Vrouw/VROUW magazine
1566418297
VROUW magazine

VROUW Magazine

Esther over corona aan boord: ’Als ik bang zou zijn, kon ik mijn werk niet doen’

Hoe is het om ineens maandenlang aan de grond te staan, terwijl je gewend bent om de hele wereld over te vliegen. Stewardessen van KLM, Transavia en Corendon kunnen niet wachten tot zij hun vleugels weer mogen uitslaan. Esther Zee (53) is Senior Purser bij KLM, vliegt al 32 jaar en is momenteel single.

Aan boord hoorde ik...

“Dat Trump Amerika op slot had gezet voor vlieg-verkeer. We waren net vanuit Chicago vertrokken... Ik schrok, maar er ontstond direct een gevoel van saamhorigheid onder de collega’s en tussen de passagiers en de crew. Heel bijzonder. Niemand wist welke kant het zou opgaan, dus de ongerustheid was collectief. Iedereen had vragen en niemand had de antwoorden. Eenmaal thuis volgde ik het nieuws en kon ik de volledige impact pas overzien.”

Om in het vliegtuig besmet te worden...

“Daar ben ik niet bang voor. Het is niet anders dan in een supermarkt of zo. Alle moderne vliegtuigen hebben zulke goede en speciaal uitgeruste luchtfilters en de aanvoer van schone lucht is enorm. Het risico van besmetting aan boord is laag. Als ik bang zou zijn, kon ik mijn werk niet doen.”

In coronatijd...

“Heb ik een aantal vluchten van en naar Los Angeles en Toronto gedaan om Nederlanders terug naar huis te halen. Dat was wennen, want wij zijn natuurlijk enorm servicegericht en ineens mochten we amper de cabine in. Vooraf werden de versnaperingen op de stoelen gezet, iedereen droeg mondmaskers en passagiers zaten verspreid over de cabine. De mensen waren óf heel dankbaar dat ze eindelijk naar huis konden óf compleet overspannen en angstig.”

Als senior purser...

“Geef ik voor de vlucht een briefing aan de cabinebemanning: wat gaan we doen, wie doet wat en wat zijn de nieuwe regels. Omdat deze hele situatie via voortschrijdend inzicht verloopt, verandert er voortdurend van alles aan boord en dat moet je met elkaar bespreken. Ik check ook hoe de bemanningsleden erin staan. We moeten voor elkaar zorgen. En omdat afstand van elkaar houden nou eenmaal geen natuurlijk gedrag is voor mensen, moeten we elkaar, met het oog op de veiligheid, ook wijzen op eventueel ‘gevaarlijk’ gedrag.”

Natuurlijk ben ik bang voor...

“Mijn baan. Ik zou het vreselijk vinden om niet meer te mogen vliegen. Ik vlieg al meer dan dertig jaar en ben gewend om uit een koffer te leven. Ergens heb ik ook wel genoten van de rust die er ineens was, en ik kon mooi de boodschappen doen voor mijn ouders van 82 en 86 jaar. Maar ik mis mijn werk en de bijzondere dynamiek die het met zich meebrengt. Ik ontmoet overal ter wereld zo veel buitengewone mensen, en ik hou van al die tegenstellingen: het luxe LA en het primitieve Oeganda... Gelukkig komt het vliegverkeer weer langzaam op gang, want ik heb een fantastische baan!”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.