Nieuws/Vrouw
1720372035
Vrouw

Ellens man werd op de motor geraakt door een spookrijder

Ellen Smith (43) was 8 maanden zwanger van hun zesde kind toen haar man Johan (43) met zijn motor op een gedrogeerde spookrijder (20) klapte. Inmiddels zijn we acht jaar verder. "Van die jongen konden er, zelfs in de rechtbank, geen excuses af."

Johan: "Het was een vrijdagavond in maart 2011 en ik besloot nog een rondje te rijden met de motor. Dat deed ik wel vaker; een gezin met vijf kinderen is best hectisch. Motorrijden was voor mij een manier om te ontspannen. Even mijn hoofd leegmaken. Ik denk dat ik vijf minuten van huis was toen het ineens compleet misging. Ik reed door een flauwe bocht en botste frontaal op een auto die op de verkeerde weghelft reed. Meteen werd alles zwart."

Politie

Ellen: "Ik was thuis, de kinderen sliepen en ik was een beetje geïrriteerd omdat Johan om 23 uur nóg niet thuis was. Ongerust was ik niet. Hij zou bij een kennis langsgaan en ik was in de veronderstelling dat hij daar was blijven plakken. Totdat om 23:30 uur ineens de politie voor de deur stond: Johan had een ongeluk gehad en was met gecompliceerde verwondingen naar het ziekenhuis gebracht.

Ik schrok enorm. Helemaal omdat ze mij niet konden vertellen hoe hij eraan toe was. Nadenken deed ik op dat moment niet, alles ging op de automatische piloot. Ik heb oppas geregeld voor de kinderen en ben samen met mijn vader naar het ziekenhuis gereden.

Coma

Daar bleek al snel dat Johan er ernstig aan toe was: klaplong, gebroken ribben, gebroken wervels, gebroken schouderblad... Daarnaast was zijn arm verlamd, zijn onderbeen verbrijzeld en hij had hersenletsel opgelopen. Ik wist niet wat ik hoorde. Het was allemaal zoveel, zo overweldigend.

En dat terwijl ik op het punt stond te bevallen én thuis nog vijf kinderen had tussen de 11 en 2 jaar. Hoe moest ik het in mijn eentje redden? Ondanks de paniek probeerde ik er zo min mogelijk bij stil te staan. Het herstel van Johan was het allerbelangrijkste. We hadden immers nog geen idee hoe én of hij uit zijn coma zou ontwaken."

Amputatie

Johan: "Toen ik na een dag weer bij bewustzijn kwam, had ik niet meteen in de gaten hoe ernstig de situatie was. Ik was suf van de medicijnen en kon me van het ongeluk niets herinneren. Zelfs toen artsen mij vertelden dat ze mijn onderbeen hadden geamputeerd, bleef ik rustig. Ik was ervan overtuigd dat het allemaal wel weer goed zou komen. Ik moest gewoon een tijdje rustig aandoen.

Bij aankomst in het revalidatiecentrum - een kleine drie weken na het ongeluk - dacht ik ook écht dat ze mij naar de verkeerde plek hadden gebracht. Ik zag allemaal mensen die een arm of been misten... daar had ik toch helemaal niets te zoeken? Het drong totaal niet tot mij door dat ik zelf ook gehandicapt was."

Tekst gaat verder onder de foto

Bevalling

Ellen: "Ondertussen kwam de bevalling steeds dichterbij. We waren allebei bang dat Johan er niet bij zou kunnen zijn, maar gelukkig hebben ze dat kunnen regelen. Ze hebben hem met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht, waar hij vanaf een ziekenhuisbed de bevalling heeft meegemaakt. Dat was fijn. Al was de kraamweek natuurlijk wel heel anders dan we ons hadden voorgesteld; Johan moest terug naar het revalidatiecentrum, terwijl ik met onze kleine naar huis ging.

Dat was een pittige tijd waarin ik de touwtjes strak in handen heb gehouden. Ik móest wel, anders was het niet vol te houden. In de ochtend kwam er kraamvisite, als de kraamverzorger er was probeerde ik zoveel mogelijk te rusten en in de middag was ik er voor onze andere vijf kinderen. Het was echt overleven. Gelukkig had ik veel hulp van vrienden, familie en mensen uit de kerk. Zonder hen had ik het allemaal nooit gered."

Confronterend

Johan: "Ik heb bijna een half jaar in het revalidatiecentrum gezeten. Dat was zwaar. Niet alleen omdat ik zo lang van huis was, maar ook omdat ik veel obstakels moest overwinnen. Zo was ik in de veronderstelling dat ik gewoon weer als servicemonteur aan het werk zou gaan.

Maar ik besefte al snel dat dit nooit meer zou kunnen. Ik was snel moe, had nog maar één functionerende arm, één volledig been en ik zat in een rolstoel. Dat was confronterend. Ik had gestudeerd, mijn hele leven keihard gewerkt, was vader van een groot gezin... hoe moest dat nu verder?"

