Vrouw/Mama
1580740518
Mama

In het nieuws

Liesbeth moest haar zoon na zijn geboorte afstaan

Liesbeth

Liesbeth

Liesbeth van Dongen (59) was 16 jaar toen ze ongepland zwanger raakte. Ze heeft de zwangerschap tot bijna acht maanden voor de buitenwereld verborgen kunnen houden. Toen haar ouders er achter kwamen, dwongen ze haar het kindje af te staan.

Liesbeth

Liesbeth

„Ik had al anderhalf jaar verkering met een drie jaar oudere jongen. We gebruikten altijd condooms, maar wat ik niet wist, is dat je van voorvocht ook zwanger kon raken. Toen mijn menstruatie uitbleef en ik merkte dat ik wat dikker werd, heb ik samen met mijn nichtje een test gedaan. Ik was zwanger. Ik schrok enorm en was vreselijk verdrietig. Ik zat in een roes en had geen idee hoe het nou verder moest.”

Abortus

„Uiteraard stelde ik meteen mijn vriend op de hoogte. Die wilde er niets mee te maken hebben. Hij bood mij geld aan voor een abortus. Ik nam het aan en overwoog de zwangerschap af te breken. Maar toen ik hoorde dat je daarvoor toestemming van je ouders nodig hebt, haakte ik af. Ik gaf hem het geld terug met de woorden dat ik me wel zou redden.”

„Ik stak mijn kop in het zand, leefde van dag tot dag. Ik hoopte op één of andere oplossing. Mijn ouders op de hoogte stellen, durfde ik niet. Ik was bang voor mijn vader, en mijn moeder was een heel dominante vrouw. Verder had ik niemand in mijn omgeving die ik kon vertrouwen. ’s Nachts sliep ik met een strakke broekriem om mijn buik, overdag droeg ik een spijkerbroek met een wijde trui.”

Problemen

„Een schoolvriendin merkte op dat ik er slecht uitzag. Zij was de eerste, naast mijn nichtje en mijn inmiddels ex-vriend, die ik het vertelde. Ze heeft de schooldirecteur ingelicht. ’Er is hier een blond meisje dat problemen heeft’, heeft ze hem alleen laten weten. Eén voor één werden de blonde meisjes uit de klas gehaald. Toen ik aan de beurt was, liet ik aanvankelijk niets merken, maar de schooldirecteur was zo lief, dat ik brak.”

„Mijn ouders waren op dat moment op vakantie. Ik verbleef bij mijn acht jaar oudere zus, die me meenam naar een kliniek. Na onderzoek hoorde ik dat ik al bijna acht maanden zwanger was. Het was heel gek; de broek die ik nog wel dicht kreeg toen ik de praktijk binnen kwam, paste ik na het horen van die termijn niet meer. Alsof mijn lijf toen echt toegaf aan het zwanger zijn.”

Boos

„Mijn ouders stonden op een abortus, toen ze hoorden dat ik zwanger was. Maar dat is met acht maanden natuurlijk uitgesloten. ’Dan wordt het een adoptie’, zeiden ze resoluut. Er was nul ruimte voor mijn verhaal, ik kreeg geen arm om me heen – niets. Ze waren heel boos en teleurgesteld. Er werd niet over mijn zwangerschap gesproken. Ik werd van school gehaald en sleet mijn dagen thuis.”

„Toen op een nacht de weeën op gang kwamen, reageerde mijn moeder gelaten. Ze maakte mijn vader wakker en ik werd naar het ziekenhuis gebracht. Ik ben in een kamertje apart bevallen; op het moment dat de baby werd geboren, werd ik achterover gedrukt, zodat ik niets kon zien.

Ik had geen idee of het een jongen of een meisje was. Ik ving een korte glimp op – daarna werd de baby weggehaald. Ik kreeg een strakke beha om, om de stuwing tegen te gaan en werd naar een andere kamer gebracht, waar ik alleen maar kon huilen.”

Jongetje

„Na twee nachten kwam er een verpleegkundige bij me die vroeg of ik mijn zoon misschien wilde zien. Het was een jongetje dus. Mijn hart wilde hem zien, maar ik durfde het niet. Ik wist dat mijn ouders woest zouden worden, als ze dat zouden horen. Weer thuis spraken we nergens over. Ik ben heel down geweest. Het leven had voor mij geen zin meer; ik wilde mijn kind bij me hebben.”

„In de jaren erna, ging er geen dag voorbij dat ik niet aan mijn kind dacht. Ik keek altijd om me heen of ik hem misschien zou zien. Zijn verjaardagen waren afschuwelijk voor me. Ik vluchtte in mijn werk, kreeg een relatie en acht jaar na de geboorte van mijn zoon een dochter, waar ik erg blij mee was. Maar haar geboorte rakelde het verdriet ook enorm op.

Zo had het dus moeten gaan. Het gemis was heel heftig. Rond zijn 18e verjaardag heb ik de eerste stappen gezet om hem te zoeken, via het Fiom. Mijn zoon werd gevonden, maar gaf aan geen contact te willen. Dat bericht kwam keihard aan. Ik verloor hem voor de tweede keer.”

Twee druppels water

„Ik heb nog een poging gedaan toen hij 21 was. Daar heeft hij helemaal niet op gereageerd. Ik heb het toen laten rusten – voor zover dat mogelijk is. Je bent er dagelijks mee bezig. Via een praatgroep voor lotgenoten ben ik er vorig jaar achter gekomen dat ik met mijn Digi-D gegevens over hem bij de gemeente kon opvragen.

Ik weet nu zijn naam en zijn woonplaats. Mijn dochter heeft online foto’s van hem gevonden. Voor het eerst zag ik hem. Hij lijkt als twee druppels water op me. Het deed heel veel met me, ik heb ontzettend gehuild.

Ik durf niet naar hem toe te gaan, niet bij hem aan te bellen; hij woont zo’n 40 kilometer bij me vandaan. Ik respecteer zijn keuze, ik wil me niet opdringen. Hij weet mijn naam en telefoonnummer; als hij me wil spreken, kan dat – mijn deur staat altijd open. Het is mijn allergrootste wens hem eens te ontmoeten. Ondanks dat ik hem niet ken, hou ik zielsveel van hem.”

Meldpunt

„Wat mij is aangedaan, is onmenselijk. Ik ben heel boos op mijn ouders. In 2001 is het contact tussen ons verbroken. De gedwongen adoptie heeft mijn leven voor een heel groot deel bepaald. Dat er nu eindelijk aandacht voor is en er een meldpunt is opgericht, is fantastisch.

Wat mij is overkomen, heeft nog duizenden andere vrouwen getroffen. En het gebeurt nog steeds! Wij willen begrip en erkenning, daarom vertel ik mijn verhaal. En natuurlijk hoop ik ook dat mijn zoon dit leest en van gedachten verandert en contact met mij opneemt.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.