Vrouw/Columns & Opinie
1679695273
Columns & Opinie

Columns & opinie

Hester is zwanger en heeft zich tóch laten vaccineren: ’Opgelucht’

Hester Zitvast schrijft over dat wat haar opvalt in het nieuws. Dit keer over de oproep aan zwangere vrouwen zich te laten vaccineren. In het Erasmus MC werden dit weekend in 24 uur vier aanstaande moeders met corona opgenomen en er zijn al baby’s overleden. „Ik wilde me isoleren en op die manier ’veilig’ stellen. Maar dat is een utopie als je twee pubers hebt. Donderdag ben ik gevaccineerd.”

Hester Zitvast

Geen twijfel

Het is me de afgelopen dagen veelvuldig gevraagd, vooral door anti-vaxxers op Twitter: „Dus je twijfelde wél aan het vaccin?” Koren op hun molen, uiteraard. Maar nee. Ik twijfelde daar niet aan. Ik had mijn eerste vaccinatieafspraak al gepland staan, toen de verloskundige mij adviseerde te wachten tot na de 20 wekenecho, die ik deze week heb. Ook zij benadrukte dat ze het vaccin vertrouwt, maar ze kent mijn geschiedenis.

Reële kans

Drie miskramen en nu bijna 44 jaar: de kans op nóg een miskraam was ten tijde van dat advies zéér reëel. Ze wilde voorkomen dat ik ook maar een fractie van een seconde zou denken: ’wat nou als ik met niet had laten vaccineren...’ In diezelfde lijn liet ik immers ook dat heel kleine stukje tonijnsushi staan: better safe, than sorry. Ik werk thuis, was niet van plan grote druktes op te zoeken en iedereen in mijn omgeving is gevaccineerd: prima toch? Nou niet dus.

Deltavariant

Want nu neemt het aantal zwangere vrouwen in ziekenhuizen dus opvallend toe. Er zijn al diverse baby’s heel vroeg gehaald, terwijl de moeder aan de beademing ligt, en er zijn zelfs al baby’s overleden. Deskundigen vermoeden een link met de deltavariant. „Zijn al jouw vrienden eigenlijk gevaccineerd,” vroeg ik mijn dochter (17) vorige week. Ze schudde haar hoofd. De meesten willen nog even wachten. Waarop is haar (en mij) onduidelijk.

Peer pressure

Erover praten doen ze niet veel. Dan wordt het al snel ongezellig, vooral vanuit het kamp van de nog niet-gevaccineerden. Peer pressure speelt een belangrijke rol. Is een oudere broer of zus mordicus tegen, dan vaccineert de jongere ook niet. De keuze wordt helaas volop gebaseerd op foutieve informatie. Angst voor onvruchtbaarheid, bijvoorbeeld. Ze vaccineren pas als het nodig is: voor een reis bijvoorbeeld. Tja, hoe diep zit je angst dan hè?

Potentiële infectiehaarden

Waar zijn de ouders om dit met hun kinderen eens goed uit te zoeken? En dan dus op betrouwbare sites of gewoon bij de huisarts, uiteraard. Nu lopen hun kinderen, veelal op basis van laksheid, als potentiële infectiehaarden binnen bij ouders met suikerziekte, kanker of zoals ik – zwanger. Dát moet toch een reden zijn je te laten vaccineren? En niet ’omdat je anders niet op vakantie of naar een festival kunt’.

Rauwe tonijn

Ik schrok van haar verhaal. Het hield namelijk ook in dat er met regelmaat niet-gevaccineerden over mijn vloer komen. En hoewel je als je gevaccineerd bent nog steeds besmettelijk kunt zijn, wijzen alle tot nu toe daarover gehouden studies uit dat de overdracht van het virus vermindert.

Gevaccineerd is veiliger, punt. Het was een combinatie met de berichtgeving over de zwangeren in het ziekenhuis. Ik wilde niet langer onbeschermd rondlopen. Ineens voelde de hele buitenwereld als een enorm stuk rauwe tonijn aan.

Opgelucht

Ik belde de verloskundige, die mijn zorgen begreep. Dat ik toch wilde gaan, begreep ze ook – volledig zelfs. Ook zij had de berichten gelezen. Nog geen kwartier later had ik een afspraak gemaakt. En een uur later zat de eerste vaccinatie in mijn arm. „Hier doe je heel verstandig aan,” zei de arts ter plekke, waar ik even langs moest. Zijn stelligheid luchtte me ontzettend op. Ik was niet de enige zwangere die hij die dag had gezien. Ze waren tóch maar gekomen…

Extreme zuinigheid

Tot na mijn tweede vaccinatie blijft de deur voor niet-gevaccineerden hier dicht – hoe leuk en lief ik de vrienden van mijn kinderen ook vind. Het heeft niets met hen te maken, alleen met hun keuze. En met mijn extreme zuinigheid op de baby in mijn buik. Ik heb nul bijwerkingen gehad, nog geen greintje grieperig gevoel. De enige bijwerking zit in mijn hoofd. Opluchting. In Amerika gingen miljoenen zwangere vrouwen mij al succesvol voor. We hebben het hier niet over een experiment, maar over wetenschap. Thank God for that!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.