Reserves

Ellen: "Voor de bevalling ging ik elke dag naar het revalidatiecentrum, daarna nog maar eens per week. Het was moeilijk te combineren met ons grote gezin. Helemaal omdat alles op mijn schouders terechtkwam. De zorg voor de kinderen, de huishouding, de boodschappen, maar ook de muzieklessen, sport en het helpen bij het huiswerk.

Het was allemaal zoveel. In eerste instantie zet je gewoon een knop om, maar op een gegeven moment was ik door al mijn reserves heen. Ik sliep bijna niet meer en had totaal geen rust in mijn lijf. Om een burn-out te voorkomen heb ik professionele hulp ingeschakeld. Ik móest overeind blijven. Voor Johan en de kinderen."

Flinke klap

Johan: "Het ongeluk heeft ons hele gezin geraakt. Ik moest leren omgaan met mijn handicap, mijn vrouw moest nóg meer op haar schouders dragen, maar ook de kinderen hebben een flinke klap gehad.

Na het ongeluk wilden ze soms niet naar school en deden ze geen oog dicht als we ’s avonds de deur uitgingen. Ze waren zó bang dat ons iets zou overkomen, dat we niet meer thuis zouden komen. We hebben allemaal tijd nodig gehad om dat een plek te kunnen geven."

Drugs

Johan: "Twee weken na het ongeluk kregen we een kaartje van de moeder van de bestuurder (20). Ze vond het zo erg wat er was gebeurd. Maar van die jongen konden er, zelfs in de rechtbank, geen excuses af. Ik had niet het idee dat hij er erg mee zat. Hij was alleen maar bezig om onder zijn straf uit te komen.

Terwijl hij wel degelijk schuldig was: hij was onder invloed van drugs op het moment dat hij mij aanreed. Boos ben ik nooit geweest, maar ik vind het wel teleurstellend dat hij nooit contact heeft opgenomen. Hij had toch op z’n minst kunnen vragen hoe het met me ging?"

Medeleven

Ellen: "Ik weet nog dat ik hem een klein jaar na het ongeluk tegenkwam bij een recreatieplas hier in de buurt. Hij was daar met vrienden, terwijl ik aan de andere kant zat met mijn zes kinderen. Heel naar.

Net als Johan ben ik nooit echt kwaad geweest, maar het is wel confronterend dat iemand gewoon z’n leventje weer oppakt zonder enige vorm van medeleven, terwijl dat van ons voorgoed is veranderd."

Acceptatie

Johan: "Acht jaar na het ongeluk kan ik wel zeggen dat ik het verwerkt heb. Natuurlijk vind ik het nog steeds vervelend dat mijn lichaam niet functioneert zoals ik het zou willen, maar ik heb het geaccepteerd. Ik wil niet blijven hangen in een slachtofferrol. Er is nog zoveel wat ik wél kan. Zo kan ik door een beenprothese weer lopen en rijd ik met mijn aangepaste auto overal naartoe.

Mijn werk als servicemonteur ben ik helaas kwijt, maar ik ben wel twee dagen per week vrijwilliger op een zorgboerderij. Daar begeleid ik mensen met een beperking. Dit zorgt niet alleen voor structuur, het geeft mij ook veel voldoening. Net als de voorlichting die ik geef op basisscholen. Ik wil mensen - en vooral jongeren - laten zien dat je ook met een beperking nog heel veel kan."

Hersenletsel

Ellen: "Als gezin zijn we alleen maar sterker geworden. We weten wat we aan elkaar hebben en dragen allemaal een steentje bij. En natuurlijk is er veel veranderd. Johan is door zijn hersenletsel sneller moe en kan een grote hoeveelheid prikkels niet verdragen. Hij moet na het eten altijd eerst rusten en een dagje naar de dierentuin of een pretpark zit er niet in.

Dat is jammer, maar dan ga ik er alleen op uit; ik vind het belangrijk dat onze kinderen fijn en gelukkig opgroeien. En er zijn genoeg dingen die we wel samen kunnen. Zo gaan we elk jaar met het hele gezin op vakantie. Dan zoeken we een plek waar het voor Johan rustig is en genieten we volop met z’n allen."

Geloof

Johan: "Ik ben ontzettend trots op mijn stoere, sterke vrouw. Hoe ze zich tijdens die zware periode staande heeft gehouden en nog steeds ons gezin met zoveel liefde draaiende houdt. We halen veel kracht uit ons geloof en vertrouwen erop dat de toekomst mooi zal zijn.

Er is nog zoveel om dankbaar voor te zijn. Het ongeluk heeft mij in die zin ook veel gebracht: ik kom op plekken waar ik anders nooit was geweest, ben veel meer thuis bij de kinderen en Ellen, en ik geniet nóg meer van het leven."

Het verhaal van Ellen en Johan staat deze zaterdag in VROUW Magazine (De Telegraaf).

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.