Nieuws/Vrouw
1531873802
Vrouw

Renée: Ik keek even op mijn schermpje en hij was weg

Druk strand

Druk strand

De Reddingsbrigade slaat alarm. Ouders raken hun kinderen steeds vaker kwijt op het strand omdat ze te druk zijn met hun smartphone. Het gebeurde ook Renée Lamboo (33). ''Ik keek even op mijn schermpje en hij was weg. Tien tellen. Langer kan het niet zijn geweest."

Druk strand

Druk strand

"We kwamen vrienden tegen op het strand. Een van hen had een foto gemaakt van mijn zoontje, met zijn speentje in zijn mond en zandschepje in zijn hand. Hij stuurde ‘m naar me toe via WhatsApp. En ja, toen wilde ik meteen even kijken. Dus haalde ik mijn telefoon, veilig opgeborgen onderin de strandtas, tevoorschijn.

Pure paniek

Mijn zoontje zat rozijntjes te eten op zijn grote Cars-handdoek. Ik swipte mijn telefoon open en klikte het icoontje van WhatsApp aan. Ik zag de foto en die was, inderdaad, heel schattig. Dus riep ik mijn man. 'Kijk! Hoe leuk hij erop staat.' Hij. Waar was hij eigenlijk? De rozijntjes lagen nog op het strandlaken, maar mijn zoontje was weg. In pure paniek draaide ik een rondje om mijn as. Waar. Waar. Waar is ‘ie.

Mijn man liet alles uit zijn handen vallen en rende meteen naar de zee. Hij was nog geen 2 jaar oud en kon echt niet zwemmen. Hij was ook niet bang voor water, liep er zo in. Ik had die dag al zo vaak geroepen dat hij moest oppassen. Dat het gevaarlijk was. En nu was hij weg, omdat ik zelf niet oplette. Bij het water zagen we niets. Niet hem. Ik dacht de ergste dingen: 'Hij verdrinkt', 'Iemand neemt hem mee', 'We zien hem nooit meer terug'... Mijn hoofd was rood van angst en stress. Mijn man stuurde me naar links om te zoeken, hij ging naar rechts.

Terras

Onze vrienden tuurden over het water. Ik riep zijn naam. Cooper! Cooper! Iedereen begreep meteen wat er aan de hand was. Ik riep tegen niemand specifiek dat hij een rode zwembroek droeg en een speen in zijn mond had. Mensen stonden op om mee te kijken. Toen kwam er een jongen naar me toe rennen. Ik dacht dat hij wilde helpen, maar hij trok me zonder iets te zeggen mee aan mijn arm, het terras op waar hij blijkbaar werkte.

Toen ik dichterbij kwam hoorde ik gehuil dat ik herkende. Het gehuil van mijn kind. De tranen van opluchting schoten in mijn ogen. Ik tilde mijn mannetje op, drukte hem tegen me aan en voelde al snel de armen van mijn man om ons beiden heen. 'Godzijdank' was alles wat ik dacht.

Boosheid

Al snel kwam de boosheid. Op mezelf. Waarom moest ik nou per se op mijn telefoon kijken? Was die foto nou echt zo belangrijk geweest? Ik had wel vaker gedacht: 'Die telefoon eist steeds meer mijn aandacht op'. Dat voelde niet goed. Ik wilde niet in mijn telefoon leven maar in het echte leven.

Na dat voorval op het strand besloot ik mijn smartphone weg te doen. Ik haalde de batterij eruit, legde ‘m in een la en haalde mijn oude, degelijke Nokia tevoorschijn. Sinds die dag ben ik smartphone-loos.

Dat was wennen, maar inmiddels een verademing. Ik zou het iedereen adviseren. Zonder smartphone kijk je gewoon net wat vaker naar de mooie blauwe lucht, naar de vogels en de bloeiende bloemen. Oh ja, en naar je eigen kind(eren)."

Heb jij iets bijzonders meegemaakt en wil je daarover vertellen? Stuur het naar de redactie.

JIJ op VROUW

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.