Nieuws/Vrouw
1715515438
Vrouw

Marlijn: Die blote borsten zijn een goed teken, toch?

Marlijn Weerdenburg: Dat fotootje met mijn blote borsten is een goed teken, toch?

Marlijn Weerdenburg: Dat fotootje met mijn blote borsten is een goed teken, toch?

Nog steeds is actrice/presentatrice Marlijn Weerdenburg (36) zielsdankbaar dat ze seizoenenlang advocate Danni Lowinski in de succesvolle gelijknamige televisieserie mocht spelen. Inmiddels is ze alweer lichtjaren verder: haar focus ligt nu op zingen en presenteren.

Marlijn Weerdenburg: Dat fotootje met mijn blote borsten is een goed teken, toch?

Marlijn Weerdenburg: Dat fotootje met mijn blote borsten is een goed teken, toch?

Het fotograferen loopt uit en niet zo’n beetje ook. Geen wonder met dit fotogenieke model voor de lens. Vol overgave kruipt Marlijn Weerdenburg in en uit de tent, ondertussen anekdotes vertellend over hoe ze als kind samen met haar zus een tentje deelde. Maar voor het interview moet ook tijd worden gemaakt en bovendien wil Marlijn na een volle week werken erg graag haar zoontje Teun nog even zien.

Dus scheuren we even later in volle vaart door de Kennemerduinen, op zoek naar een goede gesprekslocatie. Het wordt Loetje in Overveen, waar Weerdenburg in plaats van de bestelde champignonsoep, tomatensoep voor haar neus krijgt. Zouden anderen protesteren, Weerdenburg haalt de schouders op en roept opgeruimd: "Laat maar staan! Ook lekker!"

Het grote publiek kent haar als de Robin Hood-achtige advocate Danni Lowinski uit de gelijknamige televisieserie. Voor Weerdenburg was die succesvolle serie vooral de springplank voor haar verdere carrière. Dit jaar staat ze op de planken met het theaterprogramma Marlijn zingt, in het najaar komt haar eerste album Marlijn uit en vanaf woensdag 4 september presenteert ze wekelijks het nieuwe MAX-programma Aan ’t zand (NPO1, 20.30 uur), waarin zes kunstenaars de strijd aangaan om de mooiste zandsculpturen te maken.

Actrice, zangeres en presentator. Je bent jezelf duidelijk aan het ontplooien? "Ik weet steeds beter wat ik wil maken en wie ik ben. Wat er bij me past ook."

Dat wist je vroeger niet? "Veel minder. Na de geboorte van ons zoontje Teun was ik vier maanden thuis. Ik moest heel erg wennen. Ik was zo gewoon aan keihard werken dat ik daar mijn identiteit aan ontleende. Die eerste maanden met Teun waren ook best moeilijk, hij huilde erg veel. Terwijl ik vooraf had gedacht: ik ga dat helemaal rocken met mijn kind. Ik was toch zo’n gevoelsmens? Dat moedergevoel zou vanzelf komen. Nou, er kwam helemaal niets vanzelf. Erg heftig, maar uiteindelijk zijn dat wel de perioden waarin je verandert. Dus ik ging nadenken: waar sta ik eigenlijk in het leven? Wat wil ik?"

En wat wilde je? "Zingen! Dat zat er altijd al in. Ik heb jarenlang samen met Helge Slikker het duo Miss Molly & Me gevormd, we traden op in Nederlandse theaters. Volgens mijn moeder zong ik eerder dan dat ik praatte. Ik ben dan ook gestart op het Brabants Conservatorium. Ik liep stage bij Herman van Veen, hij zag meer een theaterpersoonlijkheid in mij. Na drie jaar ben ik overgestapt naar de Kleinkunstacademie en de Amsterdamse Toneelschool. Maar terwijl mijn studiegenoten vaak iets van ’Joehoe! Hier ben ik!’ hadden, zat ik vooral aan de kant. Om anderhalf uur in je eentje op het podium te gaan staan: ik durfde het toen niet aan. Nu wel."

