Nieuws/Vrouw
1604848851
Vrouw

Moeder Sanne: De klap werd Lily (5) en Mike (3) fataal

'De klap werd Lily (5) en Mike (3) fataal'

'De klap werd Lily (5) en Mike (3) fataal'

In december 2017 reed Sanne Paauwe (31) met haar kinderen op een verraderlijk gladde weg in Zeeland. Ineens slipte haar auto en er volgde een enorme klap. Zij kon worden gered, Lily (5) en Mike (3) niet. "Het moment dat ik thuiskwam, was ontzettend zwaar. Alles stond nog precies zoals we het die ochtend hadden achtergelaten."

'De klap werd Lily (5) en Mike (3) fataal'

'De klap werd Lily (5) en Mike (3) fataal'

“Nog steeds hoop ik elke dag dat ze aanbellen. Dat ze samen na een lange vakantie ineens weer voor de deur staan. Vrolijk en vol met verhalen. Natuurlijk weet ik dat het nooit zal gebeuren, maar ik blijf die hoop houden. Dat ik ze weer in mijn armen kan sluiten. Al is het maar voor heel even."

Naar oma

"Op de dag van het ongeluk ging ik samen met Lily en Mike naar mijn moeder in Middelburg. Ze zou een dagje op de kinderen passen omdat de scholen staakten. We vertrokken die ochtend al vroeg vanwege het winterse weer. Al was daar op de weg niets van te merken, die was schoon en er was flink gestrooid.

Lily en Mike hadden zin om oma te zien en waren lekker aan het kletsen op de achterbank. Alles verliep vlotjes totdat ik een vrachtauto wilde in-halen. Ineens schoven we over de weg. Het ging zó snel. Onze auto gleed over de middenberm naar de andere weghelft. Ik keek recht in de koplampen van de tegemoetkomende auto’s. Daarna volgde een klap. Een keiharde klap.

Shock

Op het moment dat ik mijn ogen opende, waren hulpdiensten al druk in de weer. Ik keek naar een groot, wit scherm voor de auto en wist meteen dat het niet goed zat. ‘Waar zijn mijn kinderen? Wat is er met Lily en Mike gebeurd?’ vroeg ik aan de ambulancemedewerker.

Ze vertelde dat Mike het ongeluk niet had overleefd. Lily werd op dat moment gereanimeerd en naar het ziekenhuis in Rotterdam gebracht, maar er was een grote kans dat ook zij het niet zou overleven. Ik was compleet in shock, mede door de kalmeringsmiddelen die ze me hadden toegediend.

Voorzichtig hebben ze mij uit de auto geknipt en naar het ziekenhuis gebracht. Daar bleek dat ik door het oog van de naald was gekropen. Ik had een klaplong, vijf gebroken ribben, een gebroken nekwervel en een gebroken pols. Maar het stelde niets voor bij de ondraaglijke pijn in mijn hart. Ik voelde dat ik allebei mijn kinderen kwijt was.

Lily en Mike | Foto: Rem van den Bosch

Lily en Mike | Foto: Rem van den Bosch

Onafscheidelijk

Ze hebben in het ziekenhuis alles gedaan wat ze konden om Lily te redden, maar mijn kleine meisje was niet meer levensvatbaar. De enorme klap was haar - net als haar broertje - fataal geworden. Artsen hebben haar bij mij in het ziekenhuisbed gelegd en de beademing daarna langzaam stopgezet. Samen met hun vader, van wie ik was gescheiden, streelde ik Lily’s haar. Binnen twee minuten was ze weg.

Ik weet zeker dat Mike zijn zus heeft opgehaald. Die twee waren onafscheidelijk. Ze deden álles samen. Samen spelen, samen naar school lopen. En als ze een nachtje afzonderlijk van elkaar gingen logeren, liepen ze met hun ziel onder de arm omdat ze elkaar zo misten. Nu pas besef ik hoe bijzonder hun band was. Ondanks de intense pijn geeft het mij ergens ook rust dat ze samen zijn. Dat ze in ieder geval elkaar nog hebben.

Intacte slaapkamertjes

Het moment dat ik thuiskwam, was ontzettend zwaar. Alles stond nog precies zoals we het die ochtend hadden achtergelaten. De halfvolle bekers op tafel, hun jasjes aan de kapstok, de bedjes onopgemaakt... Het was net alsof ze elk moment konden thuiskomen. Dat is nu, anderhalf jaar later, nog steeds zo. Alles is nog zoals het was. Ook hun slaapkamertjes zijn nog intact. Al kom ik daar niet vaak. Dat doet te veel pijn.

Soms besef ik ook niet dat ze er niet meer zijn. Dan sta ik in de supermarkt met een pak schoolkoekjes in mijn hand of heb ik al bijna een verjaardagscadeau gekocht voor Lily. Dan voel ik zo’n enorme steek in mijn hart. Gevolgd door de klap dat ze er écht niet meer zijn. Lange tijd had ik geen idee hoe ik verder moest met mijn leven. Alles wat ik lief had, was in één keer van mij afgenomen. Gewoon weg.

