Vrouw/Columns & Opinie
1604424290
Columns & Opinie

'Beste scooteraar, kom je even 'sorry' op het been van mijn dochter schrijven?'

De vriend van Suzanne met hun dochtertje Roos, na het ongeluk.

De vriend van Suzanne met hun dochtertje Roos, na het ongeluk.

Journaliste Suzanne Mensen werd aangereden, toen ze vrolijk naar de supermarkt fietste met haar dochter. De fietstocht eindigde in een bezoekje aan de eerste hulp. En de scooterrijder? Die reed lekker door. Tijd voor een open brief.

De vriend van Suzanne met hun dochtertje Roos, na het ongeluk.

De vriend van Suzanne met hun dochtertje Roos, na het ongeluk.

Beste scooteraar en bijrijder,

Vorige week hadden we een vervelende ontmoeting. Althans, voor mij en mijn dochtertje van tweeënhalf pakte hij vrij vervelend uit. Jullie hebben er niet echt iets van meegekregen, getuige de mate van compassie die jullie ons toonden toen we tegen de vlakte gingen, namelijk nul.

Overbezorgde moeder

Het was vrijdagmiddag en ons humeur matchte enorm met de hysterisch vrolijke fietshelm die ik mijn peuter had opgezet. Die helm is een vast accessoire sinds we in Amsterdam wonen. We krijgen er regelmatig lacherige opmerkingen over als ‘laat kinderen toch kind zijn’, ‘je bent een overbezorgde moeder’ en ‘wij zijn ook groot geworden zonder al die poespas’.

Ik negeer het steevast, want er zijn naar mijn idee iets te veel toeristen op de weg, die Amsterdam als stad uitkiezen om hun allereerste fietstocht ooit te maken.

Dit gaat pijn doen

Zingend fietsten we richting supermarkt. ‘Olifantje in het bos, laat je mama toch niet los…’ Die zin is nog niet af of jij komt voorbij. Hard en luid scheur je rakelings langs mij en mijn peuter die achterop vastgesnoerd in haar fietsstoeltje zit. Ik schrik daarvan en mijn voorwiel raakt in een slip tegen de stoeprand. In mijn beleving, en volgens mij gaan die dingen altijd zo, duurt het drie kwartier voor we tegen de grond smakken en heb ik ruimschoots de tijd om te bedenken ‘dit gaat pijn doen!’ Ik probeer nog met ‘mam’ en macht de fiets van de stoeprand te krijgen, maar ik blijf slippen en het komt niet meer goed.

We smakken keihard tegen de grindtegels en ik hoor de peuter meteen luidkeels schreeuwen. Ze heeft pijn en is geschrokken. Maar heeft vooral veel pijn. Met een arm vol bloed werp ik nog een blik richting jou en je bijrijder, maar jullie zijn hem al gevlogen.

Kermende peuter

Er komen direct een aantal omstanders naar ons toe gesneld. Ze praten geen Nederlands. Maar met handen en voeten weten ze ons heel prima te helpen, zíj wel. Ik ben ze dankbaar, want ze schrapen mij van de grond en tillen het zware moederschip omhoog ‒ waar de peuter onder ligt te kermen. Ik inspecteer haar en constateer geen zichtbare verwondingen. Eenmaal een beetje tot rust gekomen, mijn geschaafde armen gespoeld en het moederschip aan de kant gezet, vragen ze of ze nog iets voor me kunnen betekenen. Ik weet het zo snel niet en zeg dat het oké is zo.

Naar de eerste hulp

Met een trillende lip en een huilend kind bel ik mijn verkering. Hij komt onze kant op en we fietsen samen naar huis. Bij elke hobbel gilt de peuter het uit van de pijn en we besluiten ondanks het uitblijven van zichtbaar letsel, toch een bezoek te brengen aan de eerste hulp van het ziekenhuis.

Gebroken

“Uw dochtertje heeft een gebroken been” deelt de arts in opleiding ons mede terwijl ze een röntgenfoto onder onze neus schuift. Ik barst in tranen uit: “MIJN BABY, een gebroken been!” Ik weet ook wel dat een peuter bijna dichter bij een puber in de buurt komt dan een baby, maar gevoelsmatig is en blijft ze mijn baby. Mijn onbeschreven blad waar nog nooit iets mee gebeurd is. Natuurlijk heb ik gebroken ledematen ingecalculeerd binnen het hebben van een kind. Maar niet nu al. Een kind van nog geen drie met een paars gipsen been van lies tot teen! Wat een ellende. Gebroken zijn we, haar been en mijn hart.

Kom je op haar been schrijven?

Dus, beste scooterrijder, snelheidsduivel. Ik snap heel goed dat lekker doorkarren hartstikke fijn is op zo’n ding. Maar doe dat alsjeblieft ergens in het Amsterdamse bos of ergens op het platteland. Je brengt levens in gevaar!! Want wat als mijn peuter nog dramatischer terecht was gekomen? Ik wil er niet aan denken maar het is toch al een keer of 64 door mijn hoofd geschoten. Niet door het jouwe, want jij zat een half uur later hoogstwaarschijnlijk zonder blikken of blozen aan een koud colaatje. Ik nodig je uit om op het been van mijn dochtertje een ferme ‘sorry’ te komen schrijven. Je hebt het vast ook allemaal nooit zo gewild.

Lekker de rijbaan op

Dan wil ik me ook nog even wenden tot de gemeente Amsterdam en eigenlijk alle gemeentes in Nederland: zorg ervoor dat die krengen geweerd worden van het fietspad, alsjeblieft. Lekker de rijbaan op, helmpje verplicht maken voor brom- en snorscooters en allemaal binnen de bebouwde kom tussen de koekblikken op vier wielen. Ik vind fietsers namelijk echt veel en veel te kwetsbaar voor deze monsters. En kinderen helemaal. Dank!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.