Tekst loopt door onder de foto

Foto: Corné van der Stelt

Foto: Corné van der Stelt

En weer met hulp van Herman van Veen. "Hij heeft een lied geschreven voor mijn solo-zangvoorstelling Marlijn zingt en ik heb opgetreden voor Herman en zijn vrouw in het theater op landgoed De Paltz. Na afloop gaf Herman, heel schools, me een college en ik maakte braaf aantekeningen. Les van de Grote Meester. Ik keek eerst wel even raar op, maar het waren allemaal zulke goede dingen."

Zoals? "Maak meer gebruik van het podium, zoek contact met het publiek, zet je lichaam beter in, betrek je pianist erbij. Het werkte allemaal. Dit najaar komt mijn eerste echte album uit, Marlijn. Ik ben er nu al trots op, ook op de geweldige lijst met namen van mensen die de liedjes hebben geschreven: Herman van Veen dus, maar ook Paul de Munnik en Daniël Lohues."

Waarom durf je nu wel en vijftien jaar geleden niet? "Ik durf persoonlijk te worden, me kwetsbaar op te stellen, te improviseren. Dat is terug te voeren op de ernstige ziekte van mijn vader, enige jaren geleden. Ik zag opeens hoe dichtbij de dood is. Daardoor wist ik dat ik keuzes moest gaan maken. In die tijd maakte ik het televisieprogramma Marlijn: de dolende dertiger. Dat was echt een persoonlijke ontdekkingstocht. Ik was doodsbang een bepaalde weg in te slaan en daarmee andere wegen af te sluiten. Faalangstig ook. Door de ziekte van mijn vader wist ik: ik moet NU leven en NU kiezen, want het kan dus écht zomaar voorbij zijn."

Je speelde jarenlang de titelrol van de succesvolle televisieserie Danni Lowinski, de kapster die zich opwerkte tot advocate. Was je niet bang voor het 'Swiebertje-effect'? "Ik ben nergens zo dankbaar voor als voor Danni Lowinski. Ik was volstrekt onbekend en ben door Danni op de kaart gezet. Will Koopman, regisseur van onder meer Gooische vrouwen, heeft mij gecast. Die eerste dag op de set... Ik liep rond als een kip zonder kop. Ik moest Pools praten en dat kon ik niet, ik wist niet hoe ik mijn energie moest verdelen, nou ja: ik wist gewoon helemaal niets. Pas later kwam het goed. Heerlijk zo’n Robin Hood-rol, lekker schreeuwen tegen mijn pa, gespeeld door Michiel Romeyn. Het was de allergrootste kans en nadat het een succes was geworden, kon ik kiezen uit de aanbiedingen. Dat is een luxe."

Kun je in Nederland leven van acteren? "Dat is heel erg moeilijk. Ten tijde van Danni natuurlijk wel; de hoofdrol in een goedlopende serie. Maar Nederland is te klein en de budgetten zijn te laag. Ik hoop eigenlijk dat er nog eens een Danni Lowinski-film komt. Kun je dat in het verhaal zetten? Dat landt het misschien bij het juiste loket! Wel met mij in de hoofdrol, natuurlijk."

Hoe belangrijk is geld voor je? "Ik wil geen geldzorgen hebben. Niet bang hoeven zijn of ik het red aan het einde van de maand. Natuurlijk is geld heel fijn, daar wil ik niet hypocriet over doen. Maar ik zit liever een weekendje met mijn ouders in hun strandhuisje in Zeeland dan in een vijfsterrenhotel in Thailand. We wonen heel prettig in Amsterdam. Niet groot, maar wel op de begane grond met een tuintje. Dat heeft mijn vriend Paul (Broers, red.) zelf opgeknapt en nu is het ons paleisje. Met de nadruk op JE."

Zou je jezelf lenen voor een reclame? "Als het mooi wordt gedraaid en ik heb affiniteit met het product, waarom niet? Ik begrijp de kritiek op BN’ers die dat doen, niet. Ik zie mezelf als een ondernemer, net zoals mijn pa altijd is geweest. Hard werken, je klantcontacten onderhouden en positief blijven denken."