Cadeau

Soms heb ik het gevoel dat Lily en Mike mijn verdriet hebben gevoeld, want nog geen drie maanden na het ongeluk kwam ik tot de ontdekking dat ik in verwachting was. Mijn vriend Gert en ik waren al lange tijd bezig met een kindje, maar dit kwam als zo’n enorme verrassing. Het voelt als een cadeau van Lily en Mike.

Helemaal omdat we er twee dagen voor Mike’s verjaardag achter kwamen en ik uitgerekend was op de verjaardag van Lily. Dat kan toch geen toeval zijn? Ik was heel dankbaar dat we een baby zouden krijgen, maar tegelijkertijd werd ik overspoeld met angst. Wat als ik ook dit kindje zou verliezen?

Geen vervanging

Ik ben elke ochtend blij als we Ryan uit zijn ledikantje halen. Want stel je voor dat hij ineens niet meer wakker wordt... Die angst gaat nooit meer weg. Daarvoor is er te veel gebeurd. Toch vind ik het heel fijn dat ik weer voor een kindje kan zorgen. Sommige mensen denken dat het verdriet daardoor minder wordt, maar dat is niet zo. Het is geen vervanging.

Door de komst van Ryan mis ik Lily en Mike juist alleen maar meer. Ze hadden het fantastisch gevonden. De eerste schopjes voelen in mijn buik, samen kleertjes uitzoeken en ruzie maken over wie hem de fles zou mogen geven. Ze zouden een geweldige broer en zus zijn geweest.

Sanne's zoontje Ryan | Foto: Rem van den Bosch

Sanne's zoontje Ryan | Foto: Rem van den Bosch

Twee duiven

Lichamelijk ben ik volledig hersteld van het ongeluk, maar het gat in mijn hart kunnen ze niet genezen. Het gemis is zó groot. Ik mis de vrolijkheid, de nachtkusjes en hun kleine lijfjes die zo heerlijk tegen mij aan konden kruipen op de bank. Ik mis alles, elke dag. Verjaardagen zijn extra moeilijk. Dan besef ik weer dat ze nooit ouder zullen worden.

Het voelt heel onwerkelijk dat er dagen, weken en maanden verstrijken zonder dat ik ze heb gezien, gesproken en geknuffeld. Al voel ik dat ze altijd dichtbij zijn. Sinds de dag van hun overlijden zitten er elke dag twee duiven in de tuin, maar er gebeuren ook onverklaarbare dingen.

Soms gaat ineens de deurbel terwijl er niemand voor de deur staat, knipperen de lampen en onlangs vond ik een oorbel van Lily in de badkamer die al tig keer was schoongemaakt. Ik weet zeker dat ze op die manier willen laten weten dat ze er zijn. Dat doet mij goed.

Frozen

Er gaat geen dag voorbij waarop ik niet aan ze denk. Als de zon schijnt, denk ik aan het badje in de tuin waar ze zo graag in zaten. Als ik prinsessenjurken zie, denk ik aan hoe Mike zich in de tutu van zijn zus wist te wurmen. Als ik de aankondiging zie van de nieuwe Frozen-film denk ik aan hoe fantastisch Lily dat had gevonden.

In mijn omgeving hoor ik mensen vaak praten over hun kinderen. Dat wil ik ook. Dat is niet altijd makkelijk, maar ik heb liever dat mensen naar ze vragen en er een traan vloeit, dan dat er niet over ze wordt gesproken. Ze mogen niet vergeten worden.

Onvoorwaardelijk

Ze vragen mij weleens waar ik de kracht vind om elke morgen uit bed te komen. Gek genoeg weet ik dat zelf ook niet. Lily en Mike geven mij kracht, maar ook Ryan zorgt ervoor dat ik elke ochtend uit mijn bed kom. Dat kleine mannetje heeft mij toch elke dag nodig.

Ook de liefde van Gert houdt mij op de been. We kenden elkaar pas anderhalf jaar toen Lily en Mike verongelukten. Ik was heel bang dat hij bij mij weg zou gaan, omdat ik nooit meer de Sanne zou worden op wie hij verliefd is geworden. Hij deed het tegenovergestelde: hij steunde mij onvoorwaardelijk en heeft mij zelfs ten huwelijk gevraagd. Echt een man uit duizenden. Zonder hem weet ik niet of ik hier nu zo had gezeten.

Schrijven

Behalve praten met elkaar, verwerk ik het verlies ook door mijn emoties van me af te schrijven in mijn blog. Als ik er even doorheen zit, kan ik daar mijn verdriet in kwijt. Dat geeft rust. Bovendien geloof ik dat er nog een reden is waarom ik op deze wereld ben. Anders hadden die twee mij wel meegenomen.

Ik voel me dan ook verplicht om nog iets van mijn leven te maken. Júist omdat zij het niet meer kunnen. Ik zou het heel erg vinden als ik ze over lange tijd teleurgesteld tegenkom omdat ik er met de pet naar heb gegooid. Ik wil dat ze trots kunnen zijn op hun moeder en daar ga ik alles aan doen. Voor hen!”

Dit interview stond afgelopen mei al in VROUW Magazine (iedere zaterdag bij De Telegraaf) en op VROUW.nl.

Jij op VROUW.nl

Heb jij net als Sanne iets heftigs meegemaakt en wil je daarover vertellen?

Dan kan dat hier...

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.