Nieuws/Vrouw
1529717898
Vrouw

Hannah*: Ik word mijn huis uitgezet

Vrouw kijkt uit het raam

Vrouw kijkt uit het raam

"Even mijn hart luchten: vandaag ontving ik een aangetekende brief van de woningbouwvereniging waarin staat dat ik mijn huis uit word gezet. Nu weet ik dat die huurachterstand mijn eigen schuld is en dat ik eerder aan de bel had moeten trekken. Maar dat heb ik dus niet gedaan met alle gevolgen van dien...

Vrouw kijkt uit het raam

Vrouw kijkt uit het raam

2018 was voor mij een jaar waarin ik echt veel ben verloren: mijn kinderen zijn bij hun vader gaan wonen omdat ze vinden dat ik te ver weg woon. Ver weg van school, vrienden, baantjes en sociale leven. Let wel, het is maar 18 km, en ik bracht en haalde ze vaak, maar ja het blijven pubers. Ook heb ik mijn hond moeten laten inslapen. Hij was pas 8 jaar oud. Maar hij had kanker en heeft het niet gered.

Artose

Terwijl dat allemaal gebeurde werkte ik kei en keihard in mijn bedrijf. Daar kwam in augustus een einde aan vanwege artrose in mijn heup. En dat al op mijn leeftijd. Daar ik een fysiek beroep had, onderdrukte ik de pijn met tramadol (een morfine-achtige pijnstiller, red.).

Mijn arbeidsongeschiktheidsverzekering had me gezegd niet uit te gaan keren bij een eventuele heupoperatie, omdat mijn heup als kind al gebroken is geweest. Enfin… de beste oplossing was mijn bedrijf op te doeken en werk te zoeken waarbij ik kon zitten.

Ziektewet

Ik werkte net drie weken bij mijn nieuwe werkgever, totdat er iets gebeurde: bij het in de auto stappen, maakte ik een beweging waarbij het leek of mijn heup even in en uit de kom schoot. Ik heb gegild van de pijn!

Mijn werkgever stemde ermee in dat ik de ziektewet in zou gaan, en dat ik toch een afspraak zou maken voor een nieuwe heup. Gezien de ernst van de situatie lag ik binnen 2,5 week op de operatiekamer.

Bijstand

In die tussentijd verbrak mijn werkgever mijn (detacherings)contract en belandde ik bij het UWV. Dat instituut kon mijn dagloon niet direct berekenen, maar ik kreeg voorlopig 45 euro uitkering per week. Daar moest ik het mee doen. Ik ben naar de gemeente gegaan voor bijstand, maar zolang mijn dagloon nog niet berekend was, konden zij daar weinig voor mij doen.

Wel had ik een sollicitatieplicht als ik de bijstand ging aanvragen, maar ja, hoe kun je daaraan voldoen als je eerst nog het ziekenhuis in moet, en daarna minimaal twee maanden moet revalideren?

Pannenkoeken

Na een paar weken werd mijn dagloon opgeschaald naar 19 euro per dag. Van de toeslagen betaalde ik mijn huur, maar door deze extreem lage uitkering kwamen ook mijn zorgverzekering, water en elektriciteit, belastingen en verzekeringen in gevaar.

Die 91 euro, die iedere woensdag werd gestort, was aan het eind van de dag ook weer op. Want dan haalde ik 25 euro van de bank voor boodschappen. Dat ik drie dagen stamppot eet, twee dagen pasta en twee dagen rijst kan mij niet schelen. En als het geld er gewoon niet is, dan eet ik pannenkoeken. Ook als ontbijt.

Verslaafd

In de periode waarin de artrose werd ontdekt, de operatie en het herstel daarna ben ik verslaafd geraakt. Verslaafd aan pijnstillende en rustgevende medicatie. Ik hoefde maar naar mijn huisarts te bellen, en het werd voorgeschreven.

Binnen drie maanden viel ik 11 kilo af. Ik sliep bijna niet meer, en kreeg slaappillen voorgeschreven. Daar zat ik dan met spierverslappers, heftige pijnstillers en slaappillen. En alleen thuis.

Depressief

Ik voelde mij depressief en eenzaam. Ik zag in dit dorp ook niemand. Ik begon met solliciteren - het maakte niet uit waarop - maar mijn betalingsachterstanden werden groter en groter, en ik zat daar met die heup.

Dus maakte ik weer een afspraak met de bijstand. Daar werd me verteld dat ik eerst uit de ziektewet moest zijn om verder te gaan met de aanvraag. Maar ja, uit de ziektewet gaan, en dan zonder baan dat traject in... Waar moest ik dan van leven? Ik had echt geen idee!

Onder bewindvoering

Ondertussen klopte de woningbouw aan de deur. En toegegeven, het was helaas niet de eerste keer dat ik een huurachterstand had. Maar toen konden we via schuldhulpverlening een betalingsregeling treffen. Dit noemen ze een moratorium en dat gaat via de rechter. Dus dat was toen snel opgelost.

De woningbouwvereniging waarschuwde toen dat wanneer het nog een keer zou gebeuren ik mijn huis uit zou moeten. Dus heb ik gevraagd of ik onder bewindvoering geplaatst kan worden.

Overmacht

Van mijn medicijnverslaving ben ik gelukkig af, en ook heb ik met succes gesolliciteerd: ik heb een nieuwe baan en heb ontzettend veel zin om te beginnen. Tevens heb ik mijn administratie op orde gebracht voor de schuldhulpverlening, opdat ik daar meer rust en vertrouwen in krijg…

Maar mijn huis? Ik wil het niet kwijt maar ik weet niet hoe ik dit kan oplossen. Geld lenen van familie en vrienden lukt helaas niet. Ondanks dat ze weten dat het allemaal overmacht is geweest. Nog steeds eet ik voor heel weinig geld, en als ik kleding nodig heb kijk ik bij de kringloop of in een tweedehands winkel.

Gelukkig ben ik geen luxe poppetje. Ik heb ook nergens een abonnement op en ben al een paar jaar niet op vakantie geweest. Wat ik wil met deze Lezerscolumn? Mijn hart luchten en dat is gelukkig gelukt…"

*Hannah is niet haar echte naam (die is bij de redactie bekend).

Jij op VROUW.nl

Zit er ook een Lezerscolumn in jouw pen?

Klik dan hier...

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.