Vrouw/Verhalen achter het nieuws
1593404856
Verhalen achter het nieuws

Verhalen achter het nieuws

’Ik was weer even 6 uur heel dichtbij mijn moeder’

Hoe is het als je dementerende moeder (90), die in een kleinschalige woon/zorggemeenschap woont, met druk op de borst en benauwdheid op de spoedeisende hulp belandt? Heeft ze een hartaanval of dan toch corona? Esther Versprille (55) vertelt wekelijks aan VROUW hoe het gaat.

„Een ding is zeker: Never a dull moment with my mom. Dinsdagavond zat ik met haar van 20:30 uur tot 02:30 uur ’s nachts op de spoedeisende hulp van het OLVG in Amsterdam. Ze werd ingestuurd met benauwdheid en pijn op de borst. Ik werd gebeld door de zorginstelling dat ze deze klachten had en dat men de huisartsenpost had gebeld.”

„Ik vroeg natuurlijk of ik naar haar toe mocht. Ik woon namelijk 5 minuutjes bij haar vandaan en dacht dat ze me wel nodig zou hebben. Dat mocht dus niet. Ze zouden me op de hoogte houden. Even later belde de dienstdoende huisarts. Hij vroeg wat ik ervan dacht? ’Ik heb geen idee’, antwoordde ik, ’want ik mag er niet bij zijn, dus ik kan daar niks zinnigs over zeggen. Bovendien, u bent de arts, dus zeg het maar...’”

Ambulance

„De arts besloot dat er een ambulance moest komen. Mijn moeder moest gecontroleerd worden in het ziekenhuis. Dus het volgende telefoontje dat ik kreeg, ging daarover. Plus het verzoek om nu wél te komen. Ik mocht niet naar binnen maar kon achter de ambulance aan naar het ziekenhuis rijden en meegaan naar de spoedeisende hulp. Daar werd het hele coronaprotocol in werking gezet.”

„De mensen aan haar bed droegen beschermende kleding, wat er volgens mijn moeder uitzag alsof het astronauten waren. Vervolgens ging ze de hele cardiologische molen door. Ik mocht daar allemaal gewoon bij zijn. Weliswaar met mondkapje, maar zonder beschermende kleding. Ik mocht gewoon haar hand vasthouden en haar troosten. Ze vond het natuurlijk hartstikke eng allemaal. Uiteindelijk kwam er niets uit de onderzoeken en voelde ze zich goed genoeg om terug te gaan naar de zorginstelling. Inmiddels was het ver na middernacht.”

Compassie

„Wat me vooral opviel was dat er op de SEH (SpoedEisende Hulp, red.), ondanks dat ze alle veiligheidsmaatregelen opvolgden, ruimte was voor compassie. Ze begrepen dat het nu wel in het belang van mijn moeder was om haar hand vast te houden en mij daarom niet aan de 1,5 meter te houden.”

„Het was een bizarre nacht, maar tegelijkertijd eentje met quality-time; voor het eerst sinds de lockdown kon ik dichtbij mijn moedertje zijn en haar hand vasthouden, zonder dat daarover hysterisch werd gedaan. Toen we samen in het ziekenhuis wachtten om terug naar huis te mogen, zaten we, hoe laat het ook was, gezellig te kletsen en vroeg mijn moeder zelfs of ze niet wat te snoepen kon krijgen. Of ik misschien een mokkagebakje voor haar kon regelen? Geweldig toch!”

Coronatest

„En ja, naast het hartfilmpje, het bloedprikken en de röntgenfoto deden ze ook een coronatest. Want benauwdheid, ook zonder koorts en hoesten, vonden zij reden genoeg. Vandaag kregen we de uitslag. Geen corona! En gisteren was ik dus maar liefst gedurende zes uur heel dichtbij haar, en mocht ik zelfs even mee naar binnen om haar naar haar bed te begeleiden. Vanaf nu is het dus weer ’gewoon’ één keer per week, één uurtje op bezoek.... En dat voelt best raar.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.