Vrouw/Columns & Opinie
1575352471
Columns & Opinie

Hoe loslaten de enige oplossing biedt als je leven volledig op z'n kop staat

Soms belanden er blogs in onze mailbox die we niet voor onszelf willen, nee kúnnen, houden. De blog die Arno Smit ons toestuurde is er zo een. Wedden dat 'ie je niet onberoerd laat?

Op stoel C20 en D20 zit ik met mijn liefde, gescheiden door een gangpad. Dit is dan de start van onze reis, die we boekte om de ellende van de afgelopen periode te vergeten. Een half jaar geleden overleed plotseling haar pa en drie weken geleden volgde onze baby Benjamin zijn opa na 17 weken zwangerschap. Benjamin op reis naar Neverland, wij naar Boa Vista. Tot dat de daling van onze vlucht wordt afgebroken.

We zijn in een zandstorm terecht gekomen. Het zicht van de piloot is onvoldoende om het toestel veilig aan de grond te zetten. De uitgeklapte wielen worden ingetrokken en we vliegen door naar het volgende eiland voor de Afrikaanse kust. Een half uur later landen we op onbekend terrein.

De vraag rijst of we eruit mogen, of dat we nog terugvliegen. De stem van el Captain brengt verlossing: zodra hij nieuws heeft, stelt hij ons als eerste op de hoogte. Een hele opluchting.

Ik vraag een broodje kroket aan de vermoeide stewardess en krijg een mueslireep. Voor de derde keer komt uit de vliegtuigspeakers het nummer You’re gonna miss me when I’m gone. Buiten is het schitterend weer, binnen laait de irritatie op onder onze medereizigers. Onbegrip waarom we geen informatie krijgen. Niks zo frustrerend als wachten zonder indicatie. Niet voor niets dat ze in de Efteling van die bordjes hebben.

Eindelijk stopt de muziek en onze piloot meldt zich over de intercom: hij heeft weinig nieuws, onhandig vertelt hij dat andere vliegtuigen wel landen in Boa Vista, omdat deze langzamer vliegen. “Haal je voet dan van het gas”, roept de man voor ons. Zou het zo simpel zijn, vraagt mijn buurman? Vast niet. Ook de stewardess biedt geen uitkomst.

Voor deze vertraging, ben ik in aan een boek begonnen over loslaten en overgeven aan wat het leven te bieden heeft. A return to love. Alles wat er gebeurt, heeft zijn reden en bedoeling, accepteer het in plaats van te vechten. Tijdens de vlucht knikte ik heftig ja bij de wijze woorden als ik een bladzijde omsloeg. Ik besef mij dat deze stop illustratief is.

Overgeven aan vertraging naar Boa Vista, de energie vervliegt in de kleine ruimte. Gedachten kruipen naar een cocktail in onze hand, slippers aan de voeten, samen op het strand. Als we de vertraging niet hadden dan… Mn vriendin haalt paracetamol tegen opkomende hoofdpijn. Ik krijg pijn in mijn buik in plaats van een verlicht gevoel.

Waarom wij? Waarom nu? We hebben net ons kind verloren. De vragen die ik niet mag stellen, dringen binnen. De sfeer in het vliegtuig wordt gelaten. Iedereen is weer gaan zitten op z’n plek en staart verslagen voor zich uit, wachtend op de verlossende woorden. Stilte.

Ik weiger me over te geven aan deze houding. Van alles is iets positiefs te maken. Tot lichtelijke vermaak en/of irritatie van m’n vriendin en de medepassagiers op rij 20 zing ik mee met You’re gonna miss me when I’m gone. Het beste ervan maken, het is vakantie en ik ga genieten.

Dan besef ik dat ik niet in mijn overgave zit. Mijn overtuiging dat alles altijd leuk moet zijn, is mijn manier om controle over de situatie te houden. Is dat slecht? Ik weet het niet. In verslagenheid sluit ik m’n laptop en geef me over aan TUI reisorganisatie afvragend wat het leven mij wil zeggen met deze vertraging.

In diepe rust ben ik verzonken als we vanuit het vliegtuig worden begeleid naar de transit ruimte van het vliegveld.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.