Vrouw/Columns & Opinie
1482798771
Columns & Opinie

Columns & opinie

’Wat is de achterliggende boodschap, waarom word ik zo ziek?’

„En dat maakt, zeker in combinatie met het verplichte rust houden, dat ik overloop van inspiratie.”

„En dat maakt, zeker in combinatie met het verplichte rust houden, dat ik overloop van inspiratie.”

Suzanne Rethans (49) heeft een relatie met Hoes. Zij heeft drie kinderen, hij twee. Ze werd geveld door corona, maar begint nu licht aan het eind van de tunnel te zien.

„En dat maakt, zeker in combinatie met het verplichte rust houden, dat ik overloop van inspiratie.”

„En dat maakt, zeker in combinatie met het verplichte rust houden, dat ik overloop van inspiratie.”

Na drie weken in bed liggen door corona, waarvan twee weken zo donker en benauwd waren dat ik liever dood was als dit nog langer ging duren – en dan overdrijf ik niet – wil ik niets liever dan het bed uit. Rondlopen, rondrénnen, als dat zou kunnen, het huis schoonmaken, opruimen, van verse bloemen voorzien, orde scheppen. Maar het gaat niet. Van een blokje om met de hond moet ik al uren bijslapen, ik heb continu het gevoel dat er een steen op mijn borst ligt, mijn ademhaling is oppervlakkig en ik heb geen energie. Het gaat goed, zolang ik op bed blijf liggen.

Ik wou dat die grote zwarte man uit The Green Mile langskwam, om het laatste restje zwart vuil uit mijn longen te zuigen. Maar die meneer is al dood en bovendien was het een film. Ik vrees dat dat laatste restje er nog een tijdje zit.

Boeken

Van lezen is de eerste twee weken niets terechtgekomen, daarvoor was ik te ziek. Ik sliep of ik staarde voor me uit. Maar in de laatste dagen van mijn ziekbed, het spreekwoordelijke uitzieken, heb ik ze er in één ruk doorheen gejaagd: Flinke jongen van Auke Kok, een prachtige roman over een gezin dat zucht onder een tirannieke vader, en Kruispunt van Jonathan Franzen, mijn grote held in familieverhalen sinds De Correcties, al heeft hij dat meesterwerk nooit meer weten te evenaren. En drie Scandinavische series, waarvan één, Bedrag, me nogal aangreep omdat een van de hoofdrolspelers in veel opzichten op mijn middelste zoon lijkt. Ik wilde hem de hele tijd vasthouden, helen, voorkomen dat gebeurt wat gebeurt.

Rust

Ik heb de afgelopen weken geprobeerd naar mijn lichaam te luisteren. Mezelf op een grotere manier te vertrouwen: wat is de achterliggende boodschap, waarom word ik zo ziek? Als je niets anders kunt dan op je rug liggen met je handen op je buik, ontstaat er een interessante interne dialoog. Want eigenlijk weet je de antwoorden al, je hebt alleen rust nodig om ze te horen, en nu was ik gedwongen die ruimte te nemen.

Inspiratie

Soms, als ik voelde dat ik goed zat, opende zich een groot licht boven mijn hoofd met een soort engelachtige figuren die elkaars hand vasthielden. ‘Ga ik dood?’ dacht ik de eerste keer, maar ik bleef leven, gedragen door een liefdevolle bijna collectieve geruststelling. Misschien was ik aan het ijlen, maar dat geeft niet: ik weet wat ik moet doen, ik weet ook hoe ik het ga doen. En dat maakt, zeker in combinatie met het verplichte rust houden, dat ik overloop van inspiratie.

Een idee dat ik al langer had voor een nieuw non-fictie boek is uitgekristalliseerd, ideeën voor reportages en interviews serveer ik links en rechts uit. En ik ben tot een compromis gekomen op mijn werk, waardoor ik niet helemaal weg hoef. Schoon schip maken, dat is wat een paar weken in bed liggen kan opleveren. Er is altijd een zonzijde.

Dit artikel staat in het nieuwe VROUW Magazine (iedere zaterdag bij De Telegraaf). Als premiumlid kun je het ook (soms al eerder) online lezen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.