Nieuws/Vrouw
1666801349
Vrouw

'Mijn moederhart bloedt als weer iemand zegt dat mijn kind abnormaal doet'

Ouders die een kind met autisme hebben, lopen vaak tegen een muur van onbegrip aan. Mensen in hun omgeving begrijpen het niet en dat zorgt voor veel verdriet en frustratie. Lezeres Marieke (39) schreef het allemaal van zich af in een prachtige lezerscolumn.

Lieve iedereen,

Ik lees tegenwoordig zoveel verhalen op internet van ouders met autistische kinderen dat ik dacht: kom, laat ik ook mijn verhaal doen, want het is inderdaad niet gemakkelijk.

Het onbegrip, de afkeurende blikken, de opmerkingen en het altijd maar weer beter weten wat goed is voor mijn kinderen. Dit alleen van buitenstaanders, maar ook van familie en vrienden.

Moeder Marieke - eigen foto

Moeder Marieke - eigen foto

Alleenstaande moeder

De afgelopen tijd zijn er weer veel deuren gesloten voor mij en mijn kroost en dit voornamelijk door angst en onwetendheid, want 'oh oh een driftbui' en 'oh oh dat is gevaarlijk'. Mensen, doe eens normaal! Ik ben een alleenstaande moeder met 4 bloedjes van kinderen. Mijn oudste zoon is autistisch, mijn twee jongste zoons hebben ADHD en een taalontwikkelingsstoornis (TOS). Daartussenin zit een klein prinsesje.

Ik moet aanhoren dat ik mijn kinderen geen fatsoen bij zou brengen. Er wordt namelijk niet direct 'sorry' gezegd na een driftbui. Waarom dat is? Om de heel simpele reden dat ik allang blij ben als zoon nummer één weer rustig en tevreden zonder angst in z'n element verkeert. Hem dwingen tot sorry zeggen, brengt het voorval alleen maar weer naar boven. En nee, ik heb zelf even geen zin in twee escalaties achter elkaar, hoewel dat ook regelmatig voorkomt. Soms zelfs zes keer op een dag.

Moeilijk te begrijpen wereld

En als we het dan toch over fatsoen hebben, is het dan niet heel erg onfatsoenlijk dat je als verstandig, volwassen persoon niet in staat bent begrip op te brengen voor een jongetje van tien? Een jongetje dat zichzelf staande probeert te houden in een wereld die hij moeilijk kan begrijpen?

Als mama van het liefste ventje ter wereld doet mij dit veel verdriet. Dit ventje heeft wat meer nodig dan een ander kind. In andermans ogen functioneert je kind abnormaal en moet hij dus maar buitengesloten worden. Dat voelt als een flinke trap tegen je moederhart.

Enthousiaste herrie

Ik denk dat iedere ouder van een autistisch mannetje of meisje van welke leeftijd dan ook tegen dit soort voorvallen aanloopt. Wij houden onze kaken maar stijf op elkaar, want dat onbegrip is als een kluif die niet te verteren valt.

Laatst zaten we op het terras bij McDonald's vlakbij de glijbaan en een lol dat mijn koters hadden met elkaar! Lachen, gieren en smikkelen van de Happy Meals, de frietjes vlogen om elkaars oren en ja, wij maken herrie. Dat heet enthousiasme en geluk en dat daar een paar decibellen meer bij komen kijken, neem ik graag voor lief als ik die glunderende koppies zie.

Big Mac uitsmeren

Helaas vonden twee mensen op het terras het nodig ons te verzoeken te vertrekken, want ze konden elkaar niet verstaan. De vrachtwagens die langs scheurden, maakten nog meer herrie dan onze kinderen. Maar omdat het kinderen zijn en ze niet zichtbaar een straalmotor op hun rug dragen, moesten ze vertrekken? Het liefst had ik die Big Mac in haar smoel uitgesmeerd.

We hebben onze frietjes opgegeten en ik ben met mijn kinderen terug naar huis gewandeld, met pijn in mijn hart. Het houdt niet op bij dit ene voorbeeld. Ik kan er zo nog wel twaalf opnoemen en dan heb ik het alleen nog maar over de afgelopen maand.

Eenzaam in Tokio

Door al deze gebeurtenissen waar ik al jaren mee om probeer te gaan, heb ik een schild om mezelf heen geknutseld. Een schild waar weinig woorden en blikken doorheen kunnen prikken. Toch blijft het mij iets doen. Het blijft zeer doen.

Dus aan alle lieve mensen die zich onfatsoenlijk gedragen tegenover mijn kindjes: ga eens in je eentje op vakantie naar Tokio. Zonder tolk, reisgids, telefoon of internet. Probeer jezelf daar dan maar eens een week staande te houden en je weg te vinden. Misschien dat je dan een beetje kunt begrijpen hoe mijn oudste zoon dagelijks zijn leven ervaart.

Jouw blog op VROUW.nl

Wil jij, net als Marieke, ook een verhaal vertellen aan de lezers van VROUW, jouw blog delen met anderen?

Doe dat dan hier

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.