Nieuws/Vrouw
1605567491
Vrouw

Annemarie (41): 'Ik werd achtergelaten op de stoep van een kindertehuis'

Je kind te vondeling leggen doe je niet zomaar, zegt Annemarie van der Laan-Sheldon(41), die zelf werd achtergelaten op de stoep van een kindertehuis. "Daar moet wel een schrijnend verhaal aan vooraf zijn gegaan. Die moeder in Groningen heeft in mijn ogen heel veel moed gehad."

Annemarie werd 41 jaar geleden meer dood dan levend te vondeling gelegd in de Colombiaanse hoofdstad Bogota. Voor haar staat vast dat dat een wanhoopsdaad moet zijn geweest. "Ik kan me niet voorstellen dat er een andere reden is geweest om mij daar achter te laten, dan dat mijn biologische moeder echt geen andere uitweg meer zag. Zeker nu ik zelf kinderen heb, ben ik daar nog meer van overtuigd. Hoe kun je zo'n piepklein mensje dat helemaal van jou is, afstaan? Dan moet je wel heel wanhopig zijn..."

Je kind op een veilige plek achterlaten, wat nu nog op vier plekken bij particulieren kan en vanaf volgende week woensdag ook in het Isala Ziekenhuis in Zwolle, moet volgens Annemarie dan ook niet meer strafbaar zijn. "Ik snap de wet en je kind in de bosjes of in een container achterlaten moet zeker bestraft worden, maar als je je baby naar een plek brengt waar hij veilig is, moet je niet nog extra worden gestraft. Je kind afstaan is al een straf op zich. Het getuigt van een enorme moederliefde als je je baby een beter leven gunt dan je zelf kunt geven."

Annemarie was vijf jaar oud toen haar moeder vertelde dat ze in een ver land nog een andere moeder had, die niet voor haar kon zorgen. In de jaren daarna hoorde ze de andere spaarzame details die er bekend zijn over haar geschiedenis. "Van mijn biologische ouders is niets bekend. De zusters in het kindertehuis hebben me Ruby genoemd, naar een robijn, de steen des levens. Toen ik naar Nederland kwam, hebben mijn ouders daar Ruby Annemarie van gemaakt.

Eigenlijk heb ik nooit moeite gehad met mijn adoptie of mijn afkomst. Het enige moment dat dat even een dingetje werd, was vorig jaar op mijn verjaardag. Op mijn geboortecertificaat staat dat ik van 18 maart 1975 ben, maar dat is ook maar giswerk. Dus toen mijn man me vorig jaar op 18 maart 's nachts in bed feliciteerde en 'Nu ben je echt veertig, schat', zei, schoot opeens door mijn hoofd: wie zegt dat dat zo is? Misschien ben ik al een dag, een week, een halfjaar veertig. Of nog lang niet. Maar bij dat soort gedachten sta ik nooit lang stil."

Ze mag dan een andere geschiedenis hebben dan de meesten, anders voelt Annemariezich niet. "Ik voel me geen vondeling of adoptiekind, ik ben honderd procent Nederlands, ik heb alleen een tintje en Colombiaanse ronde billen. Maar ik dans echt liever de klompendans dan de salsa. Ik ben mijn biologische moeder dankbaar dat ze deze keuze heeft gemaakt. Als ze dat niet had gedaan, had ik waarschijnlijk niet meer geleefd of was ik prostituee, kindsoldaat of fabriekswerker geworden. Zij heeft me een welvarend leven geschonken, een leven waar ik heel trots op ben."

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.