Nieuws/Overzicht
1497152933
Overzicht

Geerte is haar dochter (15) al 5 jaar kwijt: Ik kan haar alleen volgen op social media

Geerte is haar dochter al 5 jaar kwijt

Geerte is haar dochter al 5 jaar kwijt

Al twee jaar lang heeft Geerte Frenken (55) geen idee hoe het gaat met haar dochter Jasmijn (15). De tiener werd vijf jaar geleden door haar vader ontvoerd naar Amerika en sindsdien is er amper contact. "Soms herken ik haar niets eens meer."

Geerte is haar dochter al 5 jaar kwijt

Geerte is haar dochter al 5 jaar kwijt

Ooit woonde Geerte jaren met haar man en hun dochter Jasmijn in de Verenigde Staten. Maar na de scheiding vertrok ze - met goedkeuring van haar ex - met Jasmijn naar Nederland.

Overleden

Maar Geertes ex bedacht zich en ontvoerde hun dochter terug naar de VS. Zelfs toen hij overleed kreeg Geerte haar dochter niet terug. "Want tot mijn verbazing kreeg mijn ex-zwager - de broer van mijn ex - de voogdij over Jasmijn", vertelde Geerte in 2017 al op VROUW.nl.

Nu, twee jaar later, gaat het nog niet veel beter met Geerte. "Ik heb sinds 2017 geen contact meer gehad met mijn dochter. Ik heb geen idee naar welke school ze gaat, wie haar vriendinnen zijn en wat ze graag doet in haar vrije tijd. Ik weet helemaal niets!

Gemanipuleerd

Sinds haar vader dood is, hoor ik helemaal niets meer. Het moeilijkste vind ik dat ik niet begrijp waarom. Wil mijn dochter geen contact of wordt ze zó gemanipuleerd dat ze geen contact op durft te nemen?

Nog steeds kan ik niet bevatten dat dit allemaal echt gebeurt. Ik heb helemaal niets fout gedaan. Jasmijn en ik hadden een hele hechte band. Juist omdat ik een alleenstaande moeder was.

Tekst gaat door onder de foto

Geerte en Jasmijn

Geerte en Jasmijn

Zonder narcose

We waren altijd samen, deden alles samen. En dan wordt zo’n meisje op haar 10de ineens uit mijn leven gerukt. Alsof een arm zonder narcose wordt geamputeerd. Dat is zo pijnlijk, dat kan ik niet eens in woorden omschrijven."

Eén keer heeft Geerte geprobeerd om haar dochter terug te halen. "Ik had gehoord dat mijn ex-zwager haar had achtergelaten bij een wildvreemd gezin in Californië. Ik heb meteen aangifte gedaan van kinderontvoering.

Geboortebewijs

De autoriteiten daar adviseerden mij om naar Amerika te komen met mijn paspoort en het geboortebewijs van Jasmijn. Ik heb geen seconde getwijfeld en ben meteen in het vliegtuig gesprongen.

Vastberaden ben ik naar het huis gereden waar Jasmijn zou verblijven. Ik belde aan, maar niemand deed open. De politie heeft geprobeerd Jasmijn uit het huis te halen, maar er werd mij verteld dat Jasmijn zich had opgesloten en niet wilde meewerken.

Voogdij

Ze konden mij verder niet helpen. Stond ik daar met de papieren en het paspoort voor een dichte deur. Daar heb ik echt een enorme klap van gehad. Ik was er écht van overtuigd dat ze met mij mee naar huis zou vliegen.

Inmiddels delen dit gezin en mijn ex-zwager de voogdij. Dat is toch te gek voor woorden? Ik ben haar moeder! Ik kan voor haar zorgen en volgens de rechter in Nederland heb ik als overlevende ouder de voogdij.

Social media

Heel vaak heb ik me afgevraagd wat het voor mensen zijn. Waarom nemen ze geen contact op? De vrouw die voor Jasmijn zorgt is zelf ook moeder. Kan ze het zich niet voorstellen dat ik mijn kind graag wil zien?"

De enige manier waarop Geerte haar dochter kan volgen is via social media. "Soms zie ik foto’s van haar maar daar word ik niet echt vrolijk van; ik zie mijn kind zich ontwikkelen zonder dat ik er ook maar iets van meekrijg.

Moedervlek

Soms herken ik haar zelfs niet. Dan moet ik inzoomen op de moedervlek op haar kin om te weten dat het Jasmijn is. Ik ben zo van haar vervreemd geraakt! Dat maak het gemis alleen maar groter.

Die verloren jaren met Jasmijn krijg ik nooit meer terug en dat doet pijn. Elke dag weer word ik eraan herinnerd dat ze er niet meer is. Als ik meisjes van haar leeftijd zie lopen, als ik naar haar foto kijk... Ik heb ook veel nachtmerries en flashbacks.

Vechten

Psychisch is het bijna niet te verwerken. Helemaal omdat ik het niet kan afsluiten. Want Jasmijn is niet overleden, ze is er nog. Dat maakt dat ik wil blijven vechten. Al moet ik tegelijkertijd ook door met mijn eigen leven. Ik kan mijn leven niet nog jaren op pauze zetten. Ik kan alleen maar hopen dat Jasmijn contact met mij opneemt.

Dat het allemaal weer goedkomt. Ze is nu 15 en ik hoop dat ze - nu ze ouder wordt - vaker gaat terugdenken aan de fijne tijd die wij samen hadden. Aan haar leven in Nederland en alle lieve familie die ze hier heeft. Ik zou haar zó graag mijn kant van het verhaal willen vertellen. Ik hoop dat ze mij ooit die kans geeft.

Sterke vrouw

Tot die tijd probeer ik mij te focussen op het steunen van moeders en kinderen die in dezelfde situatie zitten. Met de Mother-Child Human Rights Foundation die ik samen met andere moeders heb opgericht bieden we financiële, juridische en psychologische hulp.

Het is fijn om iets voor elkaar te kunnen betekenen. Om even met elkaar te praten of alleen maar te huilen. Juist omdat je allemaal in hetzelfde schuitje zit, heb je aan een half woord genoeg. Dat is hoe ik nu mijn dagen doorkom en dat gaat de ene week beter dan de andere.

Ik móet door. Ik wil niet het gevoel hebben dat ik in een wachtkamer zit. Dat is niet goed voor mij, maar ook niet voor mijn dochter. Als we elkaar in de toekomst weer zien, wil ik de vrouw zijn die ik altijd ben geweest: een sterke vrouw die vol in het leven staat en geniet van het leven."

Jij op VROUW.nl

Wil jij iets delen met de redactie?

Stuur dan een berichtje