Nieuws/Vrouw
1614444001
Vrouw

Maurice (38) is ongewild kinderloos: We zijn op veel onbegrip gestuit

VROUW.nl brengt deze week, de Week van de vruchtbaarheid, een vierluik met daarin mannen over hun ongewilde kinderloosheid en de impact daarvan op hun leven. Zwanger worden is voor één op de zes stellen namelijk niet vanzelfsprekend. In dit derde deel komt Maurice (38) aan het woord. Zijn hart breekt regelmatig als hij het verdriet van zijn vrouw ziet. "Ik kan haar niet geven wat ze zo ontzettend graag wil. Daar heb ik wel eens schuldgevoel over."

"Zoals bij zoveel stellen denk ik het geval is, was ook bij ons mijn vrouw meer met een kinderwens bezig dan ik. Maar toen we een maand voor ons trouwen een groter huis kochten, was dat wel gericht op een toekomst met kinderen. 'Het echte leven kan beginnen', dacht ik nog."

Sperma niet in orde

Er verstrijkt een jaar en iedere vorm van zwangerschap blijft uit. "Dat maakte ons wel ongerust. In het begin waren we nog onbevangen, maar na een paar maanden ga je gerichter te werk. Dat haalt de lol er wel vanaf." Maurice en zijn vrouw maken dan toch de stap naar de huisarts en daarna naar de gynaecoloog.

"Mijn sperma was niet in orde en ook bij mijn vrouw werden afwijkingen gevonden. De kans dat wij een kindje konden krijgen, was statistisch gezien heel klein. Vooral bij mijn vrouw hakte dat bericht er in. Ze wilde zo graag een kind! We gingen de medische mallemolen in, maar trokken wel een grens."

Storten op adoptie

Ze stortten zich op adoptie. "Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. We zijn het traject drie keer opnieuw gestart. De eerste keer strandde het door de strenge eisen van het betreffende land. De tweede keer liep het stuk op de financiën. En de derde keer hadden we ons gericht op Amerika, tot we hoorden dat de biologische moeder daar tot een jaar na de adoptie nog op haar beslissing kan terugkomen. Dat zouden wij niet aankunnen."

"Ik begrijp dat er eisen worden gesteld, maar veel van die eisen zijn absurd. De spoeling is ook nog eens dun, er zijn niet veel landen waar je kunt adopteren. De kans op een gezond kindje is daarbij vrij klein. Wat wel kan, is een special need-kindje opnemen."

Graag een gezond kindje

"Dan heb je geluk als je kindje 'slechts' een hartafwijking heeft. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar we willen graag een gezond kindje. Die zekerheid heb je natuurlijk ook niet als je op de normale manier kinderen krijgt, maar heel bewust kiezen voor een kindje met een handicap of een ziekte vind ik nogal wat. Voor een adoptie betaal je zomaar in totaal 50.000 euro. En inmiddels ben ik al te oud."

Vier jaar geleden kreeg het stel plotseling een miskraam. "Dat was schrikken. Ineens bleef de menstruatie uit. We waren zwanger! Vanaf de positieve test leefden we acht weken in de veronderstelling dat we toch ouders zouden worden. Maar daar maakte een bloeding een einde aan. Het was heel emotioneel."

Op veel onbegrip gestuit

"We waren heel verdrietig vanwege het feit dat het niet gelukt was en we kregen er weer hoop door. Mijn vrouw kon dus toch zwanger worden. Maar een herhaling bleef uit. Twee jaar geleden, na ons laatste adoptietraject, hebben we het opgegeven. 'Ik kan geen hoop blijven houden', zei ze. We zijn door een diep dal gegaan, maar we moesten onderkennen dat het ouderschap voor ons blijkbaar niet was weggelegd."

"Het gemis blijft, elke dag. Ver in mijn achterhoofd hoop ik nog steeds op dat wonder, maar de kans is wel heel klein. We zijn op veel onbegrip gestuit. Zo hebben we het er een tijd heel moeilijk mee gehad om op kinderverjaardagen te komen. Dat vonden mensen maar raar. Je wordt constant geconfronteerd met kinderen."

Liever een stel met kinderen

Ga je naar de stad, kom je makkelijk twintig kinderwagens tegen. Of zet de televisie maar eens aan; er is altijd wel ergens een baby in beeld. Vrienden van ons leken heel erg mee te leven, totdat zij zwanger raakten en over het geslacht van de baby mopperden. Dat hoorden we met kromme tenen aan. Wij zouden een moord doen voor een kleintje… Later zeiden diezelfde vrienden dat ze liever met een stel met kinderen omgingen. Dat heeft ons ook heel veel pijn gedaan."

"Mijn vrouw zou een geweldige moeder zijn geweest. Ze zou alles voor haar kind overhebben. Als ik zie hoe ze nu voor onze katten zorgt, raakt me dat wel eens. Een kindje zou bij ons zo gewenst zijn. De katten en ons konijn vullen de leegte een beetje op, maar er blijft een enorm gemis. Ik heb me staande weten te houden door soms te vluchten in mijn hobby, fotografie. Daarin ben ik alleen aan Bianca voorbij gegaan, zij voelde zich alleen. Ik had dat anders moeten aanpakken."

Een gevoelige man

"Voor de buitenwereld lijkt het misschien alsof ik er makkelijk overheen ben gestapt, maar dat is niet zo. Ik worstel er net zo hard mee als mijn vrouw. Ik ben een heel gevoelige man, maar ik heb nooit geleerd te praten, houd mijn emoties binnen."

"Maar mijn hart breekt als ik het verdriet van mijn vrouw zie. Ik heb ook schuldgevoel. Ik kan haar niet geven wat ze zo ontzettend graag wil. Knuffels schieten op de moeilijke momenten tekort. Gelukkig hebben we wel een heel goede relatie en genieten we van elkaar. Daar ben ik heel erg dankbaar voor."

Klik hier voor meer informatie over ongewilde kinderloosheid.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.