Tekst loopt door onder de foto

Foto: Corné van der Stelt

Foto: Corné van der Stelt

Pak je alles op wat op je weg komt? Je gaat nu een programma presenteren over kunstenaars die zandsculpturen maken. "Bij alles wat langskomt, denk ik: past het bij mij, vind ik het interessant om te maken? Is het straks leuk om naar te kijken, is er tijd genoeg voor de opnames en met wat voor team werk ik? Zo’n programma over zandkunstenaars is heerlijk om te doen. Loop ik rond tussen de paradijsvogels en hoor al die verhalen aan. Ik vind de opnames geweldig en denk: goh, wordt het straks nog uitgezonden ook? Dat zou bij wijze van spreken niet eens hoeven. Maar ik denk niet dat Jan Slagter het daarmee eens is. Ik ga trouwens niet de rest van mijn leven spelprogramma’s presenteren, hoor! Maar ik focus nu wel op muziek en presenteren. Ook omdat ik geen zin heb mezelf over de kop te werken."

Want dan heb je al een keer gedaan? "Ja, ik ben een keer overspannen geweest. Ik was gewoon een workaholic. Maar dat komt omdat mijn werk zo ontzettend leuk is, het is moeilijk om ’nee’ te zeggen. Het zit nog steeds in mijn systeem. Maar als ik nu moet kiezen tussen of even doorwerken of een uurtje met Teun spelen, dan kies ik voor Teun. Ik weet ook dat ik uitgerust en fris moet zijn omdat ik dan het beste werk aflever."

Waar zeg je ’nee’ tegen? "Laatst tegen een aanbod voor een moederrol in een film. Best een moeilijke keus, want het leek me een geweldige rol. Maar ik weet ook dat juist dat ’nee’ zeggen, meer glans en importantie geeft aan mijn ’ja’ tegen zingen en presenteren. Anders versnippert mijn focus te veel. Enfin, vertel ik thuis dat ik die rol heb afgeslagen. Zegt Paul, nota bene degene die vindt dat ik vaak te veel hooi op mijn vork neem: ’Wat jammer, anders had Teun je later in een film kunnen zien!’ Ik heb toch stand gehouden."

Er was laatst nogal wat gedoe rond uitgelekte naaktfoto’s van jou? "Ik was er ook heel verbaasd over! Want ik bezit helemaal niet van die wilde filmpjes of actiefoto’s. Erg opgeblazen. Uiteindelijk was er na heel lang zoeken een fotootje te vinden waar ik met blote borsten op sta. Die had ik aan mijn vriend gestuurd. Een goed teken, toch? Betekent dat we nog een spannende relatie hebben!"

Omdat dit magazine ZOMER heet, natuurlijk de vraag waar je je vakantie doorbrengt? "Die hebben we al achter de rug. We zijn op Belle-Île geweest, een eiland in Bretagne. Paul kwam daar vaak als kind. Uitrusten, lezen, samen met Teun forten bouwen op het strand, schepje en emmertje, elke avond om half tien naar bed en aan het einde compleet uitgerust zijn, dat werk."

Niet gekampeerd? "Dit keer niet! Maar ik heb veel met kamperen. Toen ik klein was, gingen we altijd met de tent op vakantie, ik heb daar heel goede herinneringen aan. Later gingen mijn ouders met de caravan en hadden mijn zus en ik een tentje ernaast. ’s Ochtends bleef ik net zolang liggen tot het echt te warm werd en ik die tent uitzweette. Later heb ik nog gekampeerd met mijn geliefdes. Ik blijf het leuk vinden. Zelfs de walk of shame met toiletpapier doet me niet veel. Niks fijner namelijk dan de hele dag buiten zijn en in de buitenlucht slapen. Het feit dat je bijna niks nodig hebt, geeft een enorm gevoel van vrijheid."

Tekst: Marjolein Schipper. Met dank aan: Buitenplaats Elswout van Staatsbosbeheer.

Dit verhaal lees je in ZOMER, het magazine dat elke zomerzaterdag bij De Telegraaf zit.

Jij op VROUW.nl

Wil jij een verhaal met ons delen?

Stuur ons dan een berichtje

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.