Vrouw/Seks & Relaties
1609833077
Seks & Relaties

Feuilleton - De vechtscheiding

De vechtscheiding Deel 33: ’Ik wil net de kus van Bas beantwoorden, maar dan...’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

Als ik terugkom van mijn zonsopgang-yoga bots ik tegen Bas die van het sportveld komt. „Goedemorgen. Waar kom jij zo vroeg vandaan?” vraagt hij „Ik heb een yogaklas gedaan op het strand. Was heerlijk.” „Dat zie ik,” glimlacht hij/ „Je straalt helemaal.”

„Ben jij bijgekomen van de schok dat je hier tegelijk met mij bent?” vraag ik hem. „Ja, dat was wel even schrikken,” antwoordt Bas, „maar ach, zo rot is het hier niet.” Ik geef hem mijn mooiste lach en zeg: „Ik ga even douchen. Ga je zo mee ontbijten?” „Ja, lekker,” antwoordt hij. „Zal ik alvast de kinderen wakker maken?” „Nee,” zeg ik, „laat maar lekker liggen.”

Talentenjacht

Even later lopen we allebei fris gedoucht naar het restaurant. „Een tafel voor twee, graag,” vraag ik aan de gastvrouw. Wat klinkt dat toch heerlijk. „Hoe laat gaan de kinderen ontbijten?” vraagt Bas. „Om een uur of 11.” „En dat vind jìj goed?” vraagt hij verbaasd. „Ja, ik vind dat prima. De eerste dag vond ik het uitslaapontbijt ook raar. En ongezellig. Maar toen bedacht ik dat de kinderen eigenlijk verre van gezellig zijn als ze tegen hun wil uit bed worden gehaald. Dus waarom zou ik het mezelf moeilijk maken?”

Bas lacht. Zijn ogen beginnen weer te stralen. Blijkbaar heeft hij zich er echt bij neergelegd dat hij een paar dagen met mij de kinderen en het appartement moet delen. Wat zou Sara daarvan vinden? In een opwelling zeg ik: „Ik wil je een voorstel doen.” Hij knikt me bemoedigend toe. „Kunnen we, voor die paar dagen dat we hier samen zijn, het niet over de scheiding hebben?”

Ik kijk hem vragend aan. Hij denk na en trekt daarbij een dikke rimpel tussen zijn ogen. Ik kijk naar de rimpel en zie dat het geen denkrimpel is. Ons oude spelletje. Dit wordt een lachrimpel. Ik heb het hem zo vaak zien doen. De rimpel wordt dieper en dieper tot hij zo diep is, dat Bas het niet meer houdt en hem dan lachend laat schieten. Ik schiet ook in de lach.

„Wat een vrolijkheid op de vroege ochtend,” zegt de Nederlandstalige entertainmentdame. „Die kunnen we vanavond wel gebruiken. Komen jullie vanavond naar de talentenjacht?” Ik had dit soort simpel vermaak hier eigenlijk niet verwacht en trek een wenkbrauw op naar Bas. „Prachtig,” roept die enthousiast. De vrouw haalt opgelucht adem en loopt tevreden weg. „We gaan fijn de bloemetjes buiten zetten vanavond. Met de kinderen,” beantwoordt Bas mijn vragende blik. En hij voegt er aan toe: „’s Ochtends een man, dan ’s avonds ook een man.”

You better shape up

De kinderen laten zich onder protest meevoeren naar de talentenjacht. „Saaiiiiiii!” protesteren ze. En: „We hebben wel wat beters te doen…”, „we willen chillen bij het zwembad.” Maar Bas is onvermurwbaar: „Omdat jullie niet goed geluisterd hebben, zitten wij hier nu met ons viertjes. Dus we hebben iets van jullie tegoed.”

En hij voegt er aan toe: „Als jullie nu niet meegaan, gaan je moeder en ik een duet doen. Live. Ten overstaan van al jullie chillbuddys. En dan zingen we iets uit de oude doos. Uit Grease of zo.” En hij begint spontaan te zingen: „I got chills, they’re multiplying!” Gegeneerd werpen de kinderen een blik naar buiten. Er lopen toch niet toevallig vrienden langs? Bas zingt door en ik val in: „You better shape up...” Dat wordt ze te veel. „Oké, oké. We gaan mee.”

En zo zitten we ’s avonds aan een tafel met de kinderen. De eerste act is een goochelaar die duidelijk zijn trukendoos in Nederland heeft gelaten. Alles mislukt of valt uit zijn handen. Ik word er lacherig van. „Supersuf dit,” verzucht Lente en draait met haar ogen.

Kwijt

De volgende act is niet veel beter: een dame met weinig zelfkritiek denkt Whitney Houston te kunnen imiteren. „En waarom nou het nummer met al die uithalen,” fluistert Bas achter zijn hand. Ik giechel en neem snel een slok. „OMG,” is het puber-commentaar. Het wordt steeds meliger.

„Mogen we nu weg?”, zucht Lente. „Nee,” zegt Bas. „Echt wel,” zegt Lente. Ze trekt Storm overeind en vertrekt. Bas grijnst: „Dat waren toch 20 prachtige minuten.” Ik schiet in de lach. „En als laatste een ABBA-medley,” kondigt de presentator na een uur aan. „Neusje van de zalm,” fluistert Bas in mijn oor. Ik proest. Voor ons draaien twee mensen zich geërgerd om. „Ssst,” doet Bas, „Agnetha wil zingen.”

„Dit zijn onze kinderen,” sist de vrouw. Ik hap naar adem. Stikkend van de lach hang ik tegen Bas aan. Die slaat een arm om me heen en duwt mijn hoofd in zijn schouder om mijn lach te smoren, maar tevergeefs. Ik hik door. Dan buigt hij zich naar me toe. Ik zie zijn lippen op me afkomen. Ik wil net de mijne tuiten, als uit het niets Storm naast ons opduikt met een hele groep jongeren: „Papa, mama… Lente is weg!”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.