Vrouw/Columns & Opinie
1691062090
Columns & Opinie

Moeder van Ismail Ilgun, ik heb het zo met u te doen...

Vlogger Ismail Ilgun

Vlogger Ismail Ilgun

Nederland valt al weken massaal over de Zaandamse treitervloggers heen. Journalist Hester Zitvast heeft te doen met hun moeders. En in het bijzonder met de moeder van Ismail Ilgun, die zegt van niets te hebben geweten en zo moe te zijn van alles. Ze heeft geprobeerd hem goed op te voeden. En is dat nu mislukt? Hester schreef haar een open brief.

Vlogger Ismail Ilgun

Vlogger Ismail Ilgun

Beste moeder van Ismail Ilgun (en alle andere moeders van treitervloggers in Nederland),

Treitervlogger. Dat is weer eens wat anders dan docent, verpleegkundige, automonteur of boekhouder. Gezien de bedragen die er voor de filmpjes werden betaald (of in geval van uw zoon: wérden betaald) zou je het als beroep kunnen noteren. Maar dat was vast niet wat u voor ogen had toen u uw zoon zijn opvoeding gaf.

Netjes opvoeden

“Ik heb geprobeerd mijn kinderen zo netjes mogelijk op te voeden”, heeft u de pers verteld. Dat deed u zonder vader, want toen Ismail nog klein was, liep uw huwelijk stuk. Wat hij steeds ging doen met die camera, wist u niet. Treitervloggen dus. De politie een grote mond geven. Een beetje mensen van een fiets duwen en eieren naar een raadslid gooien. Inderdaad, niets wat op een positieve manier bijdraagt aan de maatschappij.

Nuttigs

Mensen wijzen u vast met de vinger na. U had er meer bovenop moeten zitten. Niet weten wat je kind met zijn camera doet, dat hoort niet!

Laat u zich niet gek maken. Geen moeder plant zo'n carrière voor haar zoon. U had vast ook veel liever gehad dat Ismail zijn MBO-opleiding had afgerond en nu ‘gewoon’ een baan had.

Ik ontplofte

Mijn zoon is vijftien. Hij volgt Ismail al ‘heel lang’, zo zegt hij. Nou kan ‘heel lang’ rustig hooguit een paar weken zijn, maar feit is wel dat hij van de Zaandamse toestanden langer op de hoogte was dan de landelijke media. Hij én duizenden en duizenden andere kinderen van zijn leeftijd.

Een tijdje terug liet hij mij nog een filmpje zien, dat hij als vermakelijk bestempelde. Niet van Ismail hoor, van een andere treitervlogger. Ik zag jongens op een scooter, die met een hamer 's nachts lukraak wat raampjes van geparkeerde auto's intikten.

Ik ontplofte: “Hé, dit is toch niet leuk meer? Moet je je voorstellen dat iemand dat hier doet! Dat ik 's morgens wakker word en de auto, waar ik hard voor werk, beschadigd aantref! Dat kost me geld, een halve dag reparatie; allemaal ellende. VOOR EEN FILMPJE OP YOUTUBE!”

Het zou zomaar kunnen dat ik het schuimbekkend heb geroepen. Zo ongelooflijk kwaad was ik. Mijn zoon keek me wat schaapachtig aan. Alsof nu voor het eerst tot hem doordrong wat de gevolgen van die 'leuke' filmpjes zijn.

Later als ze groot zijn

Pubers denken heel anders dan wij volwassenen. Dat weten we allang natuurlijk. Ze denken vooral aan zichzelf en hebben niet zoveel op met oorzaak en gevolg. Lekker leven in het nu, morgen weer een dag.

Wij volwassenen kunnen honderduit tegen jongens als uw zoon schreeuwen dat het allemaal niet normaal is wat ze doen, maar daarvan gaan hun haren alleen maar meer rechtop staan. Ze voelen zich al zo volstrekt onbegrepen, dus als ze bij Pauw en RTL Late Night een podium krijgen (why?) en een tafel vol gasten naar ze uithaalt, schieten ze direct in de verdediging.

Dat ze dan de domste dingen roepen, zien ze zelf niet. Nu niet althans. Later, als ze groot zijn, een gezin hebben en zelf moeten opvoeden, zullen ze zich schamen voor hun kansloze optreden van destijds. Maar daar heeft u nu weinig aan. U zit nu met de handen in het haar en bent doodmoe van alle ellende die uw zoon zich op de hals heeft gehaald.

Pubers

Hoewel mijn hart roept dat uw zoon moet worden aangepakt, samen met al die nietsnutten om hem heen, denk ik dat dit alleen maar averechts werkt. Er moet iets gebeuren, dat is zeker, maar oppakken en aan tafels in talkshows met opgeheven vinger de les lezen, gaat niet werken. Als ik boos ben op mijn zoon en ga schreeuwen, komen we nergens. Dan wordt hij ook boos, raakt onze verhouding verstoord en drijven we alleen maar uit elkaar.

Pubers moet je anders aanpakken. Dat zijn geen honden die je kort moet houden en de baas moet blijven. Pubers moet je een beetje de ruimte geven en begeleiden. De Zaandamse pubers (want dat ben je tot je 26ste, hoorde ik ooit van onze opvoeddeskundige Marina van der Wal) hebben veel te veel ruimte gekregen en te weinig begeleiding, als je het mij vraagt. Laten we nou niet gaan schreeuwen wat ze niet mogen doen, maar kijk nou eens naar wat ze wel kunnen.

De hele wereld boos

Ach, lieve moeder van Ismail, ik heb met u te doen. De hele wereld boos op je kind, daar moet je doodongelukkig van worden, of het nou terecht is of niet.

Ik hoop dat u in alle moeheid die u voelt, nog wat energie kunt vinden om hem liefde te geven. Want als iedereen je stom vindt, wordt het heel eenzaam. Al die vijftienjarige jongetjes die zijn vlogs bekijken, gaan hem niet helpen. Die hebben volgende maand weer een nieuwe hype ontdekt. Zijn roem is ooit voorbij en dan blijft er bar weinig over. Ik hoop dat u het tij een beetje voor hem kan keren.

En Ismail, jongen… luister nou naar je moeder. Zij provoceert je niet. Zij is niet tegen je, echt niet. Zo zijn moeders niet. Die houden van je, onvoorwaardelijk. Maar daar mag jij geen misbruik van maken.

Hester

Foto: Pauw

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.