Vrouw/Columns & Opinie
1627951238
Columns & Opinie

’Gun Claire Meiland het contact met haar vader’

Maxime Meiland met haar dochter Claire. De vader was eerder niet in beeld, maar stuurt nu af en toe een berichtje.

Maxime Meiland met haar dochter Claire. De vader was eerder niet in beeld, maar stuurt nu af en toe een berichtje.

De biologische vader van Claire Meiland heeft aangegeven dat hij zijn dochtertje graag wil zien. Mama Maxime vindt dat moeilijk, vertelde ze in &C. Want eerder wilde hij niks met het meisje te maken hebben. En het is ook zo sneu voor stiefpapa Leroy. Marjolein Hurkmans, zelf kind van gescheiden ouders, snapt de emoties. Maar ze hoopt toch dat Maxime zich bedenkt. Niet om haar ex te plezieren, maar in het belang van Claire zelf.

Maxime Meiland met haar dochter Claire. De vader was eerder niet in beeld, maar stuurt nu af en toe een berichtje.

Maxime Meiland met haar dochter Claire. De vader was eerder niet in beeld, maar stuurt nu af en toe een berichtje.

„Mijn vader is vier weken geleden overleden. Het kwam als een schok. En ook weer niet. Hij was 86 en had Parkinson. Maar hij was verder niet ziek. Hij is gestikt tijdens het eten. Dat klinkt heel naar, maar het ging allemaal heel snel. Ik mis hem, maar ik heb vrede met zijn dood. Papa was gedurende zijn leven het toonbeeld van stijlvol: Italiaanse pakken, leren colberts, zijden overhemden en designmeubelen. Parkinson heeft daar weinig respect voor. Van een aantrekkelijke gesoigneerde man-op-leeftijd veranderde mijn vader in een schim van wie hij ooit was.

Boze woorden

Ik heb de man die hij was, goed gekend. Dat heb ik ook aan mijn moeder te danken. Al vrij snel na mijn geboorte konden mijn ouders niet meer samen door een deur. Ik was vier toen het huwelijk werd ontbonden. Dat ging niet zonder slag of stoot. Er vielen behoorlijk wat boze woorden. Papa en mama stonden lijnrecht tegenover elkaar. Vermoedelijk had mijn moeder mijn vader, die er immers een vriendin op nahield, liever nooit meer gezien. Maar ze hadden nou eenmaal samen een kind. Hoeveel zeer er ook zat tussen mijn ouders, ze gunden mij wel allebei dat ik zowel een vader als een moeder in mijn leven zou hebben.

Ik lijk op mijn vader. Ik heb dezelfde kleur ogen als hij, ik hou van mooie dingen, kan helemaal opgaan in muziek en op zijn tijd enorm driftig worden. En ik lijk ook op mijn moeder. Ik heb haar krullen, haar vermogen om alles wat mijn hoofd bedenkt, met mijn handen te maken en niet in de laatste plaats, versta ik net als zij de kunst een verhaal te vertellen.

Kans

Er zijn natuurlijk best een heleboel dingen waarvan ik denk dat mijn ouders het anders hadden moeten doen, maar voor dat aspect ben ik ze dankbaar: ze hebben me de kans gegeven ook die ander te leren kennen, hoewel ze hem/haar zelfs het liefste zouden zijn vergeten. En daardoor snap ik zelf ook beter hoe ik in elkaar zit.

Maxime Meiland

Het verdient geen schoonheidsprijs, zo’n opgeschoten knul die een meisje zwanger maakt en niks meer van haar wil weten als ze besluit het kindje te houden. Ik zat me af te vragen hoe ik zou hebben gereageerd als mijn zoon van 18 was thuisgekomen en had gezegd: ‘Mam, die Maxime Meiland is dus zwanger…’ Ik zou misschien ook wel hebben aangedrongen op een abortus. Zulke jonge kinderen die al vadertje en moedertje moeten spelen; ik zou het misschien ook verstandiger hebben gevonden als ze nog een paar jaartjes zouden hebben gewacht. En zo’n ongeboren kindje is natuurlijk ook heel abstract. Je hebt het nooit gezien, gevoeld, geroken en in de oogjes gekeken.

Toeschouwer

Om de dingen wel even scherp te stellen: op het moment dat de aanstaande ouders zouden hebben besloten dat ze de zwangerschap niet af wilden breken, zou ik er alles aan hebben gedaan om de toekomst zo gemakkelijk mogelijk voor ze te maken. Ik zou als een bezetene sokjes zijn gaan breien en ook als mijn zoon en zijn lief besloten niet samen verder te gaan, de rol van oma met liefde op me hebben genomen. Maar ik ben niet de moeder van de vader van Claire. Ik was er niet bij toen hij en Maxime Meiland een relatie hadden, ik weet niet wat er tussen die mensen is gebeurd en dat hoef ik ook helemaal niet te weten. Ik ben maar een toeschouwer vanaf de zijlijn.

Fout rechtzetten

Het is natuurlijk een enig meisje, die Claire. Superschattig, lekker eigenwijs en iedere week twee keer op televisie. Ik heb me al eerder afgevraagd hoe dat voor haar biologische vader moet zijn. Het is natuurlijk één ding om tijdens een zwangerschap te zeggen: ik wil dit kindje niet. Maar iets heel anders als het dan toch wordt geboren. Want van iets vaags en ongrijpbaars, is het dan ineens een mensje. Een mensje dat misschien wel jouw neus heeft en om precies dezelfde dingen moet lachen als jij. En dat kleine mensje, van jouw vlees en bloed, zie je dan ook nog eens overal: op tv, in de bladen, in de krant. Ik kan me voorstellen dat je spijt krijgt als haren op je hoofd van de domme beslissing die je nam toen je nog niet eens droog was achter je oren en dat je niets liever wil dan die fout rechtzetten.

Wat verdient Claire?

‘Die vader heeft nooit wat aan dat kind gelegen laten liggen’, zeggen de mensen dan. ‘En nou wil ie ineens zo nodig papa spelen. Hij verdient haar niet.’ Tja, zo kun je erin staan. Maar als we nou eens niet vanuit de volwassenen redeneren, maar vanuit Claire zelf; wat verdient zij dan? Verdient zij het niet om te weten wie haar vader is? Hem te kennen en zichzelf te herkennen op de punten waarop ze anders is dan haar moeder? Kan een kind te veel liefde krijgen? Ik twijfel er niet aan dat de familie Meiland echt heel veel van dat poppetje houdt en dat stiefpapa Leroy haar in zijn hart heeft gesloten, maar het is toch niet of het een of het ander? Er kan toch nog best wat meer liefde bij?

Een hart is groot genoeg

Volgens mij is het net als bij kinderen krijgen. Heb je er een, dan denk je dat je van een volgende nooit net zoveel kan houden als van die eerste. Tot de tweede wordt geboren en dan blijkt je hart meer dan groot genoeg. Claire gaat niet minder houden van Maxime en Leroy als ze haar biologische vader leert kennen. En het is ook niet meteen een situatie van co-ouderschap of zo natuurlijk. Gewoon voorzichtig beginnen: een keertje naar de dierentuin met mama erbij en dan een ijsje toe. Met een leven vol cameramensen en geluidstechnici kan een zo’n vader er best bij.

Geschenk

Op de lange termijn denk ik dat Claire contact gunnen met haar vader het grootste geschenk is wat de familie Meiland haar kan geven. Het zal haar liefde voor hen alleen maar groter maken. Omdat hun eigen harten groot genoeg bleken om haar de kans te geven te ontdekken waar ze vandaan komt. Ik hoop dan ook echt dat Maxime de veerkracht in haar moederhart heeft om haar eigen (waarschijnlijk terechte) rancune opzij te zetten in het belang van het levensgeluk van haar kind. It takes a village to raise a child. Geef die man een huisje in dat dorp. Al is het maar een kleintje.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.