Vrouw/Seks & Relaties
1706599754
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding deel 94: ’De mentor zag jullie dochter met een oudere man meegaan’

„Een oudere man?” echo ik. De mentor knikt.

„Een oudere man?” echo ik. De mentor knikt.

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (15). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

„Een oudere man?” echo ik. De mentor knikt.

„Een oudere man?” echo ik. De mentor knikt.

Anouk zit al op het bankje voor de deur van de conrector als ik aankom. Ze is verdiept in haar telefoon, klikt hier en daar en schuift een beetje op haar stoel. Ze lijkt wel zenuwachtig. Alsof ze zelf een puber is die op het matje van de conrector is geroepen. Ik blijf nog even naar haar kijken zonder iets te zeggen.

Ze trekt rimpels boven haar neus, net als Storm doet als hij diep nadenkt. Ondertussen wriemelt ze met haar vrije hand aan haar tas. Dat doet Lente ook als ze onrustig is. Het geeft Anouk iets meisjesachtigs. Ontroerd door haar kwetsbare voorkomen geef ik haar een kus op haar voorhoofd. Verbaasd kijkt ze op en glimlacht: „Waar heb ik die aan te danken?”

Ik haal mijn schouders op. „Dat was een opwelling. Je deed me heel erg aan de kinderen denken.” Anouk grijnst. „Ik ben hun moeder.” Ik knik en ga naast haar zitten. „Hoe ging het vanochtend?” „Goed”, knikt Anouk. „Ze gingen zonder veel gedoe naar school.”

Ik lach.„Dat is fijn. Ik bedoelde: Hoe ging het met de taxateur?” „O, prima.” Dan zwijgt ze weer. Geen verdere toelichting.

„Vond hij het een mooi huis?” „Ja.” „Kon hij er iets mee?” „Ik denk het wel.” „Wanneer komt het rapport?” „Snel.” Ik ben blij als we naar binnen worden geroepen.

Pubertijd

De conrector is een aardige man. Ik zie hem vaak langs de sportvelden. Ook nu lijkt hij klaar om weer te gaan sporten. Hij heeft een joggingbroek aan en een Ajaxshirt. Ik sla hem spontaan op zijn schouder. „Kampioenen!” De conrector lacht breed mee. „Ik moet zo training geven”, zegt hij verontschuldigend en hij schuift voor Anouk een stoel naar achter. Ondanks zijn outfit is het toch nog een gentleman.

Anouk lijkt niet onder de indruk van de charmante conrector. Ze gaat zitten en slaat haar ogen neer. Ondertussen wriemelt ze weer met haar tas. Vreemd. Meestal is Anouk een stuk gedecideerder als het om de kinderen gaat.

„Wat is er nu precies aan de hand?” vraag ik als we allemaal zitten. „Tja, nou vooropgesteld dat Lente een puber is en dus grillig op alle vlakken, baart ze ons nu toch wel wat zorgen.” „Hoezo?” Anouk klinkt een tikkeltje agressief.

„Nou, eigenlijk was ze altijd heel contentieus. Mooie cijfers. Niet altijd heel hoog, maar wel constant. Dat missen we nu. We zien pieken en dalen.” „Pubertijd”, zegt Anouk verdedigend. „Ik had dat op die leeftijd ook.”

De conrector knikt begrijpend. „Inderdaad er is veel te wijten aan de pubertijd, maar we denken dat er nu meer aan de hand is.” „We?” vraagt Anouk. „Ja, ’we’. Het eerste signaal kwam van haar gymleraar: ongeoorloofd spijbelen. En daarbij zag hij haar...” Hij kan zijn zin niet afmaken, want Anouk onderbreekt hem met: „Oké, we begrijpen het. Ze heeft wat minder aandacht voor haar school. Sorry. Bas en ik zijn aan het scheiden en natuurlijk proberen we daar de kinderen niet mee te belasten, maar het heeft toch zijn weerslag op hen.”

De conrector knikt begrijpend. „Dat zal het inderdaad zijn, maar er speelt meer. Haar mentor zag haar laatst bij een oudere man in de auto stappen.” „Een oudere man?” echo ik. Hij knikt. Anouk doet haar mond alweer open, maar hij is haar voor. „Ouder dan Lente. DJ. Hij heeft een paar keer hier op schoolfeesten gedraaid.”

Ik sta met mijn oren te klapperen. Anouk niet. Die lijkt eerder geïrriteerd dan verbaasd. „Wat een onzin”, snauwt ze. „Lente is met Sem. Misschien heeft die DJ haar een keer een lift gegeven, maar meer dan dat lijkt mij niet aan de hand.” Ze trekt me aan mijn hand omhoog terwijl ze tegen de conrector zegt: „Dankjewel. We gaan met Lente praten.”

Uit de buurt blijven

„Het was raar”, zeg ik ’s avonds aan tafel tegen Sara. „Anouk was eerst zenuwachtig en ontwijkend, maar bij de conrector sloeg ze opeens om. Toen ontplofte ze.”

„Dat is toch niet zo raar”, antwoordt Sara. „Ze is zich natuurlijk ook gek geschrokken. Lente spijbelt niet alleen, ze doet het ook nog met een oudere jongen...” „Lente heeft geen seks. En zeker niet met die DJ”, verdedig ik mijn dochter. „Ze is een paar keer bij hem in de auto gestapt. Dat zegt verder niets. Maar daar leek Anouk niet van onder de indruk. Ze schrok er in ieder geval niet van, maar ze leek wel geïrriteerd toen de conrector ons daarop wees. Alsof het zijn schuld was.”

„Wat zei Lente zelf?” vraagt Sara. Ik haal mijn schouders op. „Nog niets. Ze was vanmiddag met Sem naar de film. We praten morgen.”

Het maakt niet uit wat Lente dan belooft, want die DJ heb ik tegen die tijd meer dan duidelijk gemaakt dat hij uit de buurt van mijn dochter moet blijven. Laat dat maar aan Bas over.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.