Nieuws/Vrouw
1637510994
Vrouw

Ellens NIPT-uitslag is negatief: Ik kan dit mensje niet geboren laten worden

Zwangere vrouw

Zwangere vrouw

Bij de verloskundige stort de wereld van Ellen* (36) in. De uitslag van de NIP-Test is niet goed, het kindje heeft een afwijking en zal meervoudig gehandicapt zijn. Ellen en haar man staan voor een hartverscheurende keuze: het kindje houden, of weg laten halen. Ze kiezen voor het laatste.

Zwangere vrouw

Zwangere vrouw

Ellen: “Ik dacht altijd dat ieder kindje welkom zou zijn in ons gezin, maar ik kan dit mensje niet geboren laten worden.”

Sorry zei ze

“Ik maakte me totaal geen zorgen toen we de echo lieten maken voor de combinatietest. Ik zag het gewoon als een moment om mijn kindje weer eens te zien. Bij mijn twee zoons ging dat namelijk ook zo. Alles was toen in orde en binnen een kwartier stonden we weer buiten.

Maar dit keer was het anders. Onze verloskundige stopte, mat de nekplooi zeker drie keer opnieuw. ‘Sorry,’ zei ze, ‘ik zie dat de nekplooi te dik is, dit hoeft niets te betekenen, het bloedonderzoek zal uitwijzen of jullie kindje daadwerkelijk een afwijking heeft.’

Geen zorgen

Ik maakte me niet al te veel zorgen en ben bewust niet op internet gaan zoeken. Ik had al twee gezonde zoons, dus dit kindje zou ook gezond zijn. Ik kon me niet voorstellen dat dat niet zo was. Maar toen we tien dagen later bij de verloskundige in de kamer zaten, bleek dat ik het mis had.

Dit kindje was niet gezond. Dit kindje zou nooit kunnen dansen, spelen, lopen en zingen zoals mijn andere kinderen doen. Dit kindje zou zwaar gehandicapt zijn.

Afwijking

De verloskundige zei: ‘Het ziet er niet goed uit, Ellen en Frank. Jullie kindje heeft een c-afwijking en zal meervoudig gehandicapt ter wereld komen. Het zal nooit kunnen lopen of praten, we hebben geen idee hoe de toekomst zal zijn, maar leven als een ‘normaal’ mens is uitgesloten.’

Ik was verdoofd, kon niet huilen of praten. Ik knikte wat en kneep heel hard in de arm van mijn man. Gebeurde dit echt? Frank was direct heel rationeel. Wat waren de opties?

Onze verloskundige zei dat we nu niets hoefden te beslissen. Thuis moesten we het er goed over hebben met elkaar en over een paar dagen zouden we terugkomen om te bespreken hoe we verder zouden gaan.

Verdriet

Thuis stortte ik in. Ik ben op bed gaan liggen en heb heel hard gehuild. Een zwaar gehandicapt kindje in mijn buik. Een kindje waar het hartje al van klopte, maar waar verder zoveel aan mis was. Een mensje, zo klein. Wat moesten we nu doen?

Alles is door me heen gegaan die eerste paar dagen. Woede, angst, verdriet, onmacht. Frank en ik hebben nachtenlang gepraat. Ieder kindje zou welkom zijn in ons gezin. Dachten we. Maar een zwaar gehandicapt mensje, iemand die nooit zelfstandig zou kunnen eten, plassen of spelen, wilden we die op de wereld zetten?

Wat voor leven zou hij of zij hebben? En minstens zo belangrijk: wat voor leven zouden wij en onze zoons dan hebben?

Zwaarste besluit

Alles is besproken, alle opties hebben we bekeken. Ik ben zelfs nog op bezoek geweest in een woonvoorziening voor zwaar gehandicapte pubers, waar een vriendin van mij werkt. Ik werd daar zo verdrietig. Van de kinderen, de ouders, de sfeer.

Dit wilde ik niet voor mijn kindje, voor ons gezin. En dus hebben we het zwaarste besluit van ons leven genomen: volgende week word ik ingeleid en komt het kindje, niet levensvatbaar, met 16 weken op de wereld.

Nooit vergeten

Ik weet nu al dat het zwaar gaat worden, loodzwaar. En dat dit iets is wat ik de rest van mijn leven elke dag zal blijven herinneren. We zullen dit kindje nooit vergeten, het zal voor altijd bij ons zijn. We zullen het missen en ervan houden. Maar we weten ook dat dit het beste besluit is, voor onze zoons en voor dit kindje.”

*Vanwege privacy zijn de namen in dit artikel gefingeerd.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.