Vrouw/Seks & Relaties
1642982084
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding deel 92: ’Ze wil dat ik een vruchtbaarheidstest ga doen’

’Ik streel de losse haren uit haar gezicht en maak sussende geluidjes.’

’Ik streel de losse haren uit haar gezicht en maak sussende geluidjes.’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (15). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

’Ik streel de losse haren uit haar gezicht en maak sussende geluidjes.’

’Ik streel de losse haren uit haar gezicht en maak sussende geluidjes.’

„Mam”, ik roep haar meteen als ik binnenkom. Dat heb ik mijn hele leven al gedaan. Eerst weten waar mama is. „Joehoe, we zitten hier”, roept ze terug. Ik hou even in. Als ze maar niet met ’we’ mijn broer Casper bedoelt. Die zie ik nu wel genoeg.

Maar ’we’ is de buurman. Een kleine, beetje rare man. Hij lijkt constant in de war. Niet raar om zo’n buurman te hebben als je in een aanleunwoning woont, maar wel raar dat mijn moeder hem zo graag ziet.

„Ik wilde je wat vragen”, zeg ik nadat ik ze allebei heb begroet. „Nee”, zegt ze meteen. „Nee, dat hebben we al een keer geprobeerd en dat was geen succes”, verklaart ze. „Ik dacht alleen aan de weekenden.” „Alleen jij?” „Nee, ook de tweeling en de hond.” „De tweeling is oké, de hond niet.”

„Waar gaat dit over”, onderbreekt de buurman ons. Mijn moeder schiet in de lach. „Sorry. Zo praten we al sinds Bas kan praten. Onze ping-pongtaal. Bas gaat scheiden en zoekt nu naar een huis waar hij met de kinderen kan zijn. Zowel zijn vrouw als zijn minnares hebben geen zin in hem.” Ik lach schaapachtig. „Het is mijn vriendin en het is vooral mijn dochter die geen zin heeft om daar te zijn.” „Dat zeg ik”, antwoordt mijn moeder.

„Dus het kan hier?” „Voor twee maanden; alleen de even weekenden.” „Wat ben je hard. Ik ben je kind.” „Juist daarom. Ik heb mijn ruimte nodig om van je te blijven houden.”

Samenwonen

Sara houdt de boot qua samenwonen af. „Je wilt met mij samenwonen, terwijl je nog met iemand anders bent getrouwd”, constateert ze. Ik knik. Sara heeft altijd gezegd dat ik pas na de scheiding welkom was, maar nu kan ik nergens anders heen. Het liefst zou ik iets voor mezelf hebben. Een leuk penthouse ofzo, maar helaas zit dat er financieel niet in. Sara heeft nog steeds niets gezegd. „De scheiding laat nu niet lang meer op zich wachten”, zeg ik snel. „De taxateur komt.”

Ze klaart zichtbaar op. „In dat geval…” „Ja…?” vraag ik hoopvol. „In dat geval lijkt het me een goed idee. Dan kunnen vaak aan ons project werken.” „Ons project?” vraag ik quasi onschuldig. „De kleine zwemmertjes.” Ik knuffel haar.

Een paar dagen later word ik wakker van gesnik. Ik weet het meteen: het is weer mis. Sara is weer ongesteld geworden. Ze zit in de badkamer op de grond. Haar benen opgetrokken met haar armen eromheen. Ze wiegt zichzelf zachtjes heen en weer. Naast haar ligt het slipje met bewijs. Ik ga naast haar zitten en sla een arm om haar heen, ze laat zich huilend tegen me aanvallen. „Ik had zo gehoopt dat het dit keer raak zou zijn”, snottert ze.

Ik streel de losse haren uit haar gezicht en maak sussende geluidjes. „Dat begrijp ik liefje. Ik wil ook niets liever dan verder met jou en onze baby. Maar geef het tijd! Zo lang zijn we nog niet bezig.” Sara begint nog harder te huilen. En ik troost verder. „Misschien moeten we wachten tot het wat rustiger is. Nu is er te veel stress.”

„Nee! We moeten gewoon iets anders proberen”, werpt Sara tegen. „Een ander standje?” vraag ik grappend. Haar blik legt mij het zwijgen op. „Ik wil dat je je laat testen.” „Testen?” „Ja, een vruchtbaarheidstest.” „Nou, dat lijkt me niet nodig. Ik heb een tweeling, weet je nog?” Ze kijkt me smekend aan, maar dit keer hou ik voet bij stuk. „Echt, laten we wachten tot de stress van de scheiding voorbij is. Je zal zien dat dat helpt.”

Verhuizen

Die zaterdag verhuis ik volgens afspraak naar mijn moeder. De kinderen komen na hun sport. Ze is zelf ook niet thuis, maar met de buurman op stap. Ze ziet hem naar mijn smaak een beetje te veel. Ik zwerf doelloos door het huis en besluit te gaan kijken hoe het met mijn dochter op het hockeyveld gaat. Ze vindt het altijd prachtig als ik bij haar hockey kom kijken.

Als ik mijn fiets op slot heb gezet en zoekend rondkijk, zie ik in de verte de donkere staart van haar vriendin Liv die op doel staat. Blij loop ik naar dat veld. Maar hoe dichter ik in de buurt kom, hoe harder ik ga twijfelen of het wel het goede veld is. Ik zie geen Lente. Moet ik soms een bril?

Ook op de andere velden is ze niet. In de pauze schiet ik Liv aan. Die haalt nonchalant haar schouders op. „Ze zei dat ze dit seizoen gestopt was.” Verbaasd bel ik Anouk. „Gestopt? Nee, ze gaat twee keer per week trainen.” „Ook daar is ze volgens Liv niet meer geweest.”

„Maar waar hangt ze dan uit?” „Misschien moet je eens wat beter op je kinderen letten”, snauw ik en hang op.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.