Vrouw/Verhalen achter het nieuws
1474698699
Verhalen achter het nieuws

Wie doet Wat

’Ik vertrouw de was niet aan Jos toe: straks gooit hij kleuren door elkaar!’

„Ik baal er soms van dat ik nooit één op één heb kunnen genieten met de meiden.”

„Ik baal er soms van dat ik nooit één op één heb kunnen genieten met de meiden.”

In de rubriek ’Wie Doet Wat’ spreken we iedere week een vrouw over de rolverdeling tussen haar en haar partner. De vraag is: wie doet wat binnen de relatie? Sientje Slits (42) is ambulant begeleider voor mensen met psychische problematiek. Ze is 6 jaar samen met haar vriend Jos (42) en samen kregen ze een drieling; Tess, Janne en Pip (3,5).

„Ik baal er soms van dat ik nooit één op één heb kunnen genieten met de meiden.”

„Ik baal er soms van dat ik nooit één op één heb kunnen genieten met de meiden.”

Kleine baby’s grote zorgen

„Bij de 6-weken echo ontdekte mijn verloskundige drie vruchtjes met kloppende hartjes. Jos en ik werden compleet overvallen, we rekenden immers op 1 kindje! De bevalling begon ook compleet onverwacht. De drie meiden zijn met 28 weken en 3 dagen geboren. Ik was in de veronderstelling dat ik nog een paar weken zwanger zou zijn, ik voelde me nog prima. Na de bevalling hadden we veel zorgen om de drieling. Premature baby’s lopen nou eenmaal meer risico op complicaties. Maar na een paar maanden in het ziekenhuis waren de meiden gelukkig sterk genoeg om met ons mee naar huis te gaan.

De periode na de bevalling was heel pittig. We verschoonden 20 luiers op een dag en maakten 12 flesjes klaar. Het was echt hard werken. De voedingen moesten we in het begin samen doen, zelfs ’s nachts. Er was geen beginnen aan om drie baby’s tegelijkertijd te voeden. Op een gegeven moment kregen we er gelukkig routine in en kon Jos doorslapen om wat fitter op zijn werk te komen. Ik baal er soms van dat ik nooit één op één heb kunnen genieten met de meiden, alles gebeurde in drievoud.”

Fulltime

„De zorg voor de kinderen valt grotendeels op mij. Jos werkt namelijk fulltime als elektrotechnicus. Ik werkte ook fulltime, maar werk sinds de drieling geboren is twee dagen per week. Dat is een beetje zo gelopen. Als ik graag meer had willen werken, was Jos een dag minder gaan werken, maar deze oplossing is prima voor ons.

Op mijn vrije dagen ben ik met de kinderen, dan heb ik mijn handen echt vol aan ze. Ze vragen constant om aandacht bij mij of kibbelen met elkaar. Dat is natuurlijk gezellig, maar zorgt er ook voor dat ik niks in het huishouden gedaan krijg. Daarom breng ik de meiden vier ochtenden in de week naar de peuterspeelzaal. Zo heb ik een paar vrije ochtenden om boodschappen te doen, het huis aan kant te maken of om te sporten. Op de dagen dat ik werk, zoek in een oppas. Jos en ik hebben geluk met fitte gepensioneerde ouders, zij schieten meestal te hulp.”

Netjes houden

„Ik bof met een man die mij veel helpt in het huishouden. We hebben geen vaste verdeling maar wel onze voorkeuren. Ik doe de was, dat wil ik niet aan Jos toevertrouwen. Straks wast hij het op de verkeerde graden of gooit hij kleuren door elkaar! Ik doe de boodschappen, Jos kookt. Dat kan ik totaal niet. Op de dagen dat mijn ouders oppassen, koken zij, dan maken ze genoeg zodat we er nóg een avond van kunnen eten.

Dat het huis netjes blijft, vinden Jos en ik heel belangrijk. Als we de meiden in bad doen maken we snel de badkamer schoon, als ze slapen beginnen wij altijd met stofzuigen en dweilen. We sprokkelen momenten dat we onze handen niet vol hebben aan de meiden bij elkaar om zo het huis netjes te houden.”

Kostwinner

„Jos is de kostwinner, omdat hij meer werkt. Ik breng natuurlijk ook geld binnen, maar gewoon minder. We hebben een gezamenlijk rekening waarvan we alles betalen. We hebben ook allebei onze eigen rekening, waarvan we leuke dingen kopen. Ik heb er in het begin wel aan moeten wennen dat Jos de kostwinner was, maar door de extreme omstandigheden kon ik het accepteren en voelen we ons er allebei prima bij. Ik vind het belangrijk dat we er regelmatig over blijven praten, zodat we zeker weten dat beide partijen tevreden zijn.”

Meet tijd voor mezelf

„Volgend jaar gaan de meiden naar de basisschool, dat vind ik heel dubbel. We sluiten de fase dat ze gezellig thuis keuvelen af. Maar ik krijg ook eindelijk meer tijd voor het huishouden en voor mezelf. Dan kan ik lekker met vriendinnen gaan lunchen, lezen, of een serie kijken. Daar kom ik nu nooit aan toe. Ik denk niet dat ik meer wil gaan werken zodra de meiden naar school gaan, ik neem even de tijd om energie bij te tanken. Maar misschien verander ik nog wel van gedachte!

Een ‘normale’ zwangerschap zou ik nog heel graag mee willen maken. Maar vier kinderen vinden Jos en ik echt te veel. We hebben onze handen nu al jarenlang vol aan de drieling. Ik kan me niet voorstellen hoe ik daar nóg een kindje bij zou moeten hebben.

Sommige dingen zijn onmogelijk met een drieling. Ik had bijvoorbeeld graag willen babyzwemmen. Maar dat moet echt één op één met moeder en baby. Ik kan ze niet alle drie tegelijkertijd meenemen in het water. Met ze naar de speeltuin gaan is ook absoluut niet ontspannend. Andere moeders zitten op een bankje en kijken vanaf een afstandje hoe hun kind speelt. Ik moet er drie in het vizier houden, terwijl ze alle drie een andere kant op rennen. Maar het is ook heel aandoenlijk om te zien hoe ze zich vermaken met z’n drietjes. Die momenten deel ik ook vol op op Instagram, @dielingmoeder_sientje.”

Wil jij ook vertellen wie bij jou wat doet? Laat het dan weten via oproep@vrouw.nl.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.