Vrouw/Columns & Opinie
1540796142
Columns & Opinie

Feuilleton - De Vechtscheiding

Deel 10: ’Ik leeg mijn blaas over Anouks kruidentuintje’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje totdat het noodlot toeslaat en Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Vanaf nu wekelijks hun verhaal vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

Als een dolle ren ik naar buiten en spring het kruidentuintje in. Ik rits mijn broek open en leeg mijn blaas over Anouks truttige hobby. Dag, muntblaadjes voor in de thee. Doei, goijbessen voor in de linksdraaiende yoghurt en tot ziens, chia-zaad voor in de viergranenpannekoekjes. Al Anouks noeste werk naar de gallemiezen. Wat een bevrijding. Zodra Anouk door heeft wat ik ga doen, komt ze krijsend achter me aan. Nu beukt ze wild op mijn rug. Niets voor haar om zich zo voor de hele buurt te laten gaan.

Lente

„Wat doen jullie?” klinkt opeens de stem van mijn dochter achter me. Vlug rits ik mijn gulp dicht. Zo je ouders aantreffen! De een krijsend, de ander zijn blaas leeg sproeiend over een kruidentuintje. Met een rood hoofd draai ik me om: „Dag Lente.”, hakkel ik. Ik kijk haar aan: haar ogen groter dan normaal, haar mond half open. Ik voel haar pijn en het snijdt door me heen.

Anouk slaat beschermend haar arm om de schoudertjes van Lente: „Wat ben je vroeg thuis, schat”, zegt ze sussend. „We hebben een meningsverschil over iets op het werk…” gaat Anouk verder. „Kom, ik heb een lekkere salade gehaald. Wil jij ook?” ze wil zich omdraaien en met Lente weer naar het huis lopen, alsof er niets aan de hand is. Dat kan ik niet. Ondanks de pijn die ik in Lentes ogen zag, weet ik ook dat ik het nu tegen hen moet zeggen.

Sushi

„Lente”, zeg ik. Lente draait zich om en kijkt me vragend aan. Anouk stuurt mij een waarschuwende blik. En dan bedenk ik dat ik het nog helemaal niet kán zeggen, omdat haar broertje er niet is. De kinderen los van elkaar vertellen over de scheiding kan niet: „We eten vanavond samen”, zeg ik vlug. „Waar heb je zin in?”

Lente heeft zin in sushi en dus fiets ik op weg terug naar mijn werk langs het winkelcentrum om de juiste spullen te halen. Zodra ik op de fiets zit, begint Anouk weer te appen: „Wat ben je van plan?” Ik negeer haar, maar Anouk wil niet genegeerd worden en dus belt ze. Wat is dit toch irritant. Sinds ze weet dat ik van haar wil scheiden zit ze meer op mijn nek dan ooit.

Werk

Zwaar geïrriteerd kom ik weer op mijn werk. Anouk blijkt inmiddels gemeld te hebben dat ze vandaag niet meer komt, zegt mijn secretaresse. Mooi. Dan heb ik in elk geval hier het rijk alleen: „Wil je Sara naar mijn kamer sturen?” vraag ik mijn secretaresse. Ze trekt haar dunne wenkbrauw op, maar doet wel wat ik vraag. Als Sara binnenkomt, brom ik dat ze de deur achter zich dicht moet doen: „Ja baas”, giechelt ze.

Ik heb geen zin in geintjes. Ik heb zin in seks, ongecompliceerde, harde seks. Ik sluit de gordijnen: „Trek je bloes uit”, commandeer ik. Normaal gesproken deelt zij de orders uit, maar ook de onderdanige rol lijkt haar te bevallen. Binnen de kortste keren valt haar bloes op de grond: „Beha uit”, ze gehoorzaamt. „Maak je tepels hard…” Sara volgt alle orders op totdat ze bloot voor me staat. Ik rits mijn gulp open en trek haar op mijn schoot, leg mijn handen op haar heupen en beweeg haar op en neer. Steeds sneller en steeds harder totdat we allebei bevredigd zijn.

Rond de tafel

Een paar uur later zit ik met mijn gezin rond de tafel. Misschien wel voor de laatste keer. De kinderen lijken liever dan normaal. Storm vertelt in geuren en kleuren over zijn laatste wedstrijd. Meestal kat Lente hem af als hij over voetbal begint. Nu niet. Ze laat hem vertellen en lacht om zijn grapjes. Wat een ongekende harmonie. Ik kijk terloops van mijn zoon naar mijn dochter. Uiteindelijk zijn zij het dierbaarste wat ik heb. Het is hartverscheurend om hen pijn te doen, maar het moet. Net als een pleister op een wond is een ferme ruk voldoende.

Ik haal diep adem: „Lieverds, we moeten jullie iets vertellen. Papa en mama gaan uit elkaar.” Bam. Met veel gekletter vallen hun eetstokjes op de grond. Verbaasd staren zij mij aan. Anouk doet haar mond open, hapt als een vis naar adem en sluit hem dan weer. Ik neem het woord weer: „Ik slaap nu al een tijdje in het tuinhuis. Dat is niet omdat ik zo snurk, maar omdat we niet meer bij elkaar willen slapen.” Nog steeds zegt niemand iets. Ik zie de koppies die mij vol ongeloof aankijken met tranen in hun ogen. Maar ze zijn stil. Ook Anouk houdt haar mond. „We houden allebei heel veel van jullie”, ga ik verder „heel veel. Daarom is dit ook niet makkelijk…” Ik zie de verwarring in Storms ogen. Lente legt haar hand op mijn arm alsof ik getroost moet worden en dan breek ik en begin te huilen…

De Vechtscheiding teruglezen?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.