdoden in Nederland. Dagelijks sterven er 55 mensen onder de 65 aan de gevolgen van destijds die eerste sigaret opsteken. Hoe normaal is het dat we dat onze kinderen nog steeds volop laten zien dat er met roken niets mis is door het te doen in hun bijzijn?

Definitieve streep

Omdat we hier in dit land nogal van polderen houden, is er misschien een tussenoplossing te vinden. Niet roken tussen 18.00 en 21.00, als iedereen zit te eten bijvoorbeeld? En niet onder parasols? Dan kijken we over een paar jaar wel weer verder of we er een definitieve streep onder kunnen zetten. En dat kan. Want weten jullie nog hoe normaal het ooit was te roken ín restaurants, kroegen of vliegtuigen – om maar eens wat te noemen. Dat hebben we toch ook maar mooi overleefd met z’n allen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.