Vrouw/Columns & Opinie
1490109517
Columns & Opinie

Ik word papa

Deel 26: ’Aan cursussen geen gebrek in deze fase van mijn leven’

Kamran (36) en zijn vrouw (32) verwachten eind juli hun eerste kind. Hij is nieuwschef bij De Telegraaf en zij werkt op het hoofdkantoor van een winkelketen. Voor Kamran gaat als toekomstig vader een wereld open. Wekelijks schrijft hij over hetgeen hem verbaast en verrast. Deel 26: 37 weken.

’Ben je dat nu al vergeten’, dacht ik, toen jonge ouders mij na de 12-weken-echo vroegen of ik het geslacht al wist. Dat is pas bij 20 weken. Inmiddels snap ik ze beter. De weken beginnen mij nu ook te duizelen. 12, 20, 24, 32 en nu ook 37 weken. Al die cruciale stations zijn gepasseerd. Gezond en wel.

Coronavirus

Hoe het rond de 12-weken-echo was? Ik kan het me al bijna niet herinneren. Negen maanden. Zo’n zwangerschap duurt best lang.

Reken maar eens terug. In oktober kenden we het coronavirus nog niet eens. We schudden elkaar de hand, we gaven vreemden nog drie zoenen en iemand met een mondkapje op werd nog net niet massaal uitgelachen. Er werd volop gevoetbald; de kwalificatie voor het EK. We waren als land in shock over de moord op advocaat Derk Wiersum, van het plaatsje Ruinerwold had bijna niemand gehoord, en Leontine en Marco waren nog samen. Ja, in negen maanden tijd kan veel veranderen.

Appelsap

De 37-wekengrens, daar weet ik op dit moment dan weer alles van. Waren voor aanvang van deze week de vliezen gebroken dan moest ik direct de verloskundige bellen. Nu hoef ik slechts de kleur van het vruchtwater te controleren. Troebele appelsap. Dan is het goed. Transparanter dan dat? Ook goed. Andere kleuren? Bellen. Als partner van een zwangere vrouw neemt je medische kennis aanzienlijk toe. Het zorgsyndroom neemt de overhand. En dat zal wel blijvend zijn.

Want voor je kind wil je altijd zorgen, lijkt mij. Stel dat er iets niet goed gaat en dat de conclusie is dat ik zelf had kunnen ingrijpen, als ik had geweten wat ik moest doen. Daarom heb ik me ingeschreven voor een baby EHBO-cursus. Aan cursussen geen gebrek in deze fase van mijn leven: zwangerschapscursus, borstvoedingscursus en nu dus ook EHBO.

Digitale zorg

Tijdens de zwangerschap hebben we mogen ervaren hoe goed de kwaliteit van zorg in ons land is. De verloskundige, de echoscopiste, maar ook de fysiotherapeut waar mijn vrouw sinds een paar weken naar toe gaat; ze zijn stuk voor stuk geweldig. Gedurende de intelligente lockdown schakelden ze moeiteloos over naar digitale zorg. Het kan niet vaak genoeg gezegd: we mogen ons in de handen knijpen met dit niveau van zorgverlening.

Maar daar waar het kan, is het goed om zelf het heft in handen te nemen. Wat dat betreft heb ik nooit begrepen waarom een EHBO-cursus niet verplicht is voor iedere Nederlander. Op de middelbare school - op 16-jarige leeftijd - eenmalig zo’n levensreddende training volgen en daarna is het je eigen verantwoordelijkheid of je het bijhoudt. Maar is zo’n cursus niet de ultieme burgerschapsvorming? Maak de EHBO-cursus onderdeel van het onderwijs!

Reanimatie

Zelf voelde ik die behoefte al jaren, maar zoals met veel kwam het er niet van. Tot vorig jaar. Toen de vraag naar bedrijfshulpverleners opdoemde, meldde ik mij aan. Ja, ik zal een keer zo’n geel hesje en malle helm op moeten, maar als er nood aan de man is kan ik helpen. Reanimeren was onderdeel van de training. Zelfs op een pop maakte het behoorlijke indruk. Sindsdien sta ik als burgerhulpverlener aangemeld op hartslag.nu. Soms plopt een sms’je binnen: REANIMATIE! Gevolgd door het adres. Tot nu toe ben ik nooit in actie gekomen, maar ik sta paraat.

Stel nou dat het om een kindje of baby gaat. Als elke seconde telt. Dan wil ik er staan. Traumatisch? Wellicht. Maar als ik een leven kan redden, natuurlijk. Kan ik toch nog mijn tienerdroom om kinderarts te worden op minimale wijze waar maken. Daarom straks de baby EHBO-cursus. Hopelijk hoef ik er thuis nooit gebruik van te maken.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.