Vrouw/Columns & Opinie
1716086486
Columns & Opinie

Soms, heel even, voelt het toch alsof ik een zusje heb

Pak je broer nog maar eens stevig vast en plant een zoen op de wang van je zus. Het is vandaag namelijk Nationale Broer- en Zusdag. En laat ik er nou net geen hebben.

Eigenlijk heb ik er weinig 'last' meer van. Natuurlijk voel ik mij nog wel eens alleen, maar niet omdat ik geen oudere broer of een lief zusje aan mijn zijde heb. Gewoon omdat ik een mens ben. En omdat mensen gevoel hebben en zich dus ook wel eens alleen voelen.

Vroeger is dit wel anders geweest. Natuurlijk genoot ik van de volle aandacht van mijn ouders, de ruimte in huis, een eigen kamer, nieuwe kleding en mooie verjaardagscadeau's, maar het allerliefste wilde ik een metgezel. Elk jaar vroeg ik dan ook om een broertje of een zusje voor mijn verjaardag, om vervolgens met een dikke pruillip te concluderen dat ik er 'weer geen had gekregen'. Ook mijn brieven aan Sinterklaas, waarin ik vroeg om een broertje of zusje, waren tevergeefs.

Geen aansluiting

Een van de momenten waarop het vooral lastig was, was de zomervakantie. Natuurlijk heb je je ouders, die je de hele dag kunnen vermaken. Zandkastelen bouwen met je vader is natuurlijk geweldig en al hoewel er zat kinderen rondliepen, is het verdomde lastig om als kind aansluiting te vinden. Naarmate ik ouder werd, ging dit wel beter, je durft dan immers veel sneller op mensen af te stappen.

Ik had dan wel geen broertje of zusje, maar wel leuke vriendjes en vriendinnetjes. Alleen ging ik niet altijd even goed met ze om. Omdat ik gewend was dat ik alles altijd alleen had, vond ik delen lastig. Niet alleen qua spullen, maar ook qua aandacht. Kwam onze buurjongen spelen en stoeide hij met mijn vader, dan was ik vreselijk jaloers. Ging mijn vriendinnetje met iemand anders buitenspelen, dan kon ik dat niet hebben. Kreeg ik mijn zin niet, dan kon ik vreselijk drammen. Oké, ik kan nu echt niet alles toeschrijven aan het feit dat ik enig kind ben, maar het kan er wel mee te maken hebben gehad.

Niets liever

Mijn ouders wilden niets liever dan mij een broertje of zusje geven, maar 'het kon niet meer', zoals mijn moeder altijd zei. Stiekem fantaseerde ik daarover. Een stoere broer die mij stiekem meenam naar zijn vrienden, om daar videogames te spelen die eigenlijk 16+ waren. Of een oudere zus, die mijn haren zou kammen en mij op zou maken.

Dan zou onze moeder de deur open doen en mij zien zitten met de knalrode lippen (ook om de mond), waarop wij dan alle drie in de lach zouden schieten. De dagjes weg met de hele familie, waarop ik dan naast mijn broer of zus zou staan, terwijl wij ezelsoortjes bij elkaar deden. Wat zou dat heerlijk zijn geweest!

Vrienden en vriendinnen

Nu ik ouder ben, ben ik er eigenlijk nooit meer mee bezig. Jeetje, wat moet het naar zijn geweest voor mijn ouders ... Constant horen dat ik het zo stom vond en ook een broertje of zusje wilde. Sorry, mam! Achteraf gezien is het eigenlijk geen gemis, maar gewoon een soort extraatje. Bovendien heb ik al jaren hele lieve vrienden en vriendinnen. Allemaal verschillend, maar stuk voor stuk goud waard! Zo ben ik afgelopen zomer een maand met vriendin L. naar Indonesië geweest en is onze band alleen maar sterker geworden. Op de foto hierboven zie je ons, schildpadjes vrijlatend op het strand.

Ook kan ik inmiddels prima delen (gelukkig maar): regelmatig deel ik mijn ouders met vrienden en vriendinnen. Dan zitten we met z'n allen aan de eettafel. En laat mijn beste vriendin, die al vijftien jaar mijn beste vriendin is, nou net ook enig kind zijn! Soms, heel even, voelt het met haar alsof ik toch een zusje heb. Wat een verdomd mooi gevoel!

Fijne Nationale Broer- en Zusdag!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.