Nieuws/Vrouw
1709014852
Vrouw

Invullen voor een ander... Hoe vaak zit jij ernaast?

Mijn kleuter werd afgelopen week 5 jaar en mocht in het weekend zijn verjaardag vieren. Zijn grootste wens? Een piratenfeest en een speurtocht door het park. Kan geregeld worden! Totdat de weersvoorspellingen roet in het eten leken te gooien. Zondag 80% kans op regen en gevoelstemperatuur -1. Help!

Zaterdag stond iets minder druilerig weer op de kaart, dus neem ik last-minute het besluit de hele piratenbende een dagje eerder uit te nodigen. Iedereen kan, op één vriendje na. Zijn moeder stuurt: 'Nee, sorry. Zaterdag zijn we naar vrienden.' Ik antwoord dat ik het heel jammer vind en dat haar zoontje ook wel zondag mag langskomen voor een taartje. Vanaf dat moment hoor ik niks meer en draaien mijn hersenen overuren.

In het water vallen

'Oh nee, zou ze boos zijn?' De laatste keer moest ik ook al afbellen omdat ik ziek was. Dat zou haar echt nóóit overkomen, zij regelt alles altijd perfect! Zal ik haar nog een berichtje sturen om te zeggen dat ik het heel erg vind? Of even bellen? Aan de andere kant: ik ga niet het feestje van een kleuter in het water laten vallen omdat er één iemand niet kan. Waarom reageert ze nou niet? Moet ik het tóch weer verplaatsen naar zondag?

Ondanks het feit dat de organisatie rondom het feestje van mijn zoon voor voldoende afleiding zorgt, blijf ik tóch met een rotgevoel zitten. Als ik er met vriendin M. over praat, raadt zij me aan om me er én niet druk over te maken - er kan altijd wel iemand niet - én haar gewoon even een berichtje te sturen of te bellen. Ik besluit haar via een sms nogmaals te vragen of haar zoon heel erg teleurgesteld is.

Geen verwijten

Ping: een berichtje met de vraag of we straks even kunnen bellen. In mijn hoofd heb ik inmiddels al tien verschillende excuses verzonnen voor het verplaatsen van het partijtje. Van zeer schuldbewust ‘Je hebt helemaal gelijk, ik ben een chaoot’, tot licht defensief ‘Ik ben echt megadruk en ben al blij als er überhaupt een feestje komt’.

We spreken elkaar uiteindelijk de volgende dag. Ze wil even overleggen: of hij de hele zaterdag bij ons kan blijven of dat zondag in zijn eentje net zo leuk is. Helemaal niet boos. En geen enkel verwijt ‘Nee natuurlijk, logisch hoor, fijn dat er zoveel wél kunnen.’ Heb ik me hier dan druk over gemaakt? En tijd en energie aan besteed? Voor niks?

Invullen voor een ander

Soms zorgt de behoefte om het goed te doen, aardig gevonden te worden en de ander niet willen teleurstellen ervoor dat we van alles en nog wat invullen voor een ander. Dat we automatisch vanuit het perspectief van de ander kijken en denken te weten wat hij denkt en voelt. Naast het feit dat dit afleidt van wat we zelf willen, zitten we er vaak enorm naast.

Neem dat berichtje: je zoekt er al snel iets achter als iemand niet reageert. Maar zeg eens eerlijk: hoe vaak vergeten we zelf om direct te reageren? Of bewaren we het antwoorden op een bericht tot een later moment? Uiteindelijk weten we pas écht wat de ander wil, denkt of voelt, als we het gewoon vragen!

Afwisselen

Herken je dit? Denk jij ook altijd voor een ander? Dan is de kans groot dat je beschikt over een hoge dosis emphatisch vermogen! Mensen met een groot emphatisch vermogen zijn namelijk beter in staat zich in anderen te verplaatsen en doen dit dus ook vaak. Ze kijken naar een situatie door hun eigen ogen én door de ogen van een ander en wisselen dat continue af.

Alleen raak je door dat voortdurend afwisselen júist in de war. Het is lastig om je eigen perspectief te onderscheiden van een ander. Wil ik dit? Of denk ik dat een ander dit wil? Om rust in je hoofd te creëren is het verstandig om afstand te nemen en er dan nog eens naar te kijken. En het allerbelangrijkste: schrijf op en vergeet nooit meer: NIVEA, Niet Invullen Voor Een Ander!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.