Nieuws/Vrouw
1586527471
Vrouw

'Geen kind is misschien mijn eigen schuld, maar het verdriet is er niet minder om'

dromende vrouw

dromende vrouw

Sinds kort zijn we op VROUW.nl gestart met de rubriek Lezerscolumns: korte fragmenten uit het leven gegrepen. Echte verhalen van echte vrouwen. Zo ook het verhaal van VROUW-lezeres Petra*. Zij schreef ons dat ze is geraakt door de documentaire van Halina Reijn: 'Het zijn de pijn en het gemis die ik ook voel...'.

dromende vrouw

dromende vrouw

Om eerlijk te zijn had ik nooit gedacht iets gemeen te hebben met actrice Halina Reijn. Totdat ze vorig jaar in een column in een Belgische krant onthulde een 'OK-moeder' te zijn; een ongewenst kinderloze moeder. Het leverde haar een stortvloed aan reacties op, lang niet allemaal even positief.

Ideaalbeeld

Maar wat ze schreef, hoe ze het toelichtte in talkshows op tv en hoe ze het onlangs in een zeer intieme documentaire nog eens liet zien, kwam me zeer bekend voor. Het zijn de pijn en het gemis die ik ook voel.

Als klein meisje heb ik nooit het ideaalbeeld gehad van een prins op het witte paard en daarna een huis vol kleine prinsjes en prinsesjes. En toch geloof ik dat ik op de een of andere manier altijd heb geloofd dat ik ‘later als ik groot was’ toch het huisje-boompje-beestje-geluk zou vinden, in welke vorm dan ook.

Kinderwens

De jaren verstreken, vrijwel direct na mijn studie ging ik werken en naarmate ik daarin succesvoller werd, ging mijn leven meer en meer draaien om mijn baan. Het sprookje dat ik op een goede dag tegen Mr. Right zou aanlopen, heb ik gaandeweg opgegeven, zonder dat ik het zelf in de gaten had.

Veel moeite om een relatie te vinden heb ik nooit gedaan. Internetdaten, speeddaten, me laten koppelen… op de een of andere manier voelde dat als niet passend bij mij. Ik was immers een succesvolle werkende vrouw, die het prima voor elkaar had, deed wat ze leuk vond en ook nog eens de wereld rondreisde.

Stil verdriet

Op een dag werd ik echter wakker, realiseerde ik me dat ik tegen de 40 liep en dat ik samen met het afscheid van het vinden van Mr. Right ook afscheid had genomen van een droom waarvan ik niet eens wist dat ik hem had. Een kind.

Dat deed en doet pijn, maar het is een stil verdriet. De buitenwereld neemt vaak aan dat het een bewust besluit is om relatie- en kinderloos door het leven te gaan, maar uit ervaring kan ik vertellen dat het soms gewoon zo loopt.

Wederhelft

Net als ieder ander meisje had ik gehoopt ooit thuis te komen bij mijn wederhelft. Iemand die je zonder woorden begrijpt en met wie het leven samen nu eenmaal leuker is. Misschien is het mijn eigen fout dat ik mijn thuishaven nog niet heb gevonden, misschien heb ik gewoon pech gehad. Wie zal het zeggen.

En hoezeer ik ook een kind zou willen, ik wil dat niet alleen doen. Een kind moet niet de opvulling zijn voor mijn gemis, dat verdient niemand. Noem me romantisch of naïef, maar voor mij is een kind altijd een kroon op de liefde tussen twee mensen geweest. Zonder die liefde voor mij geen kind. Dat is MIJN keuze. Maar mag ik daarom niet verdrietig zijn om wat ik mis?

Moeilijk mens

Als ik de reacties lees op het verhaal van Halina Reijn zou je bijna denken van niet. Een alleenstaande vrouw van rond de 40, zonder kinderen en een succesvolle carrière? Dan mag je niet zeuren, je hebt immers zelf gekozen voor je werk. Of je bent te kieskeurig om een relatie te laten slagen of gewoon een te moeilijk mens om mee samen te zijn.

Maar kan het ook zo zijn dat dit leven je gewoon is overkomen? Dat je jarenlang hebt gedacht dat het wel goed zou komen en je je ineens realiseert dat je te laat bent? Het is misschien mijn eigen schuld, maar het verdriet is er niet minder om.

En ik bedank Halina Reijn uit de grond van mijn hart dat ze de 'OK-moeder' bespreekbaar heeft gemaakt. Wij zijn weliswaar ongewenst kinderloze moeders, maar dat maakt ons niet mislukt als vrouw of als mens. Nee, we mogen er zijn. Wij zijn OK. Ook zonder kind.

*Wegens privacyredenen is de naam van de brievenschrijfster gefingeerd

JA, IK WIL OOK EEN LEZERSCOLUMN SCHRIJVEN

Dat kan! Enige wat je hoeft te doen, is je contactgegevens en blog van circa 400 woorden te uploaden en wie weet schittert jouw verhaal binnenkort ook wel in de rubriek Lezerscolumns op VROUW.nl.

Laat hier dan je gegevens achter

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.