Vrouw/Columns & Opinie
163456067
Columns & Opinie

Opinie

Breaking news... Man doet stap terug voor carrière vrouw!

’Hond bijt man’ zal (bijna) nooit een nieuwsbericht worden, maar ’man bijt hond’ wel, leerde ik jaren geleden tijdens mijn studies journalistiek en geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Groningen. Met andere woorden: het uitzonderlijke haalt wel het nieuws, het overbekende niet. Vandaag kopte het nieuws: ’Topman Zalando stopt zodat zijn vrouw carrière kan maken’.

Let wel: het is 2020 en dit is nieuws. Dus dít is uitzonderlijk. Deze topman is een witte raaf. Want inderdaad, negen van de tien keer zal het de vrouw zijn die stopt of een treetje lager op de werkende ladder gaat staan om redenen die te raden zijn: kinderen. En blijft hij carrière maken en vasthouden aan zijn fulltime dienstverband en mooie carrièremogelijkheden. De Duitse Rubin Ritter (38) werkte elf jaar bij Zalando. Hij liet in een persbericht weten dat zijn vrouw en hij „hebben afgesproken dat de komende jaren haar professionele ambities de voorrang krijgen”. En dat hij meer tijd gaat besteden aan „zijn groeiende gezin”.

Machtsverhoudingen

Laatst las ik ook de kop: ’Vrouw wordt directeur’. Dát een vrouw directeur werd, was het nieuws, haar naam haalde niet eens die krantenkop, haar sekse alleen al was nieuws. Ooit de kop: ’Man wordt directeur’ gelezen, zonder zijn naam erin? Je kunt je afvragen: ’Wat is dit voor taalkundig kommageneuzel?’ Toch valt hier wel wat op terug te zeggen: wat in kranten, op websites staat, op social media gedeeld wordt en waarover in talkshows gediscussieerd wordt, weerspiegelt de maatschappelijke werkelijkheid. Het laat zien wat in onze ogen naar voren moet worden gehaald, wat een opzienbarend feit of weetje is, en andersom: dat wat zo gebruikelijk is (man wordt directeur) dat rechtvaardigt dus geen nieuwskop. Machtige mannen zijn nog altijd de norm, op foto’s van regeringsleiders of andere ’bazen’ staan verdomd weinig vrouwen. Wie betaalt, bepaalt, toch? Dit gezegde geeft treffend de machtsverhoudingen weer.

Waarom werken vrouwen niet?, de prikkelende titel van de documentaireserie van journalist Liesbeth Staats - zorgt online, op tv en in kranten voor veel discussie. Slechts 27% van de Nederlandse vrouwen werkte in 2019 voltijds, berekende het CBS, tegen 72% van de mannen. Hoewel het aantal vrouwen dat economisch zelfstandig is langzaam stijgt en nu op ruim 60% uitkomt, betekent dat nog altijd dat zo’n 40% te weinig verdient om zelf rond te kunnen komen. Staats onderzoekt ons ’parttime paradijs’, interviewt fulltime werkende vrouwen, onderzoekt waar de ’salariskloof’ vandaan komt en kijkt mee bij thuisblijfmoeders. Het zijn gevoelige onderwerpen: vrouwen denken een privé-keuze te maken als ze minder gaan werken als er kinderen komen, maar het Nederlandse moederschapsideaal, prijzige kinderopvang, scholen die het liefst het continurooster invoeren (hallo, daar zijn de kinderen alweer om 14:00 uur), en het onderliggende sterke idee dat ’vrouwen beter voor (kleine) kinderen kunnen zorgen dan mannen’ zijn factoren die wel degelijk óók meespelen in die keuze.

Feminist

Ik ben feminist (heb zelfs enkele jaren geleden in een vlaag een knalrode sweater gekocht met de tekst We should all be feminists, die ik dan weer lafjes nooit aantrek, omdat het nogal vermoeiend is om met een statement-sweater rond te lopen, geheid lokt het discussies uit en ’grappige’ opmerkingen), maar volg de laatste tijd de feministische discussie met matige interesse. ’Zorgtaken’, bleh zo’n zielloos woord (net zoiets als de term term ’mantelzorger’), uitgekauwde discussies over ’vrouwen aan de top-quota’.

Alle argumenten zijn wel een keer voorbij gekomen en alleen in verkiezingstijd roepen politieke partijen dat ze nu echt de kinderopvang ’gratis’ gaan maken, maar in coalitie-onderhandelingen sneuvelt dat punt helaas altijd. Het gaat zo ontzettend langzaam met die emancipatie, tergend langzaam. ’Waarom zorgen mannen niet meer?’ kreeg Staats te horen als andere titel voor haar programma. Ja, zo kun je het ook zien natuurlijk. Zolang vrouwen massaal minder gaan werken als er kinderen komen en ze vrijwillig de gezinslogistiek op zich nemen, mannen zich op hun werk storten en heus niet denken aan dat glazen (gewassen!) potje dat hun kind tijdig mee moet nemen voor het kerstontbijt op school om een lichtje in te doen, zal er weinig veranderen.

Feminist

Feministisch boegbeeld en oud-minister Hedy d’Ancona (83) heeft het al vaak gezegd in interviews: „De emancipatie is op veel fronten geslaagd, maar helaas niet op die van de taakverdeling.” De emancipatie is aan de keukentafel voorbij gegaan. Het idee dat mannen en vrouwen ongeveer even veel zouden gaan werken en ook dezelfde portie zorg- en gezinstaken op zich zouden nemen; die verwachting is totaal niet uitgekomen. Dat eeuwige Nederlandse anderhalverdienersmodel (man werkt fulltime, vrouw heeft baantje van 2-3 dagen) blijft de norm.

Terwijl dit model toch veel meer van deze tijd zou moeten zijn: twee grote parttime banen, zeg vier dagen per week, en dan ieder ook ongeveer evenveel tijd aan huishouden en kinderen besteden. Dat zou toch een win-winsituatie voor beiden moeten opleveren? Je zag in een aflevering van Waarom werken vrouwen niet? dat twee vrouwen de topbaan van eindredacteur van het tv-programma De Vooravond verdeeld hadden, ze namen om de beurt de uitzending voor hun rekening. Interessant en inhoudelijk werk doen op leidinggevend niveau en daarnaast ook nog tijd houden voor een sociaal- en gezinsleven. Het kan wel. Ieder een grote parttime baan maakt financiële drama’s bij scheidingen kleiner, geeft meer gelijkwaardigheid en balans in relaties en in het gezin. En last but not least: met eigen geld is het fijner laarzen en truitjes bestellen bij Zalando!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.
safe-and-fast iconVeilig betalen
box icon14 dagen bedenktijd
safe-and-fast iconVeilig betalen
box icon14 dagen bedenktijd