Vrouw/Seks & Relaties
153714834
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding 100: ’Je geeft mij niet het idee dat je verder met mij wil’

Ik raak geïrriteerd van dit gesprek. Ze draait zich van me weg.

Ik raak geïrriteerd van dit gesprek. Ze draait zich van me weg.

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (15). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

Ik raak geïrriteerd van dit gesprek. Ze draait zich van me weg.

Ik raak geïrriteerd van dit gesprek. Ze draait zich van me weg.

Anouk wordt knalrood en stamelt: „Jazeker… ja, natuurlijk. Ja, dat heb ik gedaan.” De kinderen lijken genoegen te nemen met Anouks antwoord. Ik geloof er geen snars van. Anouk zelf zit er ongemakkelijk bij. Ze draait op haar stoel en kijkt weg van het gezelschap. Dan haalt ze diep adem. „Maar afgelopen zomer zijn we weer bij elkaar gekomen.”

„Wat! Heb jij weer een relatie met Sems vader?” Lente springt op.

„Gadver. Echt? Doe je het met hem?” vult Storm aan.

„Je had toch gezegd dat het over was. Gross. Dit is zo goor. . Dit wil ik niet.” Lente kijkt Anouk woedend aan. Die schiet in de verdediging: „Ik miste hem zo...”

Fijn. Ik leun tevreden achterover. Opeens is het niet meer vanzelfsprekend dat de kinderen in team Anouk zitten. Sjaan komt tussen beiden. „Je moeder is gelukkig met die Samuel. Dat mag toch?” Lente gaat weer zitten: „Ze mag met iedereen gelukkig worden, behalve met de vader van mijn vriendje. Bah!”

„Je moest eens weten met wie ze nog meer gelukkig is geweest”, denk ik. Dat hou ik voor me, maar die grijns krijg ik niet meer van mijn gezicht.

Gelukkig heb ik dat lolletje nog gehad, want de rest van de week is weinig vrolijk. Mijn advocaat stuurt een betalingsherinnering, de sportschooljongen klaagt over het betaalde tarief en Lente is toch nog steeds boos op me.

Irritatie

Aan het eind van de week kruip ik doodmoe naast Sara in bed op zoek naar wat liefde en warmte. Maar ook daar ligt mijn hoofd op het hakblok. „Hoe gaat het nu verder met de taxatie?” begint ze. „Anouk twijfelt aan het rapport en wil een nieuwe taxatie laten doen. Ik heb gezegd dat ik dat alleen maar wil als we er allebei bij zijn. En dat wil ze niet.”

„En nu?”

„Daar heb ik nog niet over nagedacht.”

„Hoezo heb jij daar nog niet over nagedacht?”

„Omdat ik het druk had.” Ik raak geïrriteerd van dit gesprek.

„Raar”, zegt ze en draait zich van me weg.

„Waarom is dat raar? Ik heb mijn handen vol aan die Ouderschapssessies en de buien van de kinderen. Dus ik heb hier nog even geen tijd voor gehad. Wat maakt het uit?”

„Wat maakt het uit?” herhaalt Sara schril. „Het maakt heel veel uit. Je bent nu al twee jaar aan het scheiden. Ik ben er klaar mee. Ik wil verder. Ik dacht dat jij dat ook wilde.” Ik hoor de radeloosheid in haar stem.

„Ja, natuurlijk wil ik ook verder”, antwoord ik zalvend. „Maar ik heb tijd nodig om zaken goed te regelen.”

„Je doet anders geen enkele moeite om mij het idee te geven dat je verder met mij wil.” Dit gesprek gaat de verkeerde kant op. Ik zie aan haar rug dat ze woedend is. Troostend sla ik een arm om haar heen en trek haar tegen me aan.

„Natuurlijk wel. Ik wil met jou verder. Met jou en ons kindje.” Het helpt niet. Sara blijft boos. „Ons kindje”, schampert ze. „Je wil je niet eens laten onderzoeken of er een probleem is.”

„Nee, schatje”, corrigeer ik haar: „Daar hebben we het over gehad. Ik denk dat alles goed komt als het straks wat rustiger wordt. Dan word je vanzelf zwanger.”

„Dan word ik vanzelf zwanger? Waarom denk je dat het aan mij ligt?” vraagt ze. „Omdat ik al kinderen heb.”

„O ja, jij hebt een tweeling. Weet je wel zeker dat die van jou zijn? Ik heb me laten onderzoeken door de arts en bij mij kon hij niets vinden…”

Nu duizelt het me. Hoezo heeft Sara zich laten onderzoeken? We hadden toch afgesproken hier even mee te wachten? Ik stap uit bed. Sara schiet overeind. Er lopen tranen over haar wangen. „Het spijt me. Dat had ik het niet willen zeggen. Ik kan het uitleggen. Alsjeblieft kom terug in bed.” Ik schud alleen maar met mijn hoofd en hijs me in mijn sportbroek: „Ik ga lopen”, zeg ik.

Gevaar

Hardlopen is nu het enige wat ik nog wil. Hardlopen tot mijn hoofd weer helder is. Ik ben halverwege het dorp als de telefoon gaat. Het is Lente. Zie je wel? Ze is weer terug in team Bas. „Dag schatje”, zeg ik en probeer mijn ademhaling weer te normaliseren want ik kan haar nauwelijks verstaan. Het is bij haar een ontzettende herrie. Op de achtergrond klinken knallen. Alsof ze op de kermis staat. Nee, nu ik beter luister hoor ik vuurpijlen. „Liefje, wat is er? Waar ben je?”

„Papa, ik ben bang…” Ze snikt. „Mama wordt niet wakker.”

„Waar ben je dan?”

„In de tuin.”

„In de tuin? Waar is mama dan en waar komt die herrie van?”

„Mama slaapt op de bank. Ik had kaarsjes aangestoken in het tuinhuis, maar ik wist niet dat Storm hier vuurwerk had verstopt.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.