Vrouw/Verhalen achter het nieuws
1669703947
Verhalen achter het nieuws

Opgebiecht

Schoonheidsspecialiste: ’Al komen er nog 4 lockdowns, ik stop niet meer met werken’

Toen schoonheidsspecialisten na die eerste lockdown eindelijk weer aan het werk mochten, was ik al bijna door mijn spaargeld heen.

Toen schoonheidsspecialisten na die eerste lockdown eindelijk weer aan het werk mochten, was ik al bijna door mijn spaargeld heen.

Deze lezeres is schoonheidsspecialiste en biecht op dat ze niet meer stopt met werken. Lockdown of niet.

Toen schoonheidsspecialisten na die eerste lockdown eindelijk weer aan het werk mochten, was ik al bijna door mijn spaargeld heen.

Toen schoonheidsspecialisten na die eerste lockdown eindelijk weer aan het werk mochten, was ik al bijna door mijn spaargeld heen.

„Ik doe niet meer mee.” Toen Famke Louise die woorden zei bij Jinek verklaarde iedereen haar voor gek, maar inmiddels denk ik er precies zo over. Ze kwam wellicht wat moeilijk uit haar woorden, maar de kern was duidelijk en is compleet op mij van toepassing.

Ik ben een alleenstaande moeder van een puber van 14 en werk al jaren als schoonheidsspecialiste. Dat doe ik in mijn eigen huis. Nagels, wenkbrauwen, waxen en wimperkrullen: ik kan het allemaal. Ik heb tig cursussen succesvol afgerond en houd van mijn werk en het persoonlijke contact met mijn vaste klanten. Dat is een behoorlijk bestand geworden in de loop der jaren. Ik verdiende – voor de coronacrisis – een fijne boterham met mijn werk. Ik was niet stinkend rijk, maar ik kon prima rondkomen. En ik deed iets wat ik leuk vond: dan reken je jezelf ook een rijk mens.

Het moment dat ik voor het eerst over corona hoorde, dacht ik dat we hier snel vanaf zouden zijn. De eerste keer dat ik mijn salon aan huis moest sluiten, maakte ik mij dan ook niet zoveel zorgen. Ik had best een lekker spaarpotje opgebouwd, dus ik kon wel een poosje overbruggen. Maar met een poosje had ik nooit gedacht dat het zó erg zou zijn…

Toen schoonheidsspecialisten na die eerste lockdown eindelijk weer aan het werk mochten, was ik al bijna door mijn spaargeld heen. De steun die ik kreeg vanuit de overheid was 1040 euro; mijn huis kost qua huur alleen al 1036. Dan is gas, water, licht en internet nog niet eens meegerekend. Tel daarbij op dat ik een puberzoon met een onstilbare honger in huis heb en dan heb ik nog geen euro aan mezelf uitgegeven!

Goede fles wijn

Je begrijpt: toen de tweede lockdown werd aangekondigd, zat ik met mijn handen in het haar. Binnen een maand was ik officieel bankroet. Ik heb nog nooit in mijn leven zo zuinig geleefd. Af en toe kreeg ik van een vriendin wat toegestopt; de laatste maanden kwam ze dat vaak samen met een goede fles wijn brengen, die ik meer dan eens in tranen met haar op dronk. Ik wilde me aan de maatregelen houden, maar het werd me praktisch onmogelijk gemaakt! Ondertussen vrat ik mezelf op als mensen op televisie verkondigden groot voorstander te zijn van een verlenging van de lockdown. Veel van hen hebben makkelijk praten: ik weet zeker dat er weinig ondernemers zijn die dit beleid nog steunen!

Toen we eindelijk weer open mochten, heb ik gehuild van geluk. Gelukkig hebben mijn vaste klanten me niet laten vallen. Ik zat meteen volgeboekt, maar ben de komende maanden bezig met het afbetalen van schulden die ik heb moeten maken. Denk maar niet dat ik binnen nu en een half jaar ook maar iets leuks voor mezelf kan betalen!

Besluit

Mijn klanten zeiden tegen me dat ik knettergek was: ze wilden ook wel illegaal bij me komen als het binnenkort weer mis zou gaan. Ik heb dus voor mezelf een besluit genomen. Wat er ook gebeurt, al komen er nog 4 lockdowns: ik blijf werken. Ook ik doe niet meer mee.”

De rubriek Opgebiecht is gebaseerd op waargebeurde verhalen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.