Nieuws/Vrouw
1649639964
Vrouw

Ex-Jehovah’s Getuige Ilona: Het voelt alsof je ouders je bij het grofvuil zetten

„Het voelt alsof je ouders je bij het grofvuil zetten. Ik raakte alles kwijt”, vertelt de 42-jarige Ilona Schomper. Ze is sinds haar geboorte onderdeel van de Jehovah’s Getuigen Gemeenschap geweest. Na 33 jaar neemt ze het besluit om te breken met de gemeenschap, omdat ze zich niet meer kan vinden in de - in haar ogen - absurde denkwijze van het geloof.

Een heftig besluit waardoor ze het contact met haar familie en vrienden verliest. Over haar uitsluiting heeft ze het boek ’Het gezicht van de Waarheid’ geschreven. Het boek bestaat uit acht waargebeurde levensverhalen, die een kijkje geven in de wereld van Jehovah’s Getuigen en hoe het voelt om uit deze besloten organisatie te stappen.

Ilona groeide samen met haar twee zussen op in Zoetermeer. Ze trouwde op haar 19e en kreeg vier kinderen met haar, inmiddels, ex-man. Ze leidde een sober leven dat in het teken stond van God. Als kind mocht ze niet met andere kinderen afspreken, geen verjaardagen, kerst of Sinterklaas vieren en moest ze elke week drie vergaderingen bijwonen. Ook waren er dagelijkse studiemomenten over het geloof.

„Alles werd bijgehouden; hoeveel je had gepredikt, hoeveel boeken je had verspreid of je rok wel lang genoeg was. En als je niet aan de eisen had voldaan, dan kwamen ze verhaal halen. De macht van de Jehovah’s Getuigen is zo groot, dat wordt echt onderschat”, aldus Ilona.

Van God Los

Ilona en haar man gaven hun kinderen de normen en waarden mee van het geloof, maar in de loop der tijd reliseerde ze zich dat ze het met veel dingen niet eens was.

„Verjaardagen, bijvoorbeeld. Ik wilde voor mijn kinderen toch even stil staan bij deze speciale dag en ik vierde dit dan stiekem heel klein met ze.” Op haar 29e nam ze het besluit om van haar man te scheiden en vanaf dat moment werd ze steeds minder actief binnen de gemeenschap. Ilona merkte dat ze na haar scheiding anders werd aangekeken. „Het voelde alsof ik iets heel ergs had gedaan.”

Van God los

Van haar 29e tot haar 42e jaar blijft Ilona inactief Jehovah’s Getuige, zo noem je iemand die niet meer actief deelneemt. Een complete uitsluiting vindt ze dan nog te heftig. „Ik kon het niet aan om het contact met mijn familie te verbreken.”

Het zijn jaren die aan de ene kant worden getekend door eenzaamheid en aan de andere kant raakte ze steeds meer van ’god los’. Niet alleen het contact met familie werd minder, eigenlijk was haar hele vertrouwde wereld ingestort. „Langzamerhand verloor ik steeds meer vrienden en ook mijn familie nam afstand. Mijn hele systeem werd onderuitgehaald.”

Aan de andere kant proeft Ilona steeds meer van haar vrijheid. „Mijn kinderen waren om de week bij mij en dan weer bij mijn ex. Als ik een vrije week had, ging ik veel uit. Ik kon eindelijk doen waar ik zin in had!”

Compleet verlaten

In 2018 besluit ze toch voor volledige uitsluiting te kiezen en officieel te breken met haar geloof. Die definitieve uitsluiting gaat gepaard met veel verdriet. „Het voelt alsof je ouders je bij het grofvuil zetten. Je complete leven wordt in één klap weg gegooid. Alles valt weg, je vrienden, familie, structuur en ritme. Ik voelde me compleet verlaten. Niets is meer zeker, niks is meer veilig. Je moet helemaal opnieuw beginnen.”

Rouwen om mensen die nog leven

In het begin vond Ilona het moeilijk om over haar uitsluiting te praten. Ondertussen ging ze wel in therapie. „Hoe rouw je om mensen die niet dood zijn, maar ook niet meer in je leven zijn? Het gemis van mijn familie en vrienden viel me erg zwaar.” In de loop der tijd leerde ze steeds meer mensen kennen die zich ook hadden uitgesloten en zag dat mensen letterlijk kapotgingen door uitsluiting van het geloof.

„Ik had zelf ervaren hoe ontzettend heftig het is als je wordt uitgesloten. In het begin vond ik het ook moeilijk om erover te praten. Gaandeweg kreeg ik wat meer contact met mensen die zich ook hadden uitgesloten en ik merkte dat dat ontzettend helend werkte. Maar ik ontdekte ook dat er zoveel verschillende manieren van uitsluiten zijn. Binnen het geloof zijn er zoveel regels; daarbuiten is het een complete chaos. In bijna alle gevallen word je volledig buitengesloten van alles en iedereen. Het voelt alsof je complete leven in een klap wordt weggegooid. Je moet helemaal opnieuw beginnen.”

Zelfmoord door gemis

Ilona zag om haar heen dat mensen letterlijk kapot gingen aan uitsluiting van het geloof. „De doorslag om mijn boek te schrijven, was toen ik hoorde dat een jongen in Zoetermeer zelfmoord had gepleegd na zijn uitsluiting. Hij kon het gemis van vrienden en familie niet meer aan.”

„Als ik terugkijk, dan denk ik, hoe kon ik hierin geloven? Je denkt zelf niet meer na. Jehovah’s Getuigen geloven bijvoorbeeld in Armageddon. De hele aarde wordt gereinigd en daarna kom je in het paradijs. Maar wat ze dus eigenlijk beweren, is dat de volledige wereldbevolking wordt uitgemoord en dat alleen Jehovah’s er nog mogen wonen. Dat is absurd. Maar als je erbij zit dan heb je niks te vinden.”

Het enige wat Ilona soms mist, is de saamhorigheid en broederschap van de groep, maar verder heeft ze geen spijt van haar uitsluiting. Ze heeft er namelijk het grootste cadeau voor terug gekregen: haar vrijheid.

Vrijheid

„Vrijheid van denken, niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn kinderen”, zegt Ilona. Ze wilde niet dat haar kinderen hetzelfde moesten meemaken. „Ik heb mijn keuzes gemaakt op basis van hun vrijheid. Ze begrijpen dat en hebben er waardering voor.”

Toch voelt het voor Ilona af en toe alsof ze haar kinderen bestraft. „Door mijn keuzes hebben ze ook geen contact meer met mijn familie.” Haar kinderen mogen contact hebben met haar ouders, maar ze kiezen ervoor om dit niet te doen. Haar ouders nemen ook geen contact met haar kinderen op. „Mijn ouders willen mij niet meer zien. Mijn zusje mis ik het meest. Ik heb haar vorig jaar nog een foto van mijn kinderen gestuurd. Ik wilde haar graag laten zien hoe trots ik op ze ben, maar ik heb nooit een reactie gehad.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.