Nieuws/Vrouw
1552392107
Vrouw

'Toen ik 20 weken zwanger was, viel hij mij zonder reden aan'

"Op dit moment ben ik 32 weken zwanger. Mijn vriend en ik besloten dit jaar voor een kindje te gaan. We hoopten dat het ons beiden goed zou doen en dan vooral hem: mijn vriend is verslaafd aan roken en blowen en financieel gaan we eraan kapot. Maar met een kleine op komst zou alles anders worden, dachten we...

Maar meneer blijft sch**t houden aan alles. Zo heeft hij letterlijk nog niets uit eigen zak betaald. Alles voor ons nog ongeboren zoontje komt van zijn schoonouders, mijn ouders en mezelf. Zelfs iets als het naar boven dragen van de commode met mijn vader was teveel gevraagd. Want meneer ging liever naar de coffeeshop.

Veilig Thuis

Omdat wij een verleden hebben waarin huiselijk geweld voorkwam, zijn we sinds het moment dat ik zwanger ben automatisch gemeld bij Veilig Thuis. Zelfs voordat de mensen op gesprek kwamen, zag ik al aan zijn gezicht dat ik het niet moest flikken zijn blowgedrag (á 20 euro per dag) te melden. Achteraf twijfelde ik of ik niet gewoon de waarheid had moeten zeggen. Maar ik was bang, zijn lontje is namelijk niet langer dan, pak 'm beet, 1 centimeter.

Toen ik bijvoorbeeld 20 weken zwanger was, viel hij mij zonder reden aan op bed en spuugde hij in mijn gezicht. Ik heb toen wat spulletjes gepakt en ben naar mijn moeder gevlucht. Na bijna anderhalve week ging ik, nadat hij zijn spijt had betuigd, terug naar huis.

Koken

Maar ik heb weinig aan hem. In huis helpt hij niet mee, boodschappen doe ik alleen, te voet of met de fiets. Er moet nog veel gedaan worden maar hij gaat liever naar de coffeeshop. Om vervolgens wel te verwachten dat het eten klokslag 18 uur op tafel staat.

Terwijl er, toen ik nog geen zwangerschapsverlof had, nooit eten op tafel stond. Dan moest ik om zeven uur nog beginnen met koken.

Ontvoeren

Laatst deed de router raar, waardoor mijn telefoon en tv geen internet konden opvangen. Meteen beschuldigde hij mij ervan dat ik de rekening niet betaald zou hebben. Woest heb ik mijn jas aangetrokken en heb ik de sleutels gepakt. Maar nog voordat ik kon vertrekken, sloot hij me op en duwde hij me op de bank. Omdat ik dreigde niet meer terug te komen.

Vervolgens ging het allemaal heel snel: ik kreeg een kopstoot en werd opnieuw in mijn gezicht gespuugd en gekrabd met een bloedende, dikke lip als gevolg. Hij schreeuwde dat ik nooit iets voor hem heb gedaan, dat ik een k*kerh**r ben en dat hij onze zoon na de geboorte gaat ontvoeren.

Douchen

En dat als ik wilde weggaan, hij me zou doodmaken. Hij duwde me de trap op en dwong me te gaan douchen. Hij schreeuwde nog: 'Loop door, anders trap ik dat kind eruit en hebben we allebei niks meer!'

Ik dacht dat ik niet goed werd... Tegen de baby riep hij: 'Sorry kleine, maar je moeder is een k*nkerwijf!' De baby reageerde de hele dag gestresst en was veel beweeglijker dan normaal. Ik besef dat ik dit niet meer kan accepteren, voor mezelf en ons kind moet kiezen, ondanks de dreigementen.

Bevalling

Echt, ik wil hem zijn kind niet afnemen, maar geschikt voor het vaderschap is hij niet. Financieel gezien ook niet, want alles gaat op aan het roken van wiet. Laat staan dat hij zijn huur kan betalen. Stel dat ons zoontje buiten wordt gezet op het moment dat hij bij zijn vader is?

Ik heb totaal niet genoten van de zwangerschap en zie enorm op tegen de bevalling, waar hij natuurlijk wel bij wil zijn. Want o wee als ik dat zou weigeren. Mijn ouders hebben het inmiddels ook helemaal gehad met hun 'schoonzoon'.

Rode strepen

Ik kan de straat niet eens op, of met ze videobellen, zonder zichtbare rode strepen in mijn gezicht. Deze man heeft mijn droom op een gelukkig gezinnetje totaal verwoest. Als ik ooit een andere man leer kennen, ben ik bang dat ik hem nooit zal vertrouwen.

Ik blijf nog liever alleen met mijn zoon; in ieder geval één man die onvoorwaardelijk van me houdt. Pas na de bevalling moet het echt gaan beginnen. Instanties, advocaat, rechtszaken... Alles om proberen te bewijzen dat hij niet in staat is om voor zijn kind te zorgen.

Huilbaby

Ik hoop dat hij besluit om terug naar zijn eigen woonplaats te gaan en hier nooit meer terug te komen. Ik ben van een zelfverzekerde, leuke vrouw met vriendinnen, veranderd in een zielig, onzeker vogeltje dat niets te zeggen heeft in haar eigen huis.

Misschien heb ik straks door alle stress wel een huilbaby, of een kind met een achterstand. Ik vergeef het hem nooit als blijkt dat de kleine er wat aan heeft overgehouden. Wat ik wel vrees, is dat meneer met krokodillentranen gaat smeken of hij mag terugkomen. Want een kind van 30, dat is hij!"

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een verhaal vertellen?

Vertel het dan hier!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.