Vrouw/Opgebiecht
1584607455
Opgebiecht

Opgebiecht

’Alles draait om zijn teckel, en ik dan?!’

Deze week biecht een lezeres op dat ze niet blij is met de hond van haar nieuwe vlam. Ze miste een liefde in haar leven, maar nu ze die heeft gevonden, baalt ze dat hij een viervoeter heeft waarmee hij is ’vergroeid’. ’Die teckel houdt me zelfs in de gaten als we seks hebben.’

Dat me dit nog mag overkomen. Acht jaar geleden ben ik gescheiden en op zich ben ik daar oké mee. De band met m’n zoon en dochter is prima, ik heb plezier in mijn werk, doe leuke dingen, maar ik miste de liefde in mijn leven.

Datingsite

Dit voorjaar, ik was net 57 geworden, schreef ik me in bij een datingsite. Geen ideale timing, qua corona. Maar aan de andere kant: omdat de horeca dicht was, ging ik met mijn dates uit wandelen, en daar ben ik dol op.

Cupido schoot niet meteen raak, maar dat gaf niet. Met date nummer zeven klikte het wel meteen. Het was mooi weer in mei en we spraken af op het strand, voor ons allebei redelijk in de buurt. „Je herkent me wel van de foto én aan m’n hond, een ruwharige teckel,” schreef hij.

Veel gelachen

En inderdaad, toen ik uit m’n auto stapte, zag ik ze al staan: een vrolijke zestiger en een nog vrolijkere hond. Het voelde meteen vertrouwd. We hebben die ochtend tweeënhalf uur over het strand gelopen en we raakten niet uitgepraat. Veel raakvlakken, veel gelachen, heerlijk.

Na deze date zagen we elkaar snel weer en, corona of geen corona, toen hebben we ook gezoend. Eind goed, al goed? Niet helemaal. Er kleeft één nadeel aan hem. Zijn leven draait namelijk niet om mij, zijn prille nieuwe liefde, maar om zijn hond.

Planning

Want die schijnt bijvoorbeeld niet in een ander huis te kunnen slapen, dus zijn we altijd bij hem als we elkaar ontmoeten. Terwijl ik een heerlijk huis met een tuin heb! Perfect voor een hond, maar ja, hier blijven slapen is er niet bij. Die teckel is een echt gewoontedier, dus ze wil om zes uur ’s avonds eten. Daar moeten we dus altijd onze planning op aanpassen.

Ze slaapt nog net niet bij hem in bed, maar haar mand staat wel in de slaapkamer. Daar moest ik wel heel erg aan wennen hoor, seks hebben terwijl twee bruine hondenogen elke beweging die je doet in de gaten houden…

Sterke band

Kijk, ik hou van dieren, ik heb tijdens mijn huwelijk zelf ook een hond gehad, maar hij is sinds zijn scheiding vijf jaar geleden echt helemaal vergroeid met die teckel. Hij praat de hele dag tegen haar, ze hoeft haar kop maar omhoog te doen en het is van: „Wat is er dan, lieverd? Heb je lekker geslapen? Wil je een hapje? Gaan we een stukje wandelen?”

We moeten gewoon allemaal nog een beetje wennen aan de nieuwe situatie, dacht ik, het is niet zo gek dat die twee zo’n sterke band hebben. En voor mij is hij óók lief: ontbijt op bed, lieve welterusten-appjes als we niet bij elkaar zijn…

En ik dan?

Maar toen ik vorige week bij het sporten mijn enkel verzwikte en met stokken rond hinkte, hoopte ik dat hij me wilde helpen met wat boodschappen en het gras maaien. Maar nee, helaas, hij kon niet komen, want zijn hond was „een beetje ziekjes.” Aan de telefoon bleef ik kalm, maar ik baalde stevig. Altijd maar die hond! En ik dan?!

Ik stond op het punt om hem terug te bellen en het uit te maken, maar dat heb ik toch maar niet gedaan. Want ik vind het eigenlijk zó kinderachtig van mezelf… stikjaloers op een hond! Maar snap je mijn ergernis?

Deze Opgebiecht staat in het nieuwe VROUW Magazine (iedere zaterdag bij De Telegraaf). Als premiumlid kun je het ook (soms al eerder) online lezen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.