Nieuws/Vrouw
1577904277
Vrouw

Verhalen achter het nieuws

De moord op Wicky’s vader is nog altijd niet opgelost

V.l.n.r.: Jack Keijzer (voorzitter van de FNG - zijn zoon werd vermoord), John van den Heuvel, Wicky, Peter R. de Vries

V.l.n.r.: Jack Keijzer (voorzitter van de FNG - zijn zoon werd vermoord), John van den Heuvel, Wicky, Peter R. de Vries

Martien (72), de vader van Wicky van der Meijs (56), werd zeventien jaar geleden koelbloedig vermoord. De moordenaar is nog altijd niet gevonden. Aanleiding voor Wicky om de Facebookpagina Nabestaanden Moord op te richten, voor nabestaanden die hetzelfde hebben meegemaakt.

V.l.n.r.: Jack Keijzer (voorzitter van de FNG - zijn zoon werd vermoord), John van den Heuvel, Wicky, Peter R. de Vries

V.l.n.r.: Jack Keijzer (voorzitter van de FNG - zijn zoon werd vermoord), John van den Heuvel, Wicky, Peter R. de Vries

Martien had die bewuste dag, dinsdag 29 januari 2002, ’s middags lekker gewerkt in de tuin. Daarna was hij een stuk gaan fietsen om wat lekkers voor de hond te halen. Rond middernacht ging Martien nog even de hond uitlaten. Hij gaf zijn vrouw, Wicky’s moeder, een kus, liep naar buiten, en keerde vervolgens niet meer terug. Wicky: „De moordenaar liep aan de overkant van de weg. In hele korte tijd is mijn vader neergestoken. In eerste instantie werd gedacht dat hij over een hekje was gevallen.”

Rare stem

Haar vader is nog naar huis gestrompeld en belde aan. Door zijn verwondingen had hij een rare stem. Wicky: „Mijn moeder herkende zijn stem niet. Pas later, toen ze sirenes hoorde en buiten hulp zag arriveren, opende ze de deur. Mijn vader viel bebloed naar binnen. Ze heeft zichzelf dat altijd kwalijk genomen.

’Ik heb papa op de stoep laten liggen’, zei ze dan. Ik was er in het begin boos om, maar later dacht ik: ’Misschien had zij het dan ook wel niet overleefd’. Daarbij zei de politie dat mijn vader het nooit had kunnen overleven, want de moordenaar had zijn aorta doorgesneden. Mijn moeder had niets meer voor hem kunnen doen.”

Overleden

Wicky’s huwelijk overleefde de moord helaas niet. Ook haar kinderen - toen 8, 7 en 5 - kregen moeite met het normale leven. „We vertelden in eerste instantie alleen dat opa naar de hemel was gegaan. Dat vonden ze mooi. Ze dachten dat hij daar op een leuke manier was beland. Op aanraden van school hebben we ze na een paar dagen toch de waarheid verteld. Daarna durfden ze lange tijd niet meer alleen te slapen.”

De begrafenis was anders dan ’normaal’. „Alle aanwezigen en nummerborden van hun auto’s werden gefotografeerd. Dat gaf het afscheid van mijn vader een dubbele lading. Helaas hadden we vier maanden later nóg een begrafenis: die van mijn moeder. Zij had al vijf jaar kanker, en papa steunde haar. Dat hij er niet meer was, heeft haar dood waarschijnlijk versneld.”

Verdachten

Tot op de dag van vandaag is nog altijd de grote vraag: ’Waarom?’ „Het is nog steeds onduidelijk wat er die nacht is gebeurd. De politie denkt dat het een persoon met psychische problemen betreft. Iemand die misschien een psychose heeft gehad, waanideeën. Dat neemt niet weg dat mijn vader die nacht letterlijk uit het leven is geplukt en wij hem hebben verloren.”

Door de jaren heen zijn er verschillende verdachten in beeld gebracht, maar nooit kreeg Wicky dat ene verlossende telefoontje. „Er heeft nooit iemand vastgezeten. Twee jaar terug heeft Opsporing Verzocht er nog een aflevering aan gewijd. Iemand heeft toen spijt betuigd van de moord op mijn vader. Dat gaf me hoop. Ik dacht: ’De dader heeft dus gevoel’. Het was voor mij een signaal dat hij dus niet met zichzelf in het reine is door wat hij heeft gedaan. Toch heeft de politie nog steeds niemand kunnen oppakken.”

Slachtofferhulp

Om in contact te komen met mensen die hetzelfde meemaakten, richtte Wicky anderhalf jaar geleden een Facebookpagina op: Nabestaanden Moord. Dat bevrijdde haar, zegt ze. „Een moord heeft zo ongelofelijk veel invloed op je leven. Het heeft diepe wonden achtergelaten in onze familie, ook in de buurt waar mijn ouders woonden.

Nog altijd komen mensen daar naar me toe. Dan zeggen ze: ’Ik vind het nog steeds zo erg wat er is gebeurd met je vader; het is nooit uit mijn gedachten geweest’. Sinds ik de pagina heb opgericht en contact heb met andere nabestaanden, ben ik zachter geworden en kan ik beter bij mijn verdriet komen. Ik kan weer meer mezelf zijn, zoals vóór de moord. Voor mij werkt contact met lotgenoten als slachtofferhulp.”

Stille tocht

„Op 1 juni hebben we vanuit de Federatie Nabestaanden Geweldslachtoffers, waar ik in het bestuur zit, een stille tocht gehad met nabestaanden. Daar hebben we de gezichten getoond van vermoorde mensen. Er zijn in ons land namelijk meer dan duizend onopgeloste moorden. In de tocht en op de pagina geven we ze een gezicht en laten we aan de daders zien wat ze hebben gedaan.

Nabestaanden willen geen straf, maar een einde aan de onzekerheid. Sommigen wachten al dertig jaar op het waarom. Nabestaanden moeten aan de bel blijven trekken, opdat onze geliefden niet worden vergeten. Zwijgen over moord blijft ongehoord. Als we de dader op zijn/haar emoties aanspreken, bestaat de kans dat hij/zij ooit toch nog eens van zich laat horen. Ik blijf er dan ook op vertrouwen dat iemand nog eens de moord op mijn vader bekent.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.