Nieuws/Vrouw
1570754485
Vrouw

Margriet: Het echte fysieke contact kon niet meer

Ouderen

Ouderen

Uit het onderzoek Jezelf zijn in het verpleeghuis* blijkt dat een op de zeven bewoners van verpleeghuizen romantisch of seksueel contact mist. Hoe zit dat als er nog wel een partner is maar die woont niet in het verpleeghuis? Margriet (71) belandde in die situatie toen haar dementerende echtgenoot naar een verpleeghuis moest.

Ouderen

Ouderen

In 2012 belandde Margriets man Ryan in een crisisopvang. Margriet had een herseninfarct gehad en moest een week in het ziekenhuis bijkomen. Zij kon de verzorging dus niet meer op zich nemen en een crisisopvang was op dat moment de enige oplossing.

Geen fijne plek

Margriet: "Ik heb het niet heel bewust meegemaakt, onze dochter heeft alles moeten regelen. Het kwam niet geheel uit de lucht vallen, want we hadden het er al eerder over gehad. Toch was het heel naar dat we niet meer samen zouden zijn in ons huis. Tegelijkertijd wist ik dat er niks aan te doen was, het was een onontkoombare situatie.

Na een week mocht ik het ziekenhuis verlaten. Ik kon nog niet zelfstandig naar hem toe dus onze dochter bracht mij zo vaak mogelijk. Die crisisplaats was geen fijne plek. Het was een heel groot verpleeghuis en mijn man lag met nog iemand op een kamer. Dus privacy hadden we niet."

Eigen kamer

"We moesten soms wachten op de gang omdat ze dan bezig waren met de verzorging. Op zijn kamer konden we ook niet echt gezellig zitten dus we gingen vaak naar beneden voor een kopje koffie, maar daar was het natuurlijk ook druk. Ik vond dit een hele verdrietige periode.

Gelukkig was het tijdelijk en kon Ryan later naar het door hem uitgekozen, kleinschaliger Czaar Peterpunt, een locatie van zorgaanbieder Amsta. Er wonen daar 24 ouderen met dementie in kleinschalige groepswoningen met zes personen met ieder een eigen kamer.

De handen van Margriet en Ryan.

De handen van Margriet en Ryan.

Zonder lift

"Wonen op drie hoog zonder lift is met deze ziekte nou eenmaal niet handig en verhuizen binnen Amsterdam geen optie. Ik voelde me daar erg thuis en kijk er ook op terug als een mooie tijd. Ik kom er nu zelfs nog steeds, dan ga ik even een kopje koffie of thee drinken met de bewoners of verzorgers.

Intimiteit is toch lastig. Hij had wel een eigen kamer, maar die had geen slot, alleen aan de buitenkant, omdat mijn man zichzelf een keer had opgesloten. We konden natuurlijk wel op zijn kamer zijn met zijn tweeën, maar dat was niet altijd ongestoord."

Eenpersoonsbed

"Hij had ook een eenpersoonsbed dus daar ga je ook niet even lekker samen in liggen. Dat miste ik wel. Ik wilde wel even knuffelen, samen zijn en hem over zijn bol aaien. Maar dat voelde dus gewoon niet fijn omdat je toch weet dat er iemand binnen zou kunnen komen.

Ik kon daar absoluut mezelf zijn, maar het echte fysieke contact met mijn man kon niet meer. Dat kwam mede door zijn ziekte. Ik had het fijn gevonden als er een mogelijkheid was geweest om een bed naast het zijne te hebben, of een tweepersoonsbed. Dat zou voor mij een oplossing zijn geweest. Aan de andere kant kan dat ook wel weer ongemakkelijk zijn; want verzorging vond toch ook op de kamer plaats."

Niet storen

Amsta-woordvoerster Andrea Janssen over intimiteit in verpleeghuizen: "Het is heel belangrijk dat bewoners zich vrij voelen, zichzelf kunnen zijn en dat er voldoende ruimte is voor intimiteit.

Het onderwerp wordt vaak met teams en bewoners besproken zodat we dingen kunnen regelen of faciliteren waar mogelijk. Bewoners hebben een eigen kamer en we zorgen dat ze voldoende privacy hebben. Je kijkt dan ook naar hele praktische dingen zoals een bordje Niet storen op de deur."

Ryan overleed uiteindelijk in 2014 op zijn 68ste.

*Onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP)

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.