Nieuws/Vrouw
162621299
Vrouw

Alles komt goed

’Ik ga je doorverwijzen naar de gynaecoloog’

Renée Brouwer heeft vier kinderen. In juli 2018 verloor ze tijdens haar vakantie in Spanje haar ongeboren tweelingdochters waar ze later het boek Alles komt goed over schreef. Momenteel is ze zwanger van haar vijfde kindje en voor VROUW schrijft ze elke week over het verloop van haar huidige zwangerschap.

Hartslag

Terwijl ik mijn adem inhoud, kijk ik naar mijn buik. Blijft hij bewegen? Dan zit het goed. Zo niet, dan wordt mijn grote angst opnieuw waarheid. Ergens weet ik ook wel dat het nergens op slaat, maar ik heb voor mezelf een soort van manier bedacht waarop ik kan zien dat de baby nog leeft. Ik ben inmiddels 12 weken zwanger en gisteren had ik een uitgebreide intake met de verloskundige. Normaal heb je dit al eerder, maar ik wilde eerst even de termijnecho afwachten, voordat ik überhaupt weer over de aankomende bevalling en kraamzorg zou gaan nadenken.

Volgens de verloskundige ligt de placenta voor, waardoor ik de baby minder snel zal voelen dan mijn andere kinderen. Bij hen lagen de placenta’s steeds achter, dus het is bij deze baby even wennen. Niet dat ik hem/haar al kan voelen, want daar is hij/zij nog veel te klein voor. Maar het viel me laatst dus op dat mijn buik zo snel heen en weer gaat als ik rustig op mijn rug lig. Dat kan niet alleen mijn eigen hartslag zijn, dacht ik opeens. Het was vast de bloedstroom van de baby die door de hartslag door de placenta stroomde. Als test hield ik mijn adem in. De oppervlakkige, snelle bewegingen gingen door. Zie je wel, zei ik tegen mezelf. Dat is de baby…

Nooit meer onbevangen zwanger

Sindsdien check ik dus steeds mijn buik. In tegenstelling tot de voorgaande keren twijfel ik of ik wat zie. Wat als de navelstreng weer ergens strak omheen is gedraaid? Het hartje klopt misschien dan nog wel, maar ondertussen kan de baby al langzaam aan het stikken zijn. Net als Joëlle… Maar dat kan toch niet? Of zal ik toch maar even bellen? De verloskundige zei gisteren dat ik mocht bellen als ik mij zorgen maakte. Ik had aangegeven dat ik liever onder controle van het ziekenhuis kwam, zodat ik eerder een extra echo kon krijgen als ik daar behoefte aan heb, maar volgens de verloskundige was dat ook prima in haar praktijk mogelijk. Ik mocht altijd bellen voor een extra echo, dat begreep ze helemaal.

Als ik bel, mag ik meteen komen. Dit keer krijg ik een andere verloskundige. Ze vraagt waarom ik me zorgen maak en ik voel me een beetje dom als ik over mijn ‘buik-theorie’ vertel. ‘Ik snap dat je een manier zoekt om er controle over te hebben, maar dat gaat helaas niet’, zegt ze terwijl ze het echoscherm aanzet en wat koude gel op mijn buik smeert. Direct zie ik mijn kindje weer. Het hartje klopt duidelijk. ‘Zie je wel, niks aan de hand he?’ Ik knik. ‘Gelukkig…’ mompel ik.

‘Kijk Renée, na alles wat jij hebt meegemaakt, snap ik dat je nooit meer onbevangen zwanger zult zijn. Maar je moet echt niet vergeten dat dit anders is. Een tweelingzwangerschap is vaak zo gecompliceerd. Met dit kindje gaat het goed, kijk zelf maar.’ Ik knik opnieuw. ‘Probeer te onthouden dat deze baby niet de tweeling is’, zegt de verloskundige. ‘Zeg dat maar tegen jezelf als je je weer zorgen maakt.’ Ik zucht. Alsof dat zo makkelijk is. Als ik echt zo dacht, dan lag ik nu toch niet hier? Het is gewoon de angst die het af en toe van mij overneemt. Ik heb continu het gevoel dat ik iets over het hoofd zie. Met de meisjes zei ik ook steeds dat het niet goed zat, maar elke keer ging het ’prima’.

Extra echo’s

‘Het belangrijkste is dat jij je veilig voelt. Helaas kunnen we niet steeds een extra echo doen. Toevallig kon het vandaag wel, maar we hebben er niet altijd de mankracht en tijd voor. En bovendien: we krijgen die extra echo’s het ook niet vergoed. Alleen het hartje luisteren is voldoende, dat kan iedere week.’ Ze zet de echo weer uit en ik trek mijn broek omhoog. Dit gaat hem niet worden, denk ik. Alleen het hartje luisteren is niet voldoende voor mij. Ik moet met eigen ogen kunnen zien dat het goed met de baby gaat. Ik moet me inderdaad veilig voelen en blijkbaar voel ik me dat niet in deze praktijk.

Huisarts

Thuis bel ik direct mijn huisarts waar ik een goede band mee heb. Als ik mijn verhaal heb gedaan, is ze direct duidelijk. ‘Oké, dit gaan we niet doen Renée. Jij hebt zekerheid nodig. En als dat betekent dat je in het ziekenhuis wel extra echo’s kunt krijgen - want ik weet zeker dat dat daar wel gewoon kan -, dan is de keuze snel gemaakt. Ik ga je doorverwijzen naar de gynaecoloog en zal direct zelf een afspraak voor je maken, goed?’ Opgelucht haal ik adem. Wat is ze toch lief. Dit is precies wat ik nodig heb…

Meer weten over Renée? Volg haar op Instagram